บทที่ 2897: การเตรียมตัวขั้นสุดท้าย ลูกแก้วหยินดูดกลืนพลังหยินทั้งหมดในบริเวณรอบๆ เข้าไปจนหมดสิ้น เติมเต็มความรู้สึกเย็นเยือกให้แล่นพล่านไปทั่วร่างของอเล็กซ์ เขาผลัดวันประกันพรุ่งภารกิจนี้มานาน แต่ด้วยการพัฒนาของโครงสร้างร่างกายในปัจจุบัน ทำให้เขาจำเป็นต้องดูดซับพลังหยินเอาไว้ เมื่อความเย็นซึมลึกเข้าไปในทุกส่วนสัดของร่างกาย อเล็กซ์ก็ตัดสินใจถอยออกมาในเวลาที่เขาเริ่มต้านทานไม่ไหวอีกต่อไป เขาหลบออกมากลางดึกไปยังจุดที่เพิร์ลและวิสเกอร์รอเขาอยู่ เพิร์ลขยับเข้ามาใกล้ “เสร็จแล้วหรือครับพี่ชาย?” เขาถาม “ส่วนหนึ่ง” อเล็กซ์อธิบาย “ร่างกายของฉันคงที่ในชั่วคราว แต่เมื่อพลังหยินในตัวถูกใช้จนหมด เกรงว่าฉันจะเริ่มกลับมาร้อนรุ่มอีกครั้ง ฉันจำเป็นต้องทำแบบนี้หลายๆ ครั้งจนกว่าลูกแก้วหยินจะแข็งแกร่งพอที่จะผลิตพลังหยินได้ด้วยตัวเอง” “เข้าใจแล้วครับ” เพิร์ลตอบ หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินทางกลับสำนักเพราะไม่มีอะไรให้ทำต่อแล้ว อเล็กซ์นำสิ่งที่เกิดขึ้นไปบอกต่อผู้อาวุโสสูงสุดและเบลดแดนซ์ พร้อมแจ้งให้พวกเขาทราบว่าอีกไม่นานก็จะถึงเวลาที่ต้องจากไปแล้ว ชายชราเริ่มจัดการเตรียมตัว เขาเตรียมพร้อมมานานแล้ว แต่พอได้ยินว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที เขาก็เริ่มจัดการธุระทุกอย่างที่เก็บค้างไว้จนถึงวินาทีสุดท้าย เบลดแดนซ์เพียงแค่รอคอย เพราะไม่มีอะไรให้ทำเช่นกัน ในระหว่างที่รอคอย อเล็กซ์ก็นำผลไม้เหล่านั้นออกมาให้พวกเขา เขาบอกถึงสรรพคุณและให้พวกเขากินผลไม้เหล่านั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ อเล็กซ์ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการศึกษาความว่างเปล่า ท้องฟ้าที่บิดเบี้ยว และหมั่นลงไปดูดซับพลังหยินเป็นระยะ ยิ่งเขาศึกษามากเท่าไร เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าไม่มีอะไรให้เขาเรียนรู้ได้อีกแล้ว เขาได้เรียนรู้เต๋าหลายแขนงเท่าที่จะทำได้ และหากเขาไม่เข้าใจผิด ตอนนี้เขาก็มีความรู้ความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับเต๋าแห่งกาลเวลาแล้ว ในตอนนั้นเอง เขาก็พร้อมที่จะจากไปแล้ว เมื่ออเล็กซ์บอกเรื่องนี้กับคนอื่นๆ พวกเขาจึงตกลงกันว่าจะออกเดินทางในอีก 2 วันข้างหน้า หวู่จิน ลางหว่าน เจ้าสำนักแห่งสำนักราตรีนิรันดร์ มาพบอเล็กซ์ในเย็นวันก่อนออกเดินทาง เขาโค้งคำนับเล็กน้อยขณะเดินเข้ามา “ท่านเจ้าสำนักหวู่จิน มีธุระอะไรหรือครับ?” อเล็กซ์ถามชายผู้นั้น “ข้าอยากจะคุยกับเจ้าเรื่องหนึ่ง” ชายผู้นั้นเดินเข้ามาและนั่งลงข้างๆ “เจ้ามั่นใจแค่ไหนว่าจะหนีออกไปจากโลกนี้ได้?” เขาถาม “ฉัน... พูดไม่ได้ว่ามั่นใจมากครับ” อเล็กซ์กล่าว “แต่ก็มั่นใจพอสมควร” “ผู้อาวุโสสูงสุดพูดเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องที่แน่นอน ข้าดีใจที่ได้ยินว่าเจ้าไม่ได้ประมาทจนเกินไป” “ไม่ครับ ผมทราบถึงขีดจำกัดของตัวเองดี” อเล็กซ์กล่าว “การเดินทางครั้งนี้มีความเสี่ยงที่ชัดเจนอยู่พอสมควร” เจ้าสำนักเงียบไปครู่หนึ่ง “ข้าได้ยินมาว่าพวกเราสามารถบ่มเพาะได้อีกเพียงไม่กี่พันปีด้วยระบบปัจจุบันของเรา” “อย่างน้อยที่สุดก็อีก 5 หมื่นปีแน่นอนครับ” อเล็กซ์กล่าว “อาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ” “แต่นั่นก็ไม่ใช่เวลาที่ยาวนานเลย” เจ้าสำนักกล่าว “หลังจากนั้นเราจะบ่มเพาะไม่ได้อีกต่อไป” อเล็กซ์นิ่งเงียบไปนานเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขาจะอธิบายได้อย่างไรว่านั่นเป็นเวลาที่ยาวนานมากสำหรับคนที่ใช้ชีวิตมายาวนานขนาดนั้น? มุมมองต่อทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเขาถูกบิดเบือนไปตามกาลเวลาที่พวกเขาได้ใช้ชีวิตมา “เข้าใจแล้วครับ” เขาตอบในที่สุด “ทำไมท่านถึงบอกผมเรื่องนี้? ผมไม่มีทางช่วยท่านเรื่องศิลาแห่งมิติได้หรอกนะ” “พวกเราไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือเรื่องศิลาแห่งมิติ” ชายคนนั้นกล่าว “ความจริงแล้ว พวกเราหวังว่าเจ้าจะช่วยพาพวกเราออกไปต่างหาก” “พาพวกท่านไปเหรอครับ?” อเล็กซ์ถามด้วยความประหลาดใจ “ใช่” เจ้าสำนักกล่าว ก่อนจะรีบพูดต่อ “ไม่ใช่ตอนนี้แน่นอน ข้ารู้ว่ามันมีความเสี่ยงที่ทุกอย่างอาจจะล้มเหลว แต่ถ้าเจ้าทำสำเร็จในการออกไปได้ เจ้าก็ย่อมต้องหาวิธีกลับมาในอนาคตได้แน่ ยังมีเวลาอีกนานกว่าพวกเราจะสูญเสียความสามารถในการบ่มเพาะ ข้าจึงเพียงแค่ขอให้เจ้ากลับมาก่อนเวลานั้น” อเล็กซ์ยิ้มออกมาเล็กน้อย “เข้าใจแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะกลับมา” เขากล่าว “ผมจะไม่สัญญา เพราะผมไม่อาจการันตีได้ว่าจะทำตามคำพูดได้หรือไม่ แต่ผมจะพยายามให้ดีที่สุด ยังไงผมก็มีเหตุผลที่ต้องกลับมาที่นรกในอนาคตอันไกลอยู่แล้ว ดังนั้นผมจะทำตามนั้นครับ” เจ้าสำนักยิ้ม “ขอบใจมาก นั่นคือทั้งหมดที่ข้าอยากจะพูด ข้าจะไปแล้ว มั่นใจว่าเจ้าคงมีหลายสิ่งที่ต้องเตรียมสำหรับการเดินทางในวันพรุ่งนี้” เจ้าสำนักเดินจากไป ด้านนอก ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวลาครั้งสุดท้ายกับสมาชิกในสำนักที่เขาอยู่มาเนิ่นนาน เขาส่งมอบความรู้ทั้งหมดที่สะสมมาให้แก่คนเหล่านี้ไปนานแล้ว จึงเหลือเพียงให้พวกเขาดูแลนรกกันต่อไป ชายชราได้วางมือจากความรับผิดชอบเหล่านั้นอย่างหมดสิ้น เช้าวันต่อมา กลุ่มคนจำนวนหนึ่งเดินทางออกจากสำนักไปยังสถานที่ห่างไกล พวกเขามาถึงบนยอดเนินทรายและลงจอด วิสเกอร์และเพิร์ลเข้าไปอยู่ในมิติวิญญาณนานแล้ว จึงเหลือเพียงอเล็กซ์ ผู้อาวุโสสูงสุด และเบลดแดนซ์เท่านั้นที่อยู่ด้านนอก เหล่าผู้อาวุโสหลายคนที่ตามมาส่งยืนอยู่ห่างๆ เพื่อให้พื้นที่แก่พวกเขา อเล็กซ์มองไปยังชายชราและอาจารย์ของเขา “ถ้าทั้งสองคนเข้าไปอยู่ในมิติวิญญาณของผมด้วยจะดีกว่านะครับ” เขากล่าว “ผมจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรมากนัก” “ถ้าอย่างนั้นข้าจะทำตามที่เจ้าบอก” ชายชรากล่าว เขาหันไปโบกมือลาผู้คนที่มาส่งก่อนจะหายเข้าไปในมิติวิญญาณของอเล็กซ์ เบลดแดนซ์ส่ายหัว “จนกว่าข้าจะมั่นใจว่าไม่มีอันตรายสำหรับเจ้าอยู่ข้างใน ข้าจะไม่ไปไหน เป็นไปได้ว่าเจ้าอาจจะต้องการข้า” อเล็กซ์ไม่โต้เถียง เขาเพียงแค่ชักดาบออกมาและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ออร่าแห่งมิติและกาลเวลาแผ่ซ่านไปทั่วตัวดาบ เขากระเตรียมการโจมตีแล้วตวัดดาบออกไป “คมดาบแห่งความว่างเปล่าไร้ขอบเขต” การโจมตีฉีกกระชากอากาศจนเกิดช่องว่างไปสู่ความว่างเปล่า อเล็กซ์หันไปหาอาจารย์ของเขา “เข้าไปกันเถอะครับอาจารย์”