Chapter 2901: อ่างโคลน อเล็กซ์ลืมตาที่เต็มไปด้วยคราบโคลนของเขาขึ้นมา และจ้องมองไปยังรากปอที่อยู่เหนือหัว เขาสำรวจร่างกายที่จมอยู่ในโคลนก่อนจะค่อยๆ ดันตัวขึ้นมา เขาได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวหลายอย่างรอบตัว และประสาทสัมผัสของเขาก็ขยายออกไปในทันที ครอบคลุมระยะทางที่เขาสัมผัสไม่ถึงมาก่อนหน้านี้ สัมผัสของเขากวาดไปไกลถึงหนึ่งพันกิโลเมตรโดยรอบได้อย่างง่ายดาย สังเกตเห็นทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของสถานที่ที่เขาเพิ่งมาถึง ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ในสำนักแห่งหนึ่ง โดยมีเมืองต่างๆ ล้อมรอบออกไปไกลกว่านั้น ทางซ้ายมือของเขามีป่าขนาดใหญ่หลายแห่ง และทางขวามือคือมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ไกลสุดลูกหูลูกตา “เจ้าได้รับบาดเจ็บนะ” “เจ้าต้องลงไปแช่ต่อ” มีเสียงของคนไม่กี่คนพูดกับเขา แต่ไม่มีเสียงไหนที่เขาคุ้นเคยเลย เขาเผลอค้นหาเสียงที่เขาคิดว่าน่าจะอยู่ที่นี่ในใจ แต่กลับไม่มี เขาหันไปมองผู้หญิงสองคนที่เดินเข้ามาหา และสังเกตเห็นปุ่มนูนเล็กๆ บนหน้าผากของพวกนาง ก่อนหน้านี้เขาได้สังเกตเห็นคนหลายคนด้วยสัมผัสแห่งจิตแล้วว่ามีปุ่มนูนคล้ายๆ กันเช่นนี้ ‘เผ่าปีศาจ’ เขาคิดในใจ ครู่หนึ่งเขารู้สึกกังวลว่าตัวเองอาจจะถูกส่งตัวกลับไปที่นรกเสียแล้ว แต่ทว่าโลกใบนี้มีพลังหยางน้อยกว่านรกมาก และยังมีพลังปราณเซียนอยู่อีกด้วย ที่นี่ไม่ใช่นรกอย่างแน่นอน เขาหันไปหาผู้หญิงสองคนนั้น “ข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” เขาถาม สถานที่ที่เขาอยู่นั้นคือผืนดินที่ถูกขุดเป็นหลุมทรงสี่เหลี่ยมอย่างแม่นยำ ซึ่งเต็มไปด้วยโคลน “สหาย ท่านได้รับบาดเจ็บ ท่านหมดสติหลังจากออกมาจากประตูมิติ (Voidgate) ของเรา โปรดนอนลงในอ่างโคลนนี่เถอะ มันจะช่วยรักษาท่าน” อเล็กซ์หรี่ตาลง สมาธิของเขาจดจ่อไปที่โคลน เมื่อลองสัมผัสดูดีๆ มันมีสรรพคุณในการรักษาจริงๆ เขาใช้เวลาไม่นานก็ตระหนักได้ว่าที่นี่คือโรงพยาบาล “ขอบคุณ แต่ไม่จำเป็นหรอก” อเล็กซ์กล่าว เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่หญิงสาวทั้งสองกดตัวเขาลง “ท่านออกไปไม่ได้ ท่านจำเป็นต้องรักษาตัวให้มากกว่านี้” “ข้าบอกว่าข้าหาย—” “ท่านต้องได้รับอนุญาตจากผู้อาวุโสของเราก่อนจึงจะออกไปได้” หญิงสาวกล่าว อเล็กซ์ถอนหายใจออกมา “ตกลง ไปตามผู้อาวุโสของพวกเจ้ามา ข้าให้เวลา 5 นาที ถ้าไม่มีใครมา ข้าก็จะไปไม่ว่าอย่างไรก็ตาม” คนเหล่านี้ดูเหมือนจะช่วยเหลือเขา แม้ว่าเขาจะไม่ได้ต้องการมันก็ตาม ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจให้เกียรติพวกเขา เขากวาดสายตามองไปรอบๆ พร้อมรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า ในที่สุดเขาก็ออกจากนรกได้เสียที “อ้อ จริงสิ ข้าควรบอกให้พวกเขาได้รับรู้” อเล็กซ์ส่งสัมผัสแห่งจิตเข้าไปในพื้นที่จิตวิญญาณ (Soul Space) ของเขาทันที เพื่อมองหาทุกคนที่น่าจะกำลังรออยู่ เขาตรวจดูในดินแดนปีศาจ และ... ‘อืม? ทุกคนหายไปไหนกันหมด?’ เขาเห็นเพียงสัตว์อสูรรอบๆ ไม่มีทั้งเพิร์ล ชายชรา อาจารย์ของเขา หรือร่างแยกของเขาอยู่ที่นั่นเลย แม้แต่ผู้คนที่เขารอดชีวิตมาจากความว่างเปล่าหลายร้อยคนก็ไม่อยู่เช่นกัน โชคดีที่เขาเห็นวิสเกอร์กำลังทำงานอยู่ข้างรังตัวไหม “วิสเกอร์ เกิดอะไรขึ้น?” อเล็กซ์เรียก “ทุกคนไปไหนหมด?” “พี่ใหญ่!” วิสเกอร์ตอบกลับมาด้วยความตื่นเต้น “เราออกมาข้างนอกแล้วเหรอ?” “ใช่ เราออกมาแล้ว” เขากล่าว “ข้าจะไปตามทุกคนมา” วิสเกอร์พูดอย่างรวดเร็วและรีบวิ่งไปที่วังนิรันดร์ (Timeless Palace) อเล็กซ์รออยู่เพียงไม่กี่วินาที ผู้คนก็เคลื่อนย้ายออกมา ทุกคนที่มีความสำคัญต่อเขาปรากฏตัวขึ้น แต่ไม่มีใครในกลุ่มคนที่เขาช่วยไว้เลย “คนอื่นๆ ล่ะ?” อเล็กซ์ถาม “พวกคนที่ได้รับบาดเจ็บน่ะ เราต้องช่วยพวกเขา” วิสเกอร์ทำหน้าแปลกๆ “พวกเขาก็อยู่ในสนามเด็กเล่น (Playground) เหมือนที่ท่านสั่งไว้นั่นแหละ” เขาบอก อเล็กซ์สัมผัสไปยังสนามเด็กเล่นและพบว่ามันเต็มไปด้วยผู้คน “โอ้!” เขาร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเป็นคนพาพวกเขาเข้าไปเหรอ? ทำได้ดีมาก” “ข้าแค่ทำตามที่ท่านสั่งนะพี่ใหญ่” วิสเกอร์กล่าว “ข้าจำไม่ได้ว่าสั่งให้เจ้าเอาพวกเขาไปไว้ที่นั่น” อเล็กซ์หัวเราะเบาๆ “ช่างเถอะ ทำได้ดีมาก เดี๋ยวข้าจะรีบไปรักษาพวกเขาในเร็วๆ นี้” วิสเกอร์กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เบลดแดนซ์ (Bladedance) ก็แทรกขึ้นมา “ข้าเริ่มเบื่อที่จะต้องอยู่ในห้องนั้นแล้ว ส่งข้าออกไปที ข้าต้องการอากาศบริสุทธิ์” “อ้อ ได้สิ” อเล็กซ์กล่าว “แต่อาจารย์ครับ ท่านจะเป็นอะไรหรือเปล่า? ท่านอาจจะถูกโจมตีได้นะ” “ไม่เป็นไรหรอก” เบลดแดนซ์กล่าว “เรื่องนั้นข้าจัดการเอง” อเล็กซ์ไม่พูดอะไรและดึงเบลดแดนซ์ออกมา นางปรากฏตัวขึ้นในกระท่อมโคลนและมองไปรอบๆ ไม่กี่วินาทีต่อมา ดวงตาของนางก็หรี่ลงเล็กน้อย “โลกปีศาจงั้นเหรอ? อย่างน้อยก็ไม่ใช่โลกเซียน ถือว่ายังพอรับได้” “ข้าก็คิดว่างั้น” อเล็กซ์กล่าว “ข้ารู้ว่ามันต้องเป็นดินแดนปีศาจ” เบลดแดนซ์พยักหน้า นางจ้องมองท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มประหลาดใจ “เอาล่ะ ดูเหมือนว่าข้าจะมีเวลาเตรียมตัวสำหรับทัณฑ์สวรรค์ของข้าแล้ว” “จริงเหรอครับ?” อเล็กซ์ถาม “ไม่ใช่ว่าอาจารย์ต้องผ่านทัณฑ์สวรรค์ทุกๆ 1 หมื่นปีหรือ? ท่านพลาดไปตั้ง 6 ครั้งแล้วนะ” “ข้าไม่ได้พลาด” เบลดแดนซ์กล่าว “จำไว้ว่า นรกก็มีสวรรค์เช่นกัน อย่างน้อยที่สุด ข้าก็ไม่ได้หนีไปไหน สาเหตุที่ข้าไม่ผ่านทัณฑ์สวรรค์นั้นเกี่ยวข้องกับตัวสวรรค์เอง และสวรรค์นั้นหากไร้ซึ่งความยุติธรรมก็คงไม่ใช่สวรรค์” “ข้าไม่ได้มีหน้าที่รับผิดชอบที่ทำให้ทัณฑ์สวรรค์ต้องเลื่อนออกไป ดังนั้นมันจึงให้เวลาข้าได้เตรียมตัว” นางกล่าว “เรียกชายชราออกมาด้วย เขาควรจะปลอดภัยในระดับหนึ่งเหมือนกัน” อเล็กซ์พยักหน้า เขาดึงชายชราออกมาด้วย ชายชรามองไปรอบๆ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจครู่หนึ่ง เพราะไม่เคยเห็นหรือสัมผัสสถานที่เช่นนี้มาก่อน “เหลือเชื่อจริงๆ” ชายชรากล่าว เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ข้าเข้าใจแล้วว่าเจ้าหมายถึงอะไรตอนที่บอกว่ามันจะรู้สึกเหมือนมีใครบางคนโกรธแค้นข้า สวรรค์ต้องการให้ข้าได้รับโทษจริงๆ ด้วย” “เจ้าจะสบายดี” เบลดแดนซ์กล่าว “แค่จำสิ่งที่ข้าบอกไว้ให้ดี” ชายชราพยักหน้า อเล็กซ์ไม่ได้ร่วมบทสนทนานั้น แต่เขาก็เดาได้ไม่ยากว่าทั้งสองกำลังคุยเรื่องอะไรกัน “อาจารย์ครับ มีคนกำลังมา ท่านต้องการพบพวกเขาไหม? ถ้าไม่ เดี๋ยวข้าจะจัดการพวกเขาเองแล้วเราค่อยไปกัน” “ตกลง เจ้าจัดการไปเถอะ” เบลดแดนซ์กล่าว “ข้าไม่อยากยุ่งกับใครอีกแล้ว” เบลดแดนซ์คว้าตัวชายชราและทั้งคู่ก็ออกจากห้องไปในความเร็วที่ไม่มีใครในโลกนี้จะไล่ตามได้ทัน