Chapter 1624 - ความสิ้นหวัง “หึหึ” ผู้นำเผ่าเทพเค้นเสียงหัวเราะเยาะ “แค่พวกเจ้าสองคนกับมังกรบรรพกาลอีกสามสิบกว่าตัว คิดรึว่าจะหยุดยั้งพันธมิตรของหกเผ่าพันธุ์ดึกดำบรรพ์ของเราได้?” ความแตกต่างของระดับพลังระหว่างทั้งสองฝ่ายนั้นห่างชั้นกันเกินไป ต่อให้หมานเฟิงจะรีบรุดมาถึง แต่ก็ไม่มีทางพลิกสถานการณ์นี้ได้ “หลงหราน, หมานเฟิง” ทันใดนั้น ผู้นำเผ่าแม่มดก็หัวเราะร่า “พวกเจ้าสองคนนี่น่าสนใจจริงๆ ต้าหวงอู่เป็นยอดฝีมือของเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างชัดเจน แต่กลับเป็นพวกเจ้าที่เอาชีวิตตัวเองมาปกป้องเขา แทนที่จะเป็นเหล่าบรรพชนของเผ่าพันธุ์มนุษย์เอง จะลำบากไปทำไมกัน?” “ฮ่าๆ” ผู้นำเผ่ารากษสแสยะยิ้ม “บรรพชนเผ่ามนุษย์พวกนั้นก็ขี้ขลาดเหมือนหนูด้วยกันทั้งนั้น พวกมันหวาดกลัวจนต้องไปซ่อนตัวอยู่ในสนามรบบรรพกาล ไม่กล้าโผล่หัวออกมาเลยสักนิด!” “บรรพชนเผ่ามนุษย์ก็เป็นได้แค่เพียงอาหารของพวกเราเท่านั้น” ผู้นำเผ่าเถาโลหิตหัวเราะรื่นเช่นกัน “อาหารพวกนี้แค่โชคดีฉวยโอกาสในช่วงสงครามบรรพกาลได้เท่านั้น พวกมันยังคิดจริงๆ รึว่าตัวเองมีคุณสมบัติพอจะเป็นเจ้าแห่งทวีปเทียนหวง?” “หลงหราน มังกรบรรพกาลเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับสูงของเผ่ามังกร” อู๋เทียนกล่าวด้วยรอยยิ้มจอมปลอม “เจ้าจะส่งมังกรบรรพกาลที่อยู่ข้างหลังไปตายเพื่อมนุษย์คนหนึ่งทำไม?” “แทนที่จะปกป้องสัตว์ประหลาดในร่างมนุษย์ พวกบรรพชนมนุษย์กลับปล่อยให้พวกเจ้าที่เป็นมังกรต้องมาตาย ช่างน่าตลกสิ้นดี” คำพูดของอู๋เทียนนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพลังอำนาจเทพใดๆ! แม้เหล่ามังกรจะยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องมังกรฟีนิกซ์ต้องห้ามได้ แต่พวกมันก็ไม่ได้มีความมุ่งมั่นที่จะปกป้องร่างจริงดอกบัวเขียวถึงขนาดนั้น เมื่อเขาพูดเช่นนั้น มังกรบรรพกาลกว่าสามสิบตัวที่อยู่เบื้องหลังหลงหรานก็แสดงสีหน้าแปลกประหลาด พวกมันแลกเปลี่ยนสายตากันราวกับกำลังส่งกระแสจิต “หัวหน้าเผ่า เราไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อร่างมนุษย์ของต้าหวงอู่หรอกใช่ไหม?” “นั่นสิ ร่างมนุษย์ของต้าหวงอู่ควรจะได้รับการปกป้องโดยบรรพชนของมนุษย์สิ” มังกรบรรพกาลบางตัวเริ่มบ่นพึมพำ สีหน้าของหลงหรานย่ำแย่อย่างถึงที่สุด บรรพชนอู๋ฮวาหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมประสานมือ “ทุกท่าน งานชุมนุมหมื่นเผ่าพันธุ์ในครั้งนี้จัดขึ้นที่ตำหนักปริศนา พวกเราเหล่าผู้เยี่ยมยุทธ์มาถึงกันครบแล้ว ไม่ลองมานั่งลงเจรจากันหน่อยหรือ?” “เปลวเพลิงแห่งสงครามลุกโชนไปทั่วทวีปเทียนหวง เลือดไหลนองดั่งสายน้ำ ตำหนักปริศนาเองก็ไม่อยากเห็นภาพโศกนาฏกรรมในยุคบรรพกาลต้องซ้ำรอยเดิมอีก” ยังไม่ทันที่บรรพชนอู๋ฮวาจะกล่าวจบ แสงสีดำสายหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศ! “ระวัง!” ร่างจริงมังกรฟีนิกซ์อุทานออกมาเบาๆ “ฉัวะ!” ทันใดนั้น ลำแสงสีเลือดก็พุ่งออกมาจากฝูงชน! ศีรษะขนาดมหึมาลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศ จากลักษณะที่เห็น นั่นคือบรรพชนอู๋ฮวาแห่งตำหนักปริศนา! เมื่อครู่นี้บรรพชนอู๋ฮวายังคงพูดอยู่แท้ๆ แต่ในพริบตาเดียว ศีรษะของเขาก็ถูกตัดขาด! มันรวดเร็วเกินไป! ผู้นำเผ่ารากษสเป็นคนลงมือ! พลังการต่อสู้ของเผ่ารากษสที่บรรลุระดับมหาญาณสมบูรณ์นั้นเทียบเท่ากับการเข้าใจพลังอำนาจเทพสูงสุดถึงสองชนิด แม้แต่จักรพรรดิเผ่ามนุษย์ทั่วไปก็ต้องตายที่นี่! นับประสาอะไรกับบรรพชนอู๋ฮวาที่เพิ่งอยู่ระดับมหาญาณขั้นต้น เขาไม่มีการป้องกันใดๆ ทั้งสิ้น! ร่างจริงมังกรฟีนิกซ์ทำได้เพียงสัมผัสถึงอันตรายด้วยจิตรับรู้ที่แหลมคมของมัน แต่บรรพชนอู๋ฮวากลับไม่สามารถตอบสนองได้เลยแม้แต่นิดเดียว! ปัง! เถาโลหิตขนาดมหึมาพุ่งแหวกอากาศเข้าทะลวงศีรษะของบรรพชนอู๋ฮวาจนเลือดสาดกระจายไปทั่ว ก่อนที่วิญญาณแก่นแท้ของบรรพชนอู๋ฮวาจะทันได้หลบหนี มันก็ถูกผู้นำเผ่าเถาโลหิตสังหารทิ้ง! ร่างไร้วิญญาณของบรรพชนอู๋ฮวาร่วงลงสู่พื้นเสียงดังสนั่น ฝูงชนโกลาหลวุ่นวาย! บัดนี้เองที่เหล่าสรรพชีวิตจากหมื่นเผ่าพันธุ์ได้สติ ผู้นำเผ่ารากษสหัวเราะอย่างชั่วร้าย “เผ่าพันธุ์มนุษย์จะมาเจรจาสันติภาพกับหกเผ่าพันธุ์ดึกดำบรรพ์ของเราได้อย่างไร? พวกเจ้าก็เป็นแค่พวกมดปลวก มีสิทธิ์อะไรกัน?!” “หึหึ” ผู้นำเผ่าเถาโลหิตหัวเราะเช่นกัน “จักรพรรดิเผ่ามนุษย์ล้วนเป็นพวกหนูที่หลบซ่อนอยู่ในสนามรบบรรพกาล ไม่กล้าโผล่หัวออกมา แล้วพวกเจ้ายังหวังจะเจรจากับพวกเราหกเผ่าพันธุ์ดึกดำบรรพ์อีกรึ?” “โอหังนัก!” “จักรพรรดิไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมาหยามกันได้!” บรรพชนของตำหนักปริศนาอดไม่ได้ที่จะตะโกนก้อง ผู้ฝึกตนจำนวนมากต่างโกรธแค้น ไม่ว่าอย่างไร จักรพรรดิของเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็มีสถานะที่สูงส่งยิ่งในโลกแห่งการฝึกตนและไม่อาจถูกดูหมิ่นได้ แต่ในตอนนี้ ศักดิ์ศรีของเหล่าจักรพรรดิกลับถูกหกเผ่าพันธุ์ดึกดำบรรพ์ย่ำยีอย่างไร้ความปรานี! “หึ!” ผู้นำเผ่าเนตรสวรรค์เบิกเนตรสวรรค์ของเขาออก แสงลำหนึ่งพุ่งวาบออกไปทะลวงผ่านบรรพชนมนุษย์คนหนึ่งในทันที ร่างของบรรพชนมนุษย์ระเบิดออกเป็นละอองเลือด เขาตายคาที่พร้อมกับวิญญาณแก่นแท้ที่ถูกทำลาย! ผู้นำเผ่าแม่มดร่ายคาถาเงียบๆ เช่นกัน สายตาของบรรพชนมนุษย์อีกคนจ้องเขม็ง ใบหน้าแข็งค้าง พลังชีวิตในกายค่อยๆ ดับสูญก่อนที่ร่างจะล้มตึงลงไป แม้บนร่างของบรรพชนมนุษย์ผู้นี้จะไม่มีบาดแผล แต่ทว่าวิญญาณแก่นแท้ของเขากลับดับสูญไปแล้ว! หมอกสีเขียวสายหนึ่งลอยออกมาจากกลางกระหม่อมตรงไปยังผู้นำเผ่าแม่มด ผู้นำเผ่าแม่มดอ้าปากเล็กน้อยและกลืนหมอกนั้นลงไป เขาตบปากตัวเองเบาๆ แล้วถอนหายใจ “อ่อนแอเกินไปจริงๆ” “บางทีถ้าข้าได้กลืนกินวิญญาณแก่นแท้ของจักรพรรดิมนุษย์สักคน น่าจะสนุกกว่านี้” เพียงชั่วพริบตา บรรพชนเผ่ามนุษย์ก็ต้องสังเวยชีวิตไปถึงสามคน! บรรพชนระดับมหาญาณของเผ่าพันธุ์มนุษย์เกือบจะถึงจุดสูงสุดของโลกผู้ฝึกตนแล้ว แต่ในมือของเหล่าผู้นำเผ่าดึกดำบรรพ์เหล่านี้ พวกเขากลับเป็นเพียงมดปลวกที่ถูกบดขยี้ได้อย่างง่ายดาย! “หลงหราน” ผู้นำเผ่าแม่มดยิ้มละไม “มนุษย์มีอยู่มากมายปานนี้ เผ่ามังกรจะปกป้องพวกเขาทุกคนเลยรึ?” ผู้นำเผ่าอีกาดำกระพือปีกและคว้าตัวบรรพชนมนุษย์ขึ้นไปกลางอากาศก่อนจะฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้นๆ พร้อมแสยะยิ้ม “เผ่ามังกรอยากจะร่วมมือกับเผ่าพันธุ์มนุษย์งั้นรึ? ฮ่าๆๆ! น่าสนใจ! เผ่ามังกรเนี่ยนะอยากร่วมมือกับฝูงมดปลวก!” หลงหรานเงียบงัน หมานเฟิงส่งกระแสจิตมา “หลงห