Chapter 2743 ความพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ณ โถงประชุม ในความคิดของเขา การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ควรเกิดความผิดพลาดใดๆ ขึ้น เมื่อเนี่ยเฉินหลอมรวมผลเต๋าและก้าวเข้าสู่ขอบเขตผู้บรรลุธรรม เขาก็ได้ดึงดูดทัณฑ์สวรรค์เจ็ดในเก้ามาเยือน ซึ่งนับว่าหาได้ยากยิ่งแม้กระทั่งในโลกกระบี่ ยิ่งไปกว่านั้น พลังการต่อสู้ของเนี่ยเฉินยังถูกจัดอยู่ในห้าอันดับแรกของเหล่าผู้ฝึกตนวิถีกระบี่ขอบเขตบรรจบของยอดเขากระบี่สังหาร ถูกต้อง! ไม่นานนัก เนี่ยเฉินก็ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้าโถงประชุม หวังตงต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มและกล่าวชมเชย “ยังไม่ถึงห้านาทีเลย ศิษย์น้องเนี่ย เจ้าว่องไวสมคำร่ำลือจริงๆ” เมื่อเนี่ยเฉินได้ยินเช่นนั้น มุมปากของเขาก็กระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อหวังตงเห็นสีหน้าของเนี่ยเฉินผิดปกติและดูหดหู่เล็กน้อย เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาสังเกตดูอย่างละเอียดและพบว่ามีรอยกระบี่จางๆ สองรอยอยู่บนหน้าผากของเนี่ยเฉิน แม้บาดแผลจะสมานตัวไปแล้ว แต่ก็ยังสามารถมองเห็นร่องรอยจางๆ ได้อยู่ “เจ้าแพ้มางั้นหรือ ศิษย์น้องเนี่ย?” หวังตงถามหยั่งเชิง เนี่ยเฉินถอนหายใจ “ผู้ฝึกตนจากโลกสวรรค์ผู้นี้มีฝีมือไม่ธรรมดา ข้าไม่อาจเอาชนะเขาได้” หวังตงปลอบใจ “ไม่เป็นไร ศิษย์น้องเนี่ย อย่าเพิ่งท้อถอยไปเลย ผู้ฝึกตนรุ่นราวคราวเดียวกับเราล้วนเคยผ่านความพ่ายแพ้มาด้วยกันทั้งนั้น” เนี่ยเฉินยิ้มขมขื่น ในความเป็นจริง หากเขาเพียงแค่พ่ายแพ้ก็คงไม่เป็นไร ทว่าเขาพ่ายแพ้อย่างราบคาบเกินไป อีกฝ่ายไม่ได้แม้แต่จะใช้อาวุธด้วยซ้ำ แต่เขากลับต้านทานไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว นี่ถือเป็นความพ่ายแพ้อันยิ่งใหญ่สำหรับเขา! เมื่อหวังตงเห็นว่าเนี่ยเฉินหมดอาลัยตายอยาก เขาก็ให้กำลังใจ “ศิษย์น้องเนี่ย อย่ากดดันตัวเองนักเลย วิถีกระบี่ของผู้ฝึกตนแห่งยอดเขากระบี่สังหารนั้นมีไว้เพื่อสังหาร” “ข้าคิดว่าในการต่อสู้เป็นตาย ผลลัพธ์อาจจะแตกต่างออกไป” ไม่ใช่ว่าเขาไม่สามารถปลดปล่อยพลังเต็มที่ได้ แต่ซูจื่อโม่ไม่เปิดโอกาสให้เขาทำเช่นนั้นเลยต่างหาก! หากนั่นเป็นการต่อสู้เป็นตายเมื่อครู่ เขาคงตายไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ทั้งสองยังไม่ทันได้สนทนากันนานนัก ก็มีผู้ฝึกตนวิถีกระบี่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากด้านนอกและกล่าวด้วยเสียงหอบ “ศิษย์พี่หวัง หลังจากศิษย์พี่เนี่ยพ่ายแพ้ไป ชูเสวียนและศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ ก็ทนไม่ไหวจึงออกไปท้าประลองกับคนผู้นั้น...” “ไร้สาระ!” หวังตงดุด่า “หากพวกเขาต้องการประลอง ก็ควรทำในสภาพแวดล้อมที่ยุติธรรม ศิษย์น้องเนี่ยได้ประลองกับเขาไปแล้วในวันนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรให้เวลาเขาพักผ่อนสักวันก่อนจะเริ่มใหม่” “ถึงแม้พวกเขาจะเอาชนะได้ด้วยการผลัดกันรุมจนอีกฝ่ายหมดแรง แต่นั่นก็ถือว่าไร้เกียรติ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ผู้คนจะตราหน้าว่าโลกกระบี่ของเรารังแกคนนอก!” ผู้ฝึกตนวิถีกระบี่ผู้นั้นมีสีหน้าลำบากใจและพูดตะกุกตะกัก “ไม่แน่หรอกขอรับว่าใครรังแกใครกันแน่” “เจ้าพึมพำอะไร?” หวังตงขมวดคิ้ว “รีบกลับไปห้ามศิษย์น้องชูเสวียนและคนอื่นๆ เดี๋ยวนี้ อีกฝ่ายถือเป็นอาจารย์ในนามของศิษย์น้องเป่ยหมิง อย่าได้เสียมารยาท เราจะผลัดกันรุมไม่ได้” ผู้ฝึกตนวิถีกระบี่มีสีหน้ากระอักกระอ่วน “ศิษย์พี่หวัง ท่านพูดช้าไปแล้วขอรับ ทุกอย่างจบลงตั้งแต่ข้ายังไปไม่ถึงที่นั่นเลย” “จบลงแล้ว?” หวังตงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยและถามว่า “พวกเจ้าได้ทำร้ายสหายเต๋าซูหรือไม่?” มุมปากของเนี่ยเฉินกระตุกอีกครั้ง “เอ่อ...” ผู้ฝึกตนวิถีกระบี่อดไม่ได้ที่จะกลอกตา “ศิษย์พี่หวัง ท่านอาจยังไม่รู้วิธีการของไอ้เจ้าคนแซ่ซูนี่ ศิษย์พี่ชูเสวียนและศิษย์พี่น้องอีกกว่าสิบคนเข้าไปท้าทาย แต่กลับถูกเขาเอาชนะได้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งกระบวนท่าด้วยซ้ำ!” “หืม?” หวังตงเลิกคิ้วขึ้น ศิษย์น้องชูเสวียนและผู้ฝึกตนอีกกว่าสิบคนผลัดกันท้าประลองคนผู้นี้ แต่กลับแพ้หมดทุกคนงั้นหรือ? หวังตงมองเนี่ยเฉินโดยสัญชาตญาณ เนี่ยเฉินกระแอมเบาๆ “ข้าลืมบอกไปก่อนหน้านี้ว่าข้าไม่สามารถต้านทานคนผู้นั้นได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว” “เขาแข็งแกร่งขนาดนั้นเชียวหรือ?” ภาพเหตุการณ์การเผชิญหน้าครั้งแรกกับซูจื่อโม่ปรากฏขึ้นในความคิดของหวังตง เขาไม่รู้สึกถึงภัยคุกคามใดๆ จากอีกฝ่ายเลยสักนิด หวังตงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถาม “คนผู้นี้ได้ใช้อาวุธวิญญาณทรงพลังอันใดหรือไม่?” เขาแย่งกระบี่ของผู้ฝึกตนวิถีกระบี่มาได้ด้วยมือเปล่า! หวังตงพยักหน้าให้ตัวเอง ดูเหมือนคนผู้นี้จะมีฝีมือจริงๆ หวังตงถามต่อ “เขาได้ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์หรือเคล็ดวิชาลับอันใดอีก?” “ไม่มีเลย” ผู้ฝึกตนวิถีกระบี่ส่ายหน้า “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” หวังตงไม่เข้าใจและถามโดยสัญชาตญาณ “พวกเจ้าไม่ได้เห็นต้นกำเนิดพลังศักดิ์สิทธิ์หรือเคล็ดวิชาที่เขาปลดปล่อยออกมาเลยหรือ?” ผู้ฝึกตนวิถีกระบี่ตอบตามตรง “เขาไม่ได้ปลดปล่อยพลังศักดิ์สิทธิ์หรือเคล็ดวิชาใดๆ ออกมาเลย...” หวังตงอึ้งไปครู่หนึ่งจนทำอะไรไม่ถูก ไม่มีการปลดปล่อยพลังศักดิ์สิทธิ์หรือเคล็ดวิชาในการต่อสู้ระหว่างเซียนบรรลุธรรมงั้นหรือ? ผู้ฝึกตนวิถีกระบี่กล่าว “คนผู้นั้นอาศัยเพียงหมัดและเท้าธรรมดาๆ ในการเอาชนะศิษย์พี่ชูเสวียนและคนอื่นๆ...” ทันใดนั้น ผู้ฝึกตนวิถีกระบี่อีกคนก็พุ่งเข้ามาจากด้านนอก วินาทีที่เขาเข้าสู่โถงประชุม เขาตะโกนก้อง “ศิษย์พี่หวัง คนผู้นั้นเอาชนะผู้ฝึกตนวิถีกระบี่ไปแล้วกว่า 40 คนติดต่อกันที่หน้าถ้ำของศิษย์น้องเป่ยหมิง!” หัวใจของหวังตงเต้นผิดจังหวะ และลมหายใจของเขาก็เริ่มติดขัด เขาเพิ่งเอาชนะชูเสวียนและคนอื่นๆ ไปได้ไม่นาน เวลาผ่านไปไม่เท่าไหร่เขาก็เอาชนะผู้ฝึกตนเพิ่มอีกกว่า 20 คน? แค่การผลัดกันรุมก็อับอายมากพออยู่แล้ว แต่หากพวกเขาพ่ายแพ้อย่างราบคาบเช่นนี้แม้จะรุมสู้ ชื่อเสียงของยอดเขากระบี่สังหารในโลกกระบี่คงต้องพินาศย่อยยับ ในวินาทีนั้น หวังตงไม่สนสิ่งใดอีกแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไร ซูจื่อโม่ก็มาจากโลกสวรรค์ ในฐานะผู้ฝึกตนวิถีกระบี่แห่งโลกกระบี่ พวกเขาจะแสดงความอ่อนแอออกมาไม่ได้เด็ดขาด หวังตงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เรียกศิษย์น้องปู้เหยาและศิษย์น้องเหวินเจิ้งมาพบข้า!” “ศิษย์พี่ปู้เหยาและศิษย์พี่เหวินเจิ้งรีบมุ่งหน้าไปที่นั่นทันทีที่ได้ยินข่าวแล้วขอรับ” ผู้ฝึกตนวิถีกระบี่กล่าวอย่างเร่งรีบ หวังตงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพยักหน้าเล็กน้อย “ดีแล้ว” เนี่ยเฉินและผู้ฝึกตนคนอื่นๆ มองหน้ากันด้วยความไม่สบายใจ พวกเขาประจักษ์แก่สายตาแล้วว่าซูจื่อโม่มีวิธีการอย่างไร และได้สัมผัสถึงความไร้เทียมทานนั้นอย่างแท้จริง แม้ว่าปู้เหยาและเหวินเจิ้งจะเป็นยอดฝีมือระดับสูงในหมู่เซียนบรรลุธรรมขอบเขตบรรจบของยอดเขากระบี่สังหาร แต่ก็ยากที่จะบอกได้ว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะในศึกนี้ หวังตงดูเหมือนจะนั่งไม่ติดเช่นกัน เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าว “ไปกันเถอะ ข้าจะไปดูด้วยตาตัวเองว่าคนผู้นี้มีฝีมือแค่ไหน ข้าจะไปคอยหนุนหลังให้ศิษย์น้องปู้เหยาและเหวินเจิ้งเอง” ก่อนที่หวังตงและคนอื่นๆ จะเดินออกจากโถงประชุม ผู้ฝึกตนวิถีกระบี่อีกคนก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาจากระยะไกล หัวใจของหวังตงร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของอีกฝ่าย “ศิษย์พี่หวัง แย่แล้วขอรับ!” เมื่อผู้ฝึกตนผู้นั้นเห็นหวังตง เขาก็ตะโกน “ศิษย์พี่ปู้เหยาและศิษย์พี่เหวินเจิ้งถูกคนผู้นั้นตบจนสลบไปทั้งคู่ พวกเขายังไม่ทันได้ชักกระบี่ออกมาเลยด้วยซ้ำ!” ข่าวนี้เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจหวังตงจนเขารู้สึกวิงเวียนศีรษะ ปู้เหยาและเหวินเจิ้งแพ้เร็วเกินไปหรือไม่? ในฐานะผู้ฝึกตนวิถีกระบี่ พวกเขาไม่แม้แต่จะได้ชักกระบี่ออกมา หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป พวกเขาคงกลายเป็นตัวตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของยอดเขากระบี่ทั้งแปดเป็นแน่!