Chapter 1009 - ความเป็นมิตรของจงเจ๋อ คำพูดของกู่หลางทำให้จงเจ๋อ, หลงเทา, ซุนหนิงเซียง และหลี่เซวียนถึงกับเงียบกริบ แนวคิดทั้งหมดนี้มีจุดเริ่มต้นมาจากหลี่เซวียนและหลงเทา พวกเขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะขยายตัวไปใหญ่โตถึงเพียงนี้ พวกเขาเอ่ยปากชวนหลินหยวนเข้าร่วมกลุ่มก็เพราะขาดแคลนทรัพยากรระดับผู้สร้างสรรค์ หลงเทาและหลี่เซวียนต้องการก่อตั้งกองกำลังด้วยตนเองโดยไม่พึ่งพาอิทธิพลจากตระกูล ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงดึงทรัพยากรจากตระกูลมาใช้เป็นครั้งคราวเท่านั้น กู่หลางและจงเจ๋อเป็นศิษย์ของผู้สร้างสรรค์ระดับ 5 จึงมีโอกาสเข้าถึงทรัพยากรระดับสูง แต่พวกเขาก็ยังมีไม่มากพอที่จะจุนเจือกองกำลังที่มีผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิสองคนและผู้เชี่ยวชาญระดับราชาอีกนับสิบคนได้ ต่อให้เข้าถึงทรัพยากรเหล่านั้นได้ พวกเขาก็ต้องดึงมาจากคลังของราชันไผ่และราชันเชฟอยู่ดี ทว่าพวกเขาต้องการสร้างกองกำลังด้วยตัวเอง จึงไม่อาจใช้ทรัพยากรของอาจารย์ได้ หลังจากย่าของซุนหนิงเซียงสังหารผู้สร้างสรรค์ระดับ 4 ชั้นยอดไปสามคน ทรัพยากรของผู้สร้างสรรค์ในสวนผลไม้เทพธิดาควบแน่นก็เริ่มลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่มีแม้กระทั่งผู้สร้างสรรค์ระดับ 3 มากมายนัก สวนผลไม้เทพธิดาจำเป็นต้องพึ่งพาการร่วมมือกับหลินหยวนเพื่อชดเชยทรัพยากรที่ขาดแคลน แม้เกาเฟิงจะกลายเป็นศิษย์ของจักรพรรดิจักจั่นขับขาน แต่ตระกูลเกาก็อยู่ในสภาวะที่ตึงเครียดถึงขีดสุด ตระกูลเกากำลังขยายอิทธิพลไปยังทรัพยากรในทะเลลึก จึงไม่มีทรัพยากรจากผู้สร้างสรรค์เหลือเฟือ นับตั้งแต่เขากลายเป็นศิษย์ของบุคคลระดับราชวงศ์ เขาก็รู้สึกว่าตนสามารถปรึกษาหารือเรื่องต่างๆ กับบิดาได้ มีความเป็นไปได้ที่เกาเผ่ยจะมอบทรัพยากรของผู้สร้างสรรค์จำนวนมากให้เขา แต่ผลกระทบคือมันจะทำให้ตระกูลเกายิ่งขาดแคลนทรัพยากรเหล่านั้นมากขึ้นไปอีก เกาเฟิงต้องการสร้างกองกำลังกับเพื่อนๆ แต่เขาไม่ต้องการเป็นภาระให้กับตระกูลของตน ดังนั้น ปัญหาที่กู่หลางหยิบยกขึ้นมาจึงเป็นเรื่องที่ทุกคนในกลุ่มกำลังหนักใจ ในขณะที่ทุกคนต่างใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อหาทางออก หลินหยวนก็ก้าวเข้ามาและจัดการปัญหาให้ได้ทันที เขาจะจัดหาทรัพยากรจากผู้สร้างสรรค์ระดับสูงทั้งหมดที่กองกำลังต้องการ เพื่อแลกกับหุ้นส่วน 30% จงเจ๋อเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น “หลินหยวน การที่นายต้องจัดหาทรัพยากรจากผู้สร้างสรรค์ระดับสูงจำนวนมากขนาดนี้มันจะหนักเกินไปสำหรับนายหรือเปล่า? ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันสามารถจัดหาผู้สร้างสรรค์ระดับ 3 ให้ได้ 30 คน เพื่อชดเชยทรัพยากรระดับสูงที่ขาดไป” กู่หลางรู้สึกแปลกใจมาตั้งแต่ต้นกับการที่จงเจ๋อยอมตกลงเข้าร่วมกองกำลังและเป็นฝ่ายริเริ่มวิดีโอคอล แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่จงเจ๋อพูด กู่หลางก็เริ่มสงสัยว่าจงเจ๋อกำลังโกหกหรือถูกใครควบคุมอยู่หรือไม่ แม้จงเจ๋อจะไม่ได้แสดงความสนใจในการสร้างกองกำลังมาก่อน แต่เขาก็ได้ก่อตั้งสมาคมผู้สร้างสรรค์ขึ้นมาแล้ว ข้อเสนอของเขาน่าจะดึงเอาทรัพยากรส่วนใหญ่ในสมาคมผู้สร้างสรรค์ของเขาออกมาจนเกือบหมด นี่มันมากเกินไปแล้ว! หลินหยวนรีบกล่าวขึ้น “จงเจ๋อ ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากนาย มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับฉันหรอก ทรัพยากรจากผู้สร้างสรรค์ระดับสูงทั้งหมดจะพร้อมทันทีที่กองกำลังก่อตั้งอย่างเป็นทางการและเราขยายฐานเข้าสู่โลกก้นบึ้ง อย่างไรก็ตาม ผู้สร้างสรรค์ของฉันไม่สามารถเข้าไปในโลกก้นบึ้งได้ ฉันจะส่งกลุ่มคนพิเศษไปส่งของเหลววิญญาณเข้าไปในโลกก้นบึ้งทุกวัน นอกจากนี้ฉันจะส่งคนไปส่งไข่มุกธาตุระดับเทพธิดาธาตุไฟ, อสูรพิทักษ์ระดับทองแดง/ตำนาน และทรัพยากรอื่นๆ เข้าไปให้ด้วย” หลินหยวนเริ่มคำนวณในใจ ตอนนี้เขามีสัตว์ร้อยคำถาม 50 ตัวในพื้นที่มิติพันธนาการวิญญาณที่กำลังถูกจีเนียสสั่งสอนอยู่ ใช้เวลาสองสัปดาห์จีเนียสก็จะสอนพวกมันจบ พวกมันสามารถใช้ได้เพียงพลังงานวิญญาณเท่านั้น แต่ไม่สามารถใช้จิตวิญญาณในการปรุงของเหลววิญญาณได้ ดังนั้นพวกมันทั้งหมดจึงติดอยู่ที่ระดับผู้สร้างสรรค์ระดับ 3 ชั้นยอด จะต้องรอจนกว่าพวกมันจะมีความสามารถในการใช้จิตวิญญาณถึงจะเลื่อนระดับเป็นผู้สร้างสรรค์ระดับ 4 ได้ แม้แต่จีเนียสเองก็ยังใช้จิตวิญญาณไม่ได้ ซึ่งเป็นปัญหาที่หลินหยวนและจีเนียสจำเป็นต้องค้นคว้าด้วยกัน อย่างไรก็ตาม ผู้สร้างสรรค์ระดับ 3 ชั้นยอดก็สามารถปรุงของเหลววิญญาณเพื่อวิวัฒนาการอสูรพิทักษ์ไปจนถึงระดับเพชร/ตำนานชั้นยอดได้ ด้วยเหล่าสัตว์ร้อยคำถามนี้ หลินหยวนจะไม่มีวันขาดแคลนทรัพยากรจากผู้สร้างสรรค์อีกต่อไป จงเจ๋อไม่ได้ซักไซ้เรื่องนี้ต่อ เขาจ้องมองหลินหยวนครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “บอกฉันก็แล้วกันถ้ามีปัญหาเรื่องการจัดหาทรัพยากรระดับสูง” หลินหยวนยิ้มและส่ายหน้าตอบ เมื่อจีเนียสสอนสัตว์ร้อยคำถามชุดแรกเสร็จ มันก็สามารถไปต่อชุดถัดไปได้ และมันจะง่ายขึ้นมากสำหรับจีเนียสที่จะดูแลสัตว์ร้อยคำถามชุดใหม่โดยมีชุดแรกคอยช่วยเหลือ ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีทางที่หลินหยวนจะขาดแคลนทรัพยากรจากผู้สร้างสรรค์ หลังจากการอภิปรายเพิ่มเติม เรื่องราวทุกอย่างก็ได้บทสรุป “หลินหยวนเป็นคนที่ทุ่มเทมากกว่าพวกเรา แต่เขากลับถือหุ้นเพียง 30% เท่านั้น ฉันคิดว่าเขาควรจะเป็นคนแรกที่มีส���ทธิ์เลือกทรัพยากรที่เราได้จากโลกก้นบึ้ง เขาควรได้รับทรัพยากร 30% ส่วนพวกเราที่เหลือจะแบ่ง 70% ที่เหลือเท่าๆ กัน” ไม่มีใครคัดค้านสิ่งที่จงเจ๋อพูด หลงเทา, หลี่เซวียน, ซุนหนิงเซียง และเกาเฟิงต่างรู้สึกขอบคุณหลินหยวนอยู่แล้ว หากไม่มีหลินหยวน พวกเขาคงไม่มีโอกาสได้มีส่วนร่วมในการร่วมมือครั้งนี้อย่างแน่นอน กู่หลางจ้องมองหลินหยวนและจงเจ๋ออย่างสงสัย ตลอดหลายทศวรรษที่กู่หลางรู้จักจงเจ๋อมา เขาไม่เคยเห็นจงเจ๋อต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ของผู้อื่นมาก่อนเลย แต่เมื่อพวกเขาก่อตั้งกองกำลังร่วมกัน ความสัมพันธ์จากเพื่อนจึงเปลี่ยนเป็นหุ้นส่วน “จงเจ๋อ นายจะกลับไปที่วังน้ำหอมครัวเมื่อไหร่?” กู่หลางถาม “อาจารย์และฉันจะออกจากป่าไผ่ม่วงในอีกสองวัน หลังจากนั้นอาจารย์จะพาฉันไปที่รอยแยกมิติโลกก้นบึ้งระดับ 5 เพื่อเก็บรวบรวมเปลวเพลิงแปลกประหลาดระดับ 5 คงต้องใช้เวลาอีกสิบวันกว่าจะกลับไปที่วังน้ำหอมครัว” กู่หลางหัวเราะร่าออกมาทันที