บทที่ 1489 - การสังหารหมู่ของปลาหมึกยักษ์ หากไม่ใช่เพราะปลาหมึกวงน้ำเงินยังคงใช้หนวดของมันสัมผัสวูลุนอย่างหยอกเย้า วูลุนคงจะวิ่งหนีไปซ่อนตัวในห้องโดยสารเรียบร้อยแล้ว แต่ถึงแม้จะตกใจเพียงใด วูลุนก็รู้สึกยินดีจนเนื้อเต้นเช่นกัน ฉลามครีบเลื่อยมีความสามารถในการไล่ล่าเหยื่อได้อย่างรวดเร็ว วูลุนเคยกลัวว่าขนาดตัวที่เล็กของปลาหมึกวงน้ำเงินจะทำให้มันถูกฉลามครีบเลื่อยเขมือบลงท้องไปเสียก่อน แม้จะใช้การโจมตีด้วยพิษแล้วก็ตาม ต่อให้ไม่ตาย แต่มันก็จะติดแหง็กอยู่ภายในตัวฉลามครีบเลื่อย ซึ่งกระเพาะของเจ้าฉลามนักล่าตัวนี้ไม่ใช่ที่ที่น่าอภิรมย์นัก อาหารหลักของฉลามครีบเลื่อยคืออสูรประเภทเต่าทะเล และด้วยความที่มันสามารถย่อยกระดองแข็ง ๆ ของเต่าทะเลได้ การที่ปลาหมึกวงน้ำเงินจะรอดชีวิตไปได้นั้นถือเป็นเรื่องยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหนีจากการถูกน้ำย่อยกัดกร่อนจนละลายไป ทว่าตอนนี้วูลุนไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นอีกต่อไป ปลาหมึกวงน้ำเงินมีขนาดใหญ่มากจนการกัดของฉลามครีบเลื่อยทำได้เพียงสร้างบาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น และชีวิตของมันจะไม่มีทางตกอยู่ในอันตราย แต่เพียงไม่นานวูลุนก็ตระหนักว่าเขาคิดผิด เมื่อปลาหมึกวงน้ำเงินดื่มน้ำยาจิตวิญญาณขวดที่สามเข้าไป ร่างกายของมันก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นอีกจนสูงถึง 35 เมตร ในขณะที่หนวดของมันยืดออกไปยาวถึง 80 เมตร วูลุนยังต้องตกตะลึงกับปุ่มตะปุ่มตะป่ำขนาดเล็กนับสิบที่งอกออกมาตามหนวดของปลาหมึกวงน้ำเงิน อย่างไรก็ตาม ปุ่มเหล่านี้ดูเล็กไปถนัดตาเมื่อเทียบกับหนวดอันมหึมาของมัน เพราะแต่ละปุ่มนั้นมีความยาวอย่างน้อย 20 เมตร และบางปุ่มยังยาวถึง 30 เมตรอีกด้วย วงแหวนสว่างไสวบนตัวของปลาหมึกวงน้ำเงินกำลังทำให้ดวงตาของวูลุนพร่ามัว เขาลอบกลืนน้ำลายก่อนจะป้อนน้ำยาจิตวิญญาณขวดสุดท้ายให้กับปลาหมึกวงน้ำเงิน เมื่อปลาหมึกวงน้ำเงินดื่มน้ำยาขวดสุดท้ายหมดลง เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองกำลังร่วงหล่นลงขณะที่ดาดฟ้าเรือส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดอย่างน่าหวาดเสียว ในตอนนี้ ปลาหมึกวงน้ำเงินได้บดบังทัศนวิสัยทั้งหมดของวูลุนไปจนสิ้น ดาดฟ้าเรือที่มีความยาว 150 เมตรไม่สามารถรองรับปลาหมึกวงน้ำเงินที่กลายพันธุ์ตัวนี้ได้อีกต่อไป ร่างกายครึ่งหนึ่งของมันห้อยอยู่นอกเรือและจุ่มลงไปในทะเล จากการคาดคะเนของวูลุน ปลาหมึกวงน้ำเงินมีความสูงอย่างน้อย 80 เมตร และหนวดของมันมีความยาวไม่ต่ำกว่า 300 เมตร ส่วนปุ่มตามหนวดนั้นมีความยาวตั้งแต่ 5 เมตรไปจนถึง 100 เมตร มันแทบจะมีขนาดใหญ่พอ ๆ กับอสูรประเภทวาฬขนาดเล็ก ปลาหมึกวงน้ำเงินระดับเพชร/แฟนตาซี ตัวนี้ไม่เพียงแต่มีขนาดมหึมา แต่ยังมีหนามสีน้ำเงินเข้มยาวครึ่งเมตรยื่นออกมาจากหนวดของมันคล้ายกับเขี้ยวแหลมคม วูลุนไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าจะมีสิ่งมีชีวิตใดสามารถทนต่อแรงปะทะจากการถูกหนวดที่เต็มไปด้วยหนามเหล่านี้ฟาดใส่ได้ หนามเหล่านั้นมีสีเดียวกับวงแหวนบนตัวปลาหมึก เห็นได้ชัดว่ามันเต็มไปด้วยพิษร้ายแรงเช่นกัน ปลาหมึกวงน้ำเงินอาจจะหิวโหยหรือมีนิสัยดุร้าย มันจึงเริ่มโจมตีฝูงฉลามครีบเลื่อยทันทีที่ลงไปในน้ำ ฉลามครีบเลื่อยเคยติดตามเรือมามากพอจนกลายเป็นกิจวัตร พวกมันมักจะล้อมเรือเอาไว้และรอให้อาหารตกลงมาจากฟ้า กิจวัตรนี้ฝังลึกอยู่ในยีนของพวกฉลามหลังจากหลายชั่วรุ่นที่พวกมันคุ้นเคยกับสมาพันธ์สายลมคลั่ง ทว่าความทรงจำนี้กำลังจะนำพาหายนะมาสู่ฝูงฉลามครีบเลื่อยกลุ่มนี้ เพราะสิ่งที่ลงไปในน้ำไม่ใช่กะลาสีเรือที่หิวโหย แต่เป็นปลาหมึกวงน้ำเงินที่กลายพันธุ์ วงแหวนสีน้ำเงินบนตัวปลาหมึกสว่างวาบและเปลี่ยนผืนน้ำรอบตัวให้กลายเป็นสีน้ำเงินเจิดจ้า เมื่อฉลามครีบเลื่อยสัมผัสโดนน้ำที่มีพิษ ร่างกายของพวกมันก็เกิดอาการชาขึ้นมาทันที ปลาหมึกวงน้ำเงินแทงหนวดของมันทะลุผ่านฉลามครีบเลื่อยราวกับกำลังเสียบลูกชิ้น ปลาหมึกวงน้ำเงินรู้สึกว่าการสังหารฉลามครีบเลื่อยด้วยวิธีนี้มันน่าเบื่อเกินไป มันจึงปล่อยพิษออกมาและกวาดหนวดไปรอบ ๆ เพื่อจับพวกฉลามครีบเลื่อยมาขังไว้ในตาข่ายที่มันสร้างขึ้นชั่วคราว ปลาหมึกวงน้ำเงินสังหารฉลามครีบเลื่อยทั้งหมดทิ้งอย่างง่ายดายเพียงแค่การสะบัดหนวดไปมา วูลุนสัมผัสได้ถึงความรื่นเริงของปลาหมึกวงน้ำเงินในขณะที่มองดูผืนทะเลที่ถูกย้อมไปด้วยสีแดงจากเลือดของฝูงฉลามครีบเลื่อยด้วยความตกตะลึง ฉลามครีบเลื่อยหลายร้อยตัวถูกสังหารอย่างเลือดเย็น ขนาดตัว ระดับพลัง และพิษของปลาหมึกวงน้ำเงินทำให้พวกฉลามครีบเลื่อยไร้ซึ่งหนทางตอบโต้โดยสิ้นเชิง สายลมทะเลพัดพาเอาคาวเลือดให้จางหายไปอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน เหล่ากะลาสีที่รู้สึกได้ว่าเรือจมฮวบลงเล็กน้อยต่างวิ่งกรูขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือและได้เห็นช่วงเวลาสุดท้ายของการต่อสู้อันโหดร้ายนั้น เจ้าลิงน้อย ผู้ซึ่งสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดเอนเอียงไปทางการหนีมากกว่าการสู้ ยืนอึ้งอยู่สองนาทีเต็มก่อนจะถามวูลุนว่า “พี่วูลุน เราจะถูกปลาหมึกยักษ์ตัวนี้กินไหมครับ?” แม้ปลาหมึกยักษ์จะจมอยู่ใต้น้ำทั้งหมด แต่เจ้าลิงน้อยก็สามารถบอกได้จากเงาร่างใต้ผิวน้ำว่ามันสามารถคว่ำเรือลำนี้ได้สบาย ๆ เจ้าลิงน้อยมั่นใจว่าเขาต้องตายแน่ ๆ จึงหันหลังเตรียมจะวิ่งเข้าห้องโดยสาร แต่วูลุนคว้าคอเสื้อของเขาไว้หลังจากที่เพิ่งก้าวไปได้เพียงสองก้าว วูลุนไม่คิดเลยว่าเจ้าลิงน้อยจะสรุปเอาเองว่าปลาหมึกวงน้ำเงินกำลังจะโจมตีเรือ เขาไม่ได้อธิบายให้เจ้าลิงน้อยฟังในทันทีว่าปลาหมึกวงน้ำเงินคืออสูรที่เขาได้รับมาโดยบังเอิญ แต่เขากลับถามเจ้าลิงน้อยว่า “เจ้าลิงน้อย นายจะรีบวิ่งไปที่ห้องโดยสารทำไม?” เจ้าลิงน้อยตอบตามตรง “ผมจะไปเตรียมเนื้อฉลามครีบเลื่อยครับ เรามาอิ่มท้องก่อนจะไปพบยมบาลกันเถอะ!” วูลุนกลอกตามองเจ้าลิงน้อยแล้วกล่าวว่า “นายจะเติมเลือดของนายลงไปด้วยเลยไหมล่ะ?”