บทที่ 385: นักล่าแห่งชีวิต หรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกับคดีสุดโต่งของพวกโอตาคุสายดาร์กที่เป็นข่าวเมื่อไม่นานมานี้? นับตั้งแต่กระแสวัฒนธรรม ‘ซีน’ (Scene culture) เข้ามามีอิทธิพลต่อเอนด์เลสซัมเมอร์ เส้นผมของมันก็ดูเหมือนถูกฟ้าผ่าอยู่ตลอดเวลา เมื่อครั้งที่หลินหยวนพบกับเอนด์เลสซัมเมอร์ครั้งล่าสุด บนหัวของมันมีสีสันไม่ต่ำกว่าห้าสี เครื่องแต่งกายก็ดูเว่อร์วังอลังการ ทั้งเสื้อผ้าแปลกประหลาดสารพัดอย่างที่ทำให้มันดูเหมือนคนสติแตก เครื่องประดับวิญญาณที่เอนด์เลสซัมเมอร์ซื้อมาก็ถูกนำมาใช้จนคุ้ม มันประโคมใส่เครื่องประดับเกือบทุกชิ้นที่ซื้อมา ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็จะได้ยินเสียงเครื่องประดับกระทบกันดัง ‘เคร้งคราง’ ไปทั่ว หลินหยวน เหวินอวี่ หลิวเจี๋ย และหูเฉวียน ต่างก็เคยพยายามพูดจาอย่างสุภาพเพื่อชี้ให้เห็นถึงข้อเสียของวัฒนธรรมซีน และบอกให้มันปรับสไตล์การแต่งตัวลงบ้างให้เหมาะสม ทว่าเหวินอวี่ หลิวเจี๋ย หูเฉวียน หรือแม้กระทั่งตัวหลินหยวนเอง เกือบจะถูกมันชักชวนเข้าสู่วัฒนธรรมเฮฟวี่เมทัลไปเสียแล้ว มันถึงขั้นทำให้หลินหยวนแอบคิดไปว่า การย้อมผมห้าสีแล้วใส่โซ่เหล็กพะรุงพะรังอาจจะทำให้เขาดูดีขึ้นนิดหน่อย แต่สุดท้ายเหตุผลก็เอาชนะความฟุ้งซ่านนั้นไปได้ สิ่งที่ทำให้หลินหยวนงุนงงคือ หลังจากผ่านไปเพียงคืนเดียว รสนิยมของเอนด์เลสซัมเมอร์ที่เมื่อวานยังแต่งตัวจัดจ้านอยู่เลย กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สิ่งนี้ทำให้หลินหยวนรู้สึกแปลกใจไม่น้อย ในขณะนั้นเอง มาเธอร์ออฟบลัดบาธก็กล่าวกับเอนด์เลสซัมเมอร์ว่า “พี่ซัมเมอร์ พวกโอตาคุน่ะชอบสไตล์การแต่งตัวแบบเดิมของพี่ที่สุดเลยนะ” “ถ้าพี่แต่งตัวแบบเดิมอีก แล้วพวกเขารูปพี่ไปโพสต์ลงในเว็บบอร์ดของสตาร์เว็บ ก็ไม่รู้ว่าจะมีกี่คนที่เอารูปพี่ไปแปะไว้ข้างฝาผนัง ลองคิดดูสิว่าตอนกลางคืนพวกเขาจะทำอะไรกับรูปถ่ายของพี่บ้าง” หลินหยวนสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเอนด์เลสซัมเมอร์ถึงกับตัวสั่น จากนั้นเขาก็เห็นเอนด์เลสซัมเมอร์เหลือบมองมาทางเขาแล้วถามว่า “จ-จริงเหรอ?” หลินหยวนอยากจะอธิบายให้เอนด์เลสซัมเมอร์ฟังเหลือเกินว่า โอตาคุเป็นสิ่งมีชีวิตที่ตัวใหญ่และใจดีจะตายไป สิ่งที่มาเธอร์ออฟบลัดบาธกล่าวอ้างไม่ใช่พฤติกรรมปกติของพวกโอตาคุสักหน่อย พวกเขาชอบภาพวาดตัวละคร 2D ต่างหาก ไม่ใช่รูปถ่ายของคนแต่งตัวจัดจ้านแบบนั้น! ระดับความจู้จี้จุกจิกของพวกโอตาคุเวลาเฟ้นหา 'ภรรยาในกระดาษ' นั้น เทียบได้กับการที่จักรพรรดิเลือกนางสนมเลยทีเดียว อย่างไรก็ตาม หลินหยวนเห็นมาเธอร์ออฟบลัดบาธกระพริบตาให้เขาแรงๆ ความหมายในแววตาชัดเจนมาก มันกำลังบอกเขาว่า ‘ข้าทำภารกิจสำเร็จแล้วนะ ถ้าเจ้าจะทำพังอีกก็ไปหาทางแก้เอาเอง ข้าช่วยอะไรไม่ได้แล้ว’ หลินหยวนรับสารจากสายตาของมาเธอร์ออฟบลัดบาธ เขาเหลือบมองสไตล์การแต่งตัวที่ดูปกติของเอนด์เลสซัมเมอร์ แล้วนึกถึงภาพสไตล์การแต่งตัวนอกกระแสของมันอีกครั้ง เขาแกล้งกระแอมเบาๆ แล้วกล่าวว่า “เอนด์เลสซัมเมอร์ มาเธอร์ออฟบลัดบาธพูดถูกแล้วล่ะ รูปของพี่แปะไว้นานๆ เดี๋ยวก็เหลืองกรอบพอดี พวกโอตาคุน่ะน่ากลัวจริงๆ” เพื่อเสริมให้พวกโอตาคุดูหน้ากลัวขึ้นไปอีก เขาจึงพูดต่อ “พี่รู้ไหมว่าสถานที่ไหนที่ถูกเรียกว่าค่ายมรณะ?” คำพูดของหลินหยวนทำให้เอนด์เลสซัมเมอร์ชะงัก ไม่ใช่แค่เอนด์เลสซัมเมอร์ แม้แต่หลิวเจี๋ย เหวินอวี่ และหูเฉวียนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะต่างก็ชะงักไปตามๆ กัน พลางครุ่นคิดถึงคำถามของหลินหยวน มาเธอร์ออฟบลัดบาธมองหลินหยวนอย่างพินิจพิเคราะห์ราวกับเพิ่งเคยรู้จักเขาจริงๆ เป็นครั้งแรก หลังจากคิดอยู่นาน เอนด์เลสซัมเมอร์ก็ตอบว่า “หรือจะเป็นสระชำระบาปในตำนาน?” หลินหยวนส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ผ้าปูที่นอนของพวกโอตาคุต่างหากที่เรียกได้ว่าเป็นค่ายมรณะ” เอนด์เลสซัมเมอร์ยังคงงุนงงและไม่เข้าใจว่าหลินหยวนหมายถึงอะไร แต่เหวินอวี่ หลิวเจี๋ย และหูเฉวียนเข้าใจได้ทันที จากนั้น เมื่อหลินหยวนเห็นว่าเอนด์เลสซัมเมอร์ยังดูไม่เข้าใจคำถามของเขา เขาจึงถามต่อว่า “เอนด์เลสซัมเมอร์ พี่รู้ไหมว่าอะไรที่ถูกเรียกว่านักล่าแห่งชีวิต?” เอนด์เลสซัมเมอร์คิดอยู่นานแต่ก็หาคำตอบไม่ได้ ด้วยพลังระดับตำนานขั้น 3 ของมัน คงมีเพียงอสูรพิทักษ์ระดับสรรค์สร้างเท่านั้นที่สามารถช่วงชิงชีวิตของมันไปได้ หลินหยวนรู้สึกว่าเอนด์เลสซัมเมอร์ควรปรับปรุงตัวอย่างแรง เพราะเรื่องแค่นี้มันยังไม่รู้เลย “มือของพวกโอตาคุไงล่ะ คือสิ่งที่เปรียบได้กับนักล่าแห่งชีวิต” เมื่อหูเฉวียนที่กำลังมองชามซุปตับหมูอบเชยตรงหน้าด้วยสีหน้าย่ำแย่ได้ยินหลินหยวนพูดแบบนั้น เขาก็สำลักไข่ม้วนออกมาและไออย่างรุนแรง เอนด์เลสซัมเมอร์ยังคงทำหน้าเหมือนเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจครึ่ง ทว่ามาเธอร์ออฟบลัดบาธกลับมองหลินหยวนด้วยสายตาที่อันตรายมาก เขาเหลือบมองมันด้วยสีหน้าจริงจังเช่นเดียวกับตอนที่มันกระพริบตาให้เขาเมื่อครู่ แล้วส่งสายตากลับไปหาอย่างมีความหมาย ในความคิดของหลินหยวน นี่ทำเพื่อประโยชน์ของเอนด์เลสซัมเมอร์แท้ๆ ไม่อย่างนั้นเขาจะเอาเรื่องสิ่งมีชีวิตใจดีอย่างโอตาคุมาล้อเล่นทำไมกัน? มาเธอร์ออฟบลัดบาธมองหลินหยวนแล้วพูดขึ้นมาทันที “เจ้ารู้อะไรนักหนา? รีบไปใส่กุญแจมือแล้วจับมันไปขังซะ!” หลินหยวนรู้สึกน้อยใจเล็กน้อย ‘ก็เจ้าไม่เข้าใจ แล้วเจ้าจะรู้ได้ยังไงว่าข้าพูดถึงอะไร?’ เห็นทีทั้งคู่คงต้องใส่กุญแจมือไปด้วยกันแล้วถูกจับไปขังจริงๆ หูเฉวียนหัวเราะหึๆ ออกมา ยังไม่ทันได้หัวเราะกี่ครั้ง เหวินอวี่ก็พูดแทรกขึ้นว่า “ท่านลุงหูคะ ถ้าท่านไม่รีบทานซุปตับหมูอบเชยตอนร้อนๆ มันจะชืดเอาได้นะคะ พี่ชายหลิวตื่นเช้ามาต้มให้ท่านตั้งชั่วโมงครึ่งเชียวนะคะ” เหวินอวี่เปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างชาญฉลาด หันเหความสนใจจากหลินหยวนไปที่หูเฉวียนแทน หูเฉวียนมองก้อนตับหมูที่อยู่ในชามซุปตับหมูอบเชยใบโตนั้นแล้วรู้สึกขมปร่าในใจ เมื่อหลินหยวนเห็นว่าหูเฉวียนดูไม่ค่อยสนใจซุปนัก เขาจึงกล่าวกับหลิวเจี๋ยว่า “พี่ชายหลิว ผมซื้อวัตถุดิบมาเยอะเมื่อคืน ถ้าท่านลุงหูไม่ชอบซุปตับหมู ยังมีซุปตับวัวหรือซุปตับแกะนะครับ” เมื่อได้ยินดังนั้น หูเฉวียนก็รีบยกชามขึ้น บีบจมูกแล้วซดซุปตับหมูอบเชยจนหมดชาม จากนั้นก็รีบดื่มนมกล้วยที่วางอยู่ทางซ้ายมือตามด้วยผลไม้ตัดราดน้ำเชื่อมเมเปิ้ลอีกสองสามคำกว่าจะดับกลิ่นตับหมูในปากได้ ทว่ายิ่งหูเฉวียนมองดูหลินหยวนที่กำลังทานอาหารเช้าอย่างไม่รีบร้อนเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าหลินหยวนคนนี้หน้าตาดูใจดีแต่จริงๆ แล้วเป็นคนโหดร้ายนัก ซุปตับวัว ซุปตับแกะ กับซุปตับหมูมันต่างกันตรงไหน? ไม่ใช่ว่าทั้งหมดก็คือตับเหมือนกันเหรอ? แล้วกลิ่นของซุปตับวัวกับซุปตับแกะมันจะไม่แย่กว่าหรือไง? ไอ้เด็กคนนี้ต้องกำลังแก้แค้นที่เขาหลุดขำตอนที่หลินหยวนพูดเมื่อกี้แน่ๆ หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ หลินหยวนได้แจ้งทุกคนเกี่ยวกับแผนการที่เขาจะปลีกตัวไปฝึกฝนสักพัก หูเฉวียนลูบท้องแล้วพูดว่า “วันนี้และพรุ่งนี้ฉันคงไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์ พวกตาแก่นั่นจากสมาคมช่างหัตถกรรมวิญญาณจะจัดพิธีเลื่อนระดับให้ฉัน กลับไปเมื่อไหร่ฉันก็จะเป็นช่างหัตถกรรมวิญญาณระดับ 5 อย่างเต็มตัวแล้ว”