Chapter 858 - Settling the Debt เงาแห่งวิญญาณจำนวนมหาศาลพุ่งเข้าใส่สิงโตทะเลเรเดียม แต่ดูเหมือนมันจะไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ทว่าปลากระเป้าเขามังกรกลับส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เขาที่เป็นสีทองหดสั้นลงไปถึง 10 เปอร์เซ็นต์ แม้หลิวเจี๋ยจะไม่ได้ออกคำสั่งเพิ่มเติม การต่อสู้ก็ยังคงดำเนินต่อไป หนอนใบมีดจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างก็เกิดการเปลี่ยนแปลงในลักษณะเดียวกันขณะปะทะกับสิงโตทะเลเรเดียม เหล่าเต่าทองโล่ที่ถูกกำจัดหลังจากล้อมสิงโตทะเลเรเดียมเอาไว้ ต่างก็ถูกเส้นใยราเข้าครอบงำและลุกขึ้นยืนอีกครั้ง การระเบิดตัวเองอย่างต่อเนื่องทำให้ตู้ซั่วไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบโต้ เมื่อตู้ซั่วตระหนักได้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น เขาก็พบว่าเขาของปลากระเป้าเขามังกรเหลือความยาวเพียง 10 เปอร์เซ็นต์จากของเดิม และดูเหมือนว่ามันคงจะหายไปจนหมดสิ้นหากโดนโจมตีอีกเพียงครั้งเดียว ตู้ซั่วรีบตะโกนขึ้นทันทีว่า “ข้ายอมแพ้!” เมื่อคำสุดท้ายหลุดออกจากปากของตู้ซั่ว เหล่าหนอนใบมีดก็หยุดชะงักลงตรงหน้าสิงโตทะเลเรเดียม และกองทัพแมลงทั้งหมดก็ยุติการต่อสู้ ความโกลาหลและการเสียสละของกองทัพแมลงได้การันตีชัยชนะอีกครั้งให้กับหลิวเจี๋ย เดิมทีตู้ซั่วตั้งใจจะมาเป็นลูกศิษย์ของคุกเหล็ก แต่เมื่อเขาได้สัมผัสกับพลังของหลิวเจี๋ยด้วยตัวเอง เขาก็ล้มเลิกความฝันลมๆ แล้งๆ นั้นไปเสียสนิท เขาเรียกปลากระเป้าเขามังกรและสิงโตทะเลเรเดียมกลับไป ก่อนจะฉีกยิ้มให้หลิวเจี๋ยแล้วยกนิ้วโป้งให้พร้อมกล่าวว่า “นายน้อย พลังของท่านช่างน่าทึ่งเหลือเกิน” หลิวเจี๋ยไม่ได้ตอบอะไร เขาก้มมองหน้าอกของตนเองแทน หลังจากที่ตู้ซั่วลงจากเวทีประลอง ผู้เข้าแข่งขันอีกเก้าคนที่เหลือต่างดูโล่งอก ทั้งเก้าคนตระหนักได้ว่าตนเองอ่อนแอเพียงใดเมื่อได้เห็นการต่อสู้ระหว่างตู้ซั่วกับหลิวเจี๋ย ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงยอมแพ้ทันทีที่ก้าวขึ้นสู่เวทีประลอง หลังจากคนสุดท้ายยอมแพ้ จั่วหมิงก็มองหลิวเจี๋ยด้วยความภาคภูมิใจ จั่วหมิงไม่ได้ประกาศในทันทีว่าหลิวเจี๋ยคือผู้ชนะบนเวทีประลอง แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าชายหนุ่มผู้ทะนงตนที่ยืนอยู่ท่ามกลางกองทัพแมลงนั้นคือผู้ชนะ ศิษย์ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ต่างมาจากตระกูลระดับตำนานหรือตระกูลชั้นนำ พวกเขายังเป็นศิษย์คนโปรดของผู้อาวุโสและมักจะมองว่าตนเองเหนือกว่าผู้อื่นอยู่เสมอ ไม่ว่าจะไปที่ไหนพวกเขาก็ได้รับความเคารพและคุ้นชินกับการได้รับการปรนนิบัติพัดวีมาโดยตลอด ณ วินาทีนั้น ภาพของชายหนุ่มผู้ไร้เทียมทานที่ยืนอยู่บนเวทีประลองได้ประทับลงในหัวใจของเหล่าศิษย์คนอื่นๆ และสอนให้พวกเขารู้จักความหมายที่แท้จริงของการเป็นศิษย์ของสมาชิกราชวงศ์ รอยยิ้มอันเจิดจ้าปรากฏขึ้นภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำของเย่เหลียนเยว่ รอยยิ้มนี้ดูไม่เข้ากับใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเธอ แต่มันกลับสะท้อนความรู้สึกของเธอในตอนนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้เธอจะรู้อยู่แล้วว่าหลิวเจี๋ยทรงพลังเพียงใด แต่เธอก็ยังรู้สึกมีความสุขที่ลูกศิษย์ของเธอสามารถคว้าชัยชนะบนเวทีประลองได้ เธอยิ่งมีความสุขมากกว่าตอนที่เธอสร้างชื่อเสียงทั้งหมดในช่วงวัยเยาว์เสียอีก รอยยิ้มของเธอค่อยๆ จางหายไปขณะหันไปพูดกับคุกเหล็กว่า “คุกเหล็ก หลังจบงานเลี้ยงองครักษ์เย่ ข้าจะไปหาท่านเพื่อรับซากของรังแมลงหายนะ” ใบหน้าของคุกเหล็กดูหงุดหงิดเหมือนเช่นเคย แต่ในใจของเขากลับเจ็บปวดรวดร้าว เขาไม่ได้ลูกศิษย์ติดไม้ติดมือกลับไปเลย ยิ่งไปกว่านั้น แม้การต้องมอบซากรังแมลงหายนะให้เย่เหลียนเยว่จะทำให้เขาปวดหัว แต่สำหรับเขาแล้วมันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากนัก เป็นไปได้มากว่าเย่เหลียนเยว่จะมอบซากรังแมลงหายนะนั้นให้ลูกศิษย์ของเธอ เพราะมันจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่ออสูรสายก่อมะเร็งของลูกศิษย์เธอ มันจะช่วยให้อสูรสายก่อมะเร็งเหล่านั้นเพิ่มพลังขึ้นได้ชั่วคราว อย่างไรก็ตาม การแพ้พนันกับจักรพรรดินีจันทร์ที่มีเดิมพันเป็นสิ่งมีชีวิตต้นกำเนิดศักดิ์สิทธิ์นั้น เปรียบเสมือนการถูกมีดปักลงกลางหัวใจของคุกเหล็ก ปกติแล้วคุกเหล็กจะพำนักอยู่ในราชสำนักและเป็นผู้นำกององครักษ์หลวง แม้เขาจะมีพลังอำนาจล้นเหลือ แต่กององครักษ์หลวงก็เป็นของราชสำนัก ถึงจะเป็นสมาชิกราชวงศ์ แต่คุกเหล็กไม่ได้บริหารตระกูลส่วนตัวของตนเองและขาดแคลนทรัพยากรที่มีอยู่มากมายเหมือนกับจักรพรรดินีจันทร์, ราชาไผ่, สุดยอดเชฟ, หัวหน้าองครักษ์เย่ และชายชราจากบริษัทขนส่งนกกระจอกเทศผู้นั้น เขายังไม่ทันได้ทำความคุ้นเคยกับสิ่งมีชีวิตต้นกำเนิดศักดิ์สิทธิ์เลยด้วยซ้ำ แต่มันกลับกลายเป็นทรัพย์สมบัติของจักรพรรดินีจันทร์ไปเสียแล้ว คุกเหล็กหันไปมองจักรพรรดินีจันทร์ด้วยความระแวง เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าจักรพรรดินีจันทร์จ้องจะฮุบสิ่งมีชีวิตต้นกำเนิดศักดิ์สิทธิ์ของเขามาตั้งแต่แรกแล้วหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้น จักรพรรดินีจันทร์ก็คงมีวิธีอื่นในการช่วงชิงมันไปจากเขา ต่อให้พวกเขาจะไม่ได้พนันกันก็ตาม “ขอบใจท่านมาก คุกเหล็ก ช่วยนำสิ่งมีชีวิตต้นกำเนิดศักดิ์สิทธิ์ที่ข้าชนะพนันมาส่งให้ข้าด้วยตัวเองที่ตำหนักจันทร์กระจ่างหลังจบงานเลี้ยงองครักษ์เย่ด้วยนะ” คุกเหล็กขมวดคิ้ว แค่เสียสิ่งมีชีวิตต้นกำเนิดศักดิ์สิทธิ์ไปก็แย่พอแล้ว! จักรพรรดินีจันทร์ถึงกับกล้าสั่งให้ข้าเอาไปส่งที่ตำหนักจันทร์กระจ่างด้วยตัวเองงั้นรึ? นางล้ำเส้นเกินไปแล้ว! ในขณะที่เขากำลังจะคัดค้าน จักรพรรดินีจันทร์ก็มองมาที่เขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน “เมื่อท่านนำสิ่งมีชีวิตต้นกำเนิดศักดิ์สิทธิ์มาส่งที่ตำหนักจันทร์กระจ่าง ข้าจะตรวจดูอสูรที่ติดขัดของท่านให้ แต่ท่านต้องจัดหาผลึกสร้างสรรค์มาเองนะ” จักรพรรดินีจันทร์หันหน้าหนีจากคุกเหล็ก คำพูดของเธอทำให้คุกเหล็กคลายหัวคิ้วลงพร้อมกับสีหน้าของความไม่เชื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้า ท่าทางประหลาดใจระคนดีใจทำให้ใบหน้าที่บึ้งตึงของเขาดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ในฐานะผู้นำกององครักษ์หลวง คุกเหล็กผ่านประสบการณ์มามากมาย แต่ในชั่วขณะนั้น เขารู้สึกเหมือนเด็กที่ไม่ประสีประสาและสงสัยว่าตนเองกำลังฝันไปหรือไม่ จักรพรรดินีจันทร์เริ่มมอบของขวัญให้เขาด้วยความเต็มใจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? หรือนางแค่แกล้งทำ? แปดปีก่อน เขาเคยถือผลึกสร้างสรรค์ไปขอร้องให้นางช่วยทำให้อสูรของเขาเลื่อนระดับ ทว่าในขณะที่เขากำลังเดินขึ้นบันไดไปยังตำหนักจันทร์กระจ่างด้วยความจริงใจเต็มเปี่ยม เขากลับถูกโซ่แสงจันทร์สี่สายไล่ล่าลงมาจากภูเขาเหลียนเยว่ โดยที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้เอ่ยปากบอกจุดประสงค์ของตนเลยด้วยซ้ำ