บทที่ 2193: ความก้าวหน้าในการฝึกตน (1) “คุณพูดอะไรน่ะ...” เซี่ยรั่วเฟยไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ยังไม่เชื่อผมอีกเหรอ...” “เชื่อสิ! ฉันเชื่อคุณ! แค่นี้ก็พอแล้ว...” หลิงชิงเสวี่ยพูดพลางยิ้ม เซี่ยรั่วเฟยพาดไม้ถูพื้นไว้กับกำแพงแล้วพูดว่า “ที่รัก ผมถูพื้นเสร็จแล้ว อยากไปนอนห้องแขกไหม ผมจะได้เก็บกวาดต่อ” หลิงชิงเสวี่ยถลึงตาใส่เซี่ยรั่วเฟยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ว่า “คุณคิดว่าล่ะ? หรือจะให้ใครสักคนแอบมาลักร่างฉันจากอีกห้องตอนฉันหลับงั้นเหรอ” หลิงชิงเสวี่ยนอนห้องเดียวกับเฟิงเย่หรือเซี่ยรั่วเฟยได้ อย่างน้อยก็ยังคอยเฝ้าดูคนใดคนหนึ่งอยู่ แต่จะให้เธอไปนอนห้องแขกคนเดียวเด็ดขาดไม่ได้ ไม่อย่างนั้นแล้วการมาพักบ้านเซี่ยรั่วเฟยจะมีความหมายอะไร เซี่ยรั่วเฟยหัวเราะเบาๆ “เธอเป็นฝ่ายเสนอเองว่าจะนอนห้องเดียวกับผมนะ ผมไม่ได้บังคับสักหน่อย” หลิงชิงเสวี่ยถึงได้เข้าใจเจตนาของเซี่ยรั่วเฟย จึงอดพูดด้วยความอายและโกรธไม่ได้ว่า “ทำไมคุณร้ายกาจขนาดนี้!” เซี่ยรั่วเฟยหัวเราะแล้วโอบไหล่หลิงชิงเสวี่ยเอาไว้ “ผมก็แค่ล้อเล่นเอง! ที่รัก ใครใช้ให้เธอล้อผมก่อนล่ะ” “ฮึ! รู้จักแต่รังแกฉัน!” หลิงชิงเสวี่ยบิดตัว พยายามดิ้นให้หลุด แต่แรงของเซี่ยรั่วเฟยกลับแน่นมาก ส่วนหลิงชิงเสวี่ยก็ไม่ได้ออกแรงจริงจังนัก ดังนั้นนอกจากจะไม่หลุดแล้ว เธอยังถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนของเซี่ยรั่วเฟยอีกด้วย หลิงชิงเสวี่ยยกกำปั้นน้อยๆ ทุบปังๆ ใส่หน้าอกเซี่ยรั่วเฟยแล้วพูดว่า “คุณมันแย่จริงๆ... แย่จริงๆ...” เซี่ยรั่วเฟยเหยียดขาไปเกี่ยวประตูห้องแล้วปิดมัน จากนั้นก็ช้อนเอวหลิงชิงเสวี่ยอุ้มขึ้น แล้วก้าวยาวๆ ไปยังเตียงนุ่ม เตียงหลังนี้เป็นคนที่หลิงชิงเสวี่ยกับเซี่ยรั่วเฟยเลือกด้วยกัน มันกว้างสามเมตร ด้านบนปูด้วยที่นอนยางพาราสั่งทำพิเศษ นุ่มและเด้งเล็กน้อย ทั้งสองเคยมาพลอดรักกันในวิลล่านี้หลายครั้ง และเตียงใหญ่หลังนี้ก็นับเป็น “สมรภูมิหลัก” อย่างไม่ต้องสงสัย เมื่อเปลวไฟแห่งศึกปะทุขึ้นอีกครั้งบน “สมรภูมิหลัก” แห่งนี้ เสียงครางสะท้านใจเป็นระลอกๆ ที่ปะปนกับเสียงเตียงเอี๊ยดอ๊าด ราวกับบทบรรเลงที่ทำให้คนหน้าแดงและหัวใจเต้นแรง ห้องนอนก็พลันอบอวลไปด้วยบรรยากาศวสันต์อันไม่สิ้นสุด... หลังจากผ่านไปนาน ทั้งสองจึงหยุดลงในที่สุด แล้วซบกอดกันพักหายใจ ใบหน้าของหลิงชิงเสวี่ยยังแดงระเรื่อ เธอพูดว่า “คุณมันหื่นเกินไปแล้ว... ถ้าให้พี่หรานที่อยู่ข้างล่างได้ยินเข้า ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ยังจะมีหน้าเป็นคนอยู่ไหม อายจะตาย...” เซี่ยรั่วเฟยพูดอย่างไม่ใส่ใจ “บ้านนี้เก็บเสียงดีจะตาย จะได้ยินง่ายๆ ได้ยังไง เว้นแต่คุณจะโง่พอจัดห้องให้เธออยู่ตรงใต้ห้องนอนเราเป๊ะๆ...” หลิงชิงเสวี่ยเอียงคอพยายามนึกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็อุทานออกมาเสียงหลง ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วก็แดงจัดขึ้นกว่าเดิม “เป็นอะไรไป?” เซี่ยรั่วเฟยลูบไล้ผิวเรียบเนียนของหลิงชิงเสวี่ยแล้วถามอย่างเป็นห่วง หลิงชิงเสวี่ยมองเซี่ยรั่วเฟยอย่างอายๆ แล้วพูดติดอ่างว่า “ฉะ... ฉันว่าฉันคงเสียสติไปจริงๆ แล้ว... จะทำยังไงดี” เซี่ยรั่วเฟยลุกขึ้นนั่งทันที เขาจ้องหลิงชิงเสวี่ยแล้วถามว่า “ที่รัก เธอไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? ข้างล่างมีห้องแขกตั้งหลายห้องนะ! เธอ... แน่ใจเหรอว่าจะไปนอนห้องที่อยู่ใต้ห้องนอนเรา?” หลิงชิงเสวี่ยพยักหน้าเงียบๆ เซี่ยรั่วเฟยยกมือขยี้หน้าผาก พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ผ่านไปพักใหญ่จึงพูดอย่างไม่มั่นใจว่า “ชิงเสวี่ย เมื่อกี้... เราคงไม่ได้ส่งเสียงดังมากใช่ไหม” “น่าจะ...” หลิงชิงเสวี่ยเองก็มีสีหน้าอึดอัดเช่นกัน ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วพร้อมใจกันดึงผ้าห่มขึ้นปิดหน้า จากนั้นก็อดหัวเราะออกมาอีกครั้งไม่ได้ เซี่ยรั่วเฟยดึงผ้าห่มออกแล้วพูดว่า “ช่างมันเถอะ! ยังไงก็เกิดขึ้นแล้ว จะมียาแก้เสียใจที่ไหนอีก!” จากนั้นเซี่ยรั่วเฟยก็เอื้อมมือไปแตะไหล่หลิงชิงเสวี่ย “ที่รัก งั้นเราเอาอีกสักยกไหม คราวนี้ทำกันเบาๆ หน่อย...” หลิงชิงเสวี่ยตกใจจนรีบห่มผ้าห่มคลุมตัวแน่นแล้วพูดว่า “ไม่ได้เด็ดขาด! เซี่ยรั่วเฟย เลิกล้อเล่นได้แล้ว... พี่หรานอยู่ข้างล่างนะ! คืนนี้อย่าแกล้งกันอีก ไม่งั้นฉันจะไปนอนห้องข้างๆ จริงๆ แล้วนะ...” เซี่ยรั่วเฟยหัวเราะแล้วพูดว่า “ก็แค่พูดเล่นน่า... อ้อ ใช่ ที่รัก! ผมยังมีของดีจะให้เธออีกอย่างหนึ่ง!” หลิงชิงเสวี่ยโผล่หัวออกมาจากใต้ผ้าห่ม มือยังจับมุมผ้าแน่นไม่ปล่อย “อะไรเหรอ?” เซี่ยรั่วเฟยยิ้มแล้วพูดว่า “รอก่อน! ผมจะไปหยิบมา” เขานึกถึงผลไม้สองชนิดที่เก็บมาจากเกาะเซียนชิงโยวโดยอัตโนมัติ เดิมทีเขาตั้งใจจะเอาให้หลิงชิงเสวี่ยสักสองสามลูก แต่ตอนบ่ายคิดว่าเย็นนี้เธอคงไม่มาหา จึงเก็บมันไว้ในแหวนมิติชั่วคราว เซี่ยรั่วเฟยลุกจากเตียง หันหลังให้หลิงชิงเสวี่ยแล้วเปิดลิ้นชัก หลังจากบังสายตาเธอไว้แล้ว เขาก็หยิบผลไม้สีแดงเข้มลูกหนึ่งกับผลไม้สีม่วงเข้มลูกหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ เขาถือผลไม้ไว้ในมือแล้วเดินกลับไปพร้อมรอยยิ้ม “นี่!” เซี่ยรั่วเฟยยื่นผลไม้ส่งให้ “นี่คืออะไร ทำไมฉันไม่เคยเห็นผลไม้นี้มาก่อนเลย?” หลิงชิงเสวี่ยถาม “อย่าถามมากเลย กินแล้วก็รู้เอง!” เซี่ยรั่วเฟยยิ้มแล้วพูด “กินลูกสีแดงก่อนแล้วกัน...” “อ้อ!” หลิงชิงเสวี่ยเบะปาก เธอหยิบผลไม้สีแดงขึ้นมากัดหนึ่งคำอย่างว่าง่าย ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าความหวานฉ่ำแผ่เต็มปากในทันที