บทที่ 2213: เข้าอกเข้าใจ (1) เซี่ยรั่วเฟยกลับบ้านมาด้วยความไม่สบายใจ ตอนนี้เขาเริ่มเสียใจที่แอบฟังบทสนทนาของหลิงชิงเสวี่ยกับซ่งเว่ยบนเรือยอชต์ ถ้าเขาไม่รู้ว่าซ่งเว่ยเดินทางมาที่สามขุนเขาเพื่อพบหลิงชิงเสวี่ย เขาก็คงไม่ต้องปวดหัวขนาดนี้ เซี่ยรั่วเฟยเองก็ลังเลอยู่ในใจ เขาควรรีบไปสนามบินเพื่อดูหน่อยไหม? สองสาวนี่จะตีกันหรือเปล่า? คนหนึ่งอยู่ขั้นหลอมปราณ 4 อีกคนอยู่ขั้นหลอมปราณ 3 ระดับฝึกตนของทั้งคู่ก็สูสีกัน ถ้าเกิดปะทะกันจริงๆ พลังทำลายล้างย่อมไม่เบาแน่ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าเขาจะทำร้ายใคร เขาก็ต้องปวดใจทั้งนั้น เซี่ยรั่วเฟยมั่นใจว่า ถึงสองสาวจะเป็นผู้บำเพ็ญตน แต่ถ้าเขาจะคอยเฝ้าดูพวกเธอเงียบๆ โดยไม่ให้ใครรู้ เขาก็ไม่มีทางถูกจับได้ เขาลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ถอดใจ เซี่ยรั่วเฟยตัดสินใจได้แล้ว จะเอายังไงก็เอาเถอะ! ยังไงเรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ตอนนี้ก็ไม่ต่างจากเปิดไพ่กันตรงๆ ส่วนผลสุดท้าย ก็ปล่อยให้พวกเธอไปคุยกันเองแล้วกัน! หลังจากคิดจนตกผลึก เซี่ยรั่วเฟยก็ตัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดทิ้งไป แล้วขึ้นไปที่ห้องนอนใหญ่ชั้นบน เปิดน้ำใส่อ่างอาบน้ำ เขาถอดเสื้อผ้าแล้วก้าวลงไป ตั้งใจว่าจะอาบน้ำก่อน หลังจากแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำระบบนวดนานกว่าครึ่งชั่วโมง เซี่ยรั่วเฟยก็ลุกขึ้นมา เช็ดน้ำบนร่างกายออก จากนั้นเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าคอรัลฟลีซที่นุ่มสบาย แล้วเดินกลับเข้าห้องนอนในรองเท้าแตะ เขาทิ้งตัวลงบนเตียง แล้วอดไม่ได้ที่จะมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิดอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด ตามปกติแล้ว เวลานี้ถ้าไม่มีเหตุพิเศษ เซี่ยรั่วเฟยคงเข้านอนไปแล้ว แม้จะออกจากกองทัพมาแล้ว เขาก็ยังคงรักษาวินัยการใช้ชีวิตอย่างเป็นระเบียบ แต่วันนี้เขามีเรื่องค้างคาใจ เลยไม่ง่วงเลยสักนิด เขาเอนกายพิงเตียงอย่างเบื่อหน่าย แล้วอ่านข่าวอยู่พักใหญ่ จนหน้าแรกไม่มีข่าวใหม่ขึ้นมาอีก จากนั้นก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างๆ แล้วหลับตาลงอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เซี่ยรั่วเฟยเหมือนจะได้ยินเสียงเคาะประตูวิลล่า ความระวังตัวที่ฝึกมาหลายปีทำให้เขาสะดุ้งตื่นในทันที เขาไม่ขยับ แต่แผ่สัมผัสวิญญาณออกไปทันที สัมผัสวิญญาณของเขาก้าวถึงขั้นรวมวิญญาณแล้ว จึงสามารถแผ่ครอบคลุมทั่วทั้งวิลล่าได้อย่างง่ายดาย วินาทีถัดมา เซี่ยรั่วเฟยก็ตกตะลึงจนปากอ้าค้างเมื่อมองสถานการณ์ตรงหน้า รถของหลิงชิงเสวี่ยค่อยๆ แล่นเข้ามา และประตูทั้งสองด้านก็เปิดออกแทบจะพร้อมกัน หลิงชิงเสวี่ยกับซ่งเว่ยก้าวลงจากรถมาด้วยกัน เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมพวกเธอถึงกลับมาด้วยกัน? หรือจะเปิดอกคุยกันเลย? ด้านล่าง หลิงชิงเสวี่ยกับซ่งเว่ยเข้าไปในวิลล่าทีละคนแล้ว เสียงฝีเท้าดังมาจากทางบันได เซี่ยรั่วเฟยรู้ทันทีว่าพวกเธอขึ้นมาชั้นบนแล้ว ตอนนั้นเอง เซี่ยรั่วเฟยตัดสินใจทันที แล้วแกล้งทำเป็นหลับ ถ้าเจอทั้งสองคนตอนนี้คงอึดอัดสุดๆ! เขาไม่รู้จะพูดอะไรดี เขาจินตนาการสถานการณ์ที่หลิงชิงเสวี่ยกับซ่งเว่ยต้องมาเจอกันเอาไว้สารพัด ไม่ว่าจะเป็นการที่ทั้งคู่ทะเลาะกันเพราะความเห็นไม่ตรงกัน หรือมีคนหนึ่งตัดสินใจจะจากเขาไป หรือแย่ที่สุดคือทั้งสองคนจะไม่พูดกับเขาอีกเลย ทว่าเขาไม่คิดเลยว่าสองสาวที่ไม่ได้ถึงขั้นเป็นน้ำกับไฟจะมาถึงบ้านเขาพร้อมกันแบบนี้ ต้องรู้ไว้ว่าตอนนี้มันดึกมากแล้ว! เซี่ยรั่วเฟยหลับตาลง ฟังเสียงฝีเท้าของพวกเธอที่กำลังเดินมุ่งไปยังห้องนอนใหญ่ “หมอนั่นต้องหลับอยู่แน่ๆ ...” เสียงของหลิงชิงเสวี่ยดังชัดเจน “พวกเราสองคนช้ำใจกันแทบตาย แต่เขากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันอารมณ์เสียจะตายอยู่แล้ว ...” “ฉันว่าไม่น่าใช่” ซ่งเว่ยตอบเสียงแผ่ว “ระดับบำเพ็ญของเขาสูงกว่าพวกเรามาก จะไม่ได้ยินพวกเราได้ยังไง” “หรือว่า...เขาแกล้งหลับอยู่?” หลิงชิงเสวี่ยเอ่ยขึ้นทันที เซี่ยรั่วเฟยถึงกับเหงื่อตก ผู้หญิงพออยู่ด้วยกันแป๊บเดียว ไอคิวของพวกเธอก็ดูจะเพิ่มขึ้นไปหลายเปอร์เซ็นต์แล้ว! เขารู้ว่าตัวเองแกล้งต่อไปไม่ได้แล้ว ต่อให้ไม่ลุกขึ้นตอนนี้ หลิงชิงเสวี่ยกับซ่งเว่ยก็ต้องเข้ามาแน่นอน สู้เขารุกไปก่อนยังดีกว่า เซี่ยรั่วเฟยลุกขึ้นนั่งบนเตียง ด้านนอกประตู หลิงชิงเสวี่ยกับซ่งเว่ยมองหน้ากัน จากนั้นหลิงชิงเสวี่ยก็ยกเท้าก้าวไปข้างหน้า กำลังจะเอื้อมมือไปหมุนลูกบิดเปิดประตู ทันใดนั้นลูกบิดประตูก็หมุนเอง ประตูก็ค่อยๆ เปิดออกอย่างแผ่วเบาโดยไร้ลม ทั้งสองคนมองเข้าไปในห้อง แล้วเห็นเซี่ยรั่วเฟยนั่งอยู่หัวเตียงในชุดคลุมอาบน้ำนอน เขามีรอยยิ้มเก้อๆ แต่สุภาพบนใบหน้า เมื่อเห็นทั้งสองคน เซี่ยรั่วเฟยก็หัวเราะแห้งๆ แล้วยกมือโบกให้พวกเธอ “เอ่อ... สวัสดีตอนดึก!” ทันทีที่ซ่งเว่ยเห็นเซี่ยรั่วเฟย ใบหน้าของเธอก็แดงขึ้น ดวงตาก็แดงก่ำ หลิงชิงเสวี่ยจ้องเซี่ยรั่วเฟยเขม็งแล้วพูดว่า “มีอะไรดีนักล่ะ? ฉันอารมณ์เสียจะตายอยู่แล้ว!” เซี่ยรั่วเฟยเกาหัวแล้วพูดว่า “ใช่ๆๆ ความผิดผมเอง...” ซ่งเว่ยก้มหน้าเล็กน้อย พอได้ยินเสียงเซี่ยรั่วเฟย เธอก็รีบเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้งด้วยใบหน้าแดงก่ำ หลิงชิงเสวี่ยมองตรงมาที่เซี่ยรั่วเฟยแล้วพูดว่า “เฮ้! แขกมาถึงหน้าประตูแล้ว นี่คือวิธีต้อนรับของคุณเหรอ? คุณไม่แม้แต่จะลุกจากเตียงมาต้อนรับพวกเรา หรือเชิญให้เข้าไปข้างในด้วยซ้ำ จะปล่อยให้พวกเรายืนคุยกันอยู่หน้าประตูแบบนี้เลยหรือไง?”