บทที่ 2231: งานสังสรรค์แสนสุข (1) พอดีเลย ตอนที่เซี่ยรั่วเฟยกับคนอื่นๆ มาถึงลานหลังบ้าน อู๋เฉียงก็เพิ่งขับรถพาฉินย่าหนานกับเหออวี่กลับมาถึงซื่อเหอย่วนพอดี เซี่ยรั่วเฟยยิ้มแล้วเรียกฉินย่าหนานเข้ามา ก่อนจะแนะนำเธอให้จ้าวหยงจวินกับคนอื่นๆ รู้จัก “นี่คือผู้จัดการฉินของบริษัทเรา ตอนนี้เป็นหัวหน้าทีมผู้ช่วยของผม” จากนั้นเขาก็แนะนำจ้าวหยงจวินกับคนอื่นๆ ให้ฉินย่าหนานรู้จักทีละคน แน่นอนว่าเขาไม่ได้บอกว่าแต่ละคนเป็นใคร เพียงบอกว่าเป็นเพื่อนดีของเขาเท่านั้น ฉินย่าหนานพยักหน้าให้จ้าวหยงจวินและคนอื่นๆ อย่างสุภาพ จากนั้นทุกคนก็เดินไปยังห้องอาหาร ซ่งรุ่ยสะกิดเอวเซี่ยรั่วเฟย เซี่ยรั่วเฟยชะลอฝีเท้าลงแล้วถามเสียงเบา “มีอะไร?” ซ่งรุ่ยชี้ไปที่ฉินย่าหนานแล้วพูดเบาๆ “นายไม่กลัวเหรอว่าแฟนสาวตัวน้อยของนายจะหึง ถ้ามีผู้ช่วยสาวสวยอยู่ข้างตัวแบบนี้?” เซี่ยรั่วเฟยอดหัวเราะไม่ได้ “นี่พูดบ้าอะไรกัน ย่าหนานเป็นผู้ช่วยงานของผมนะ! อีกอย่าง... แฟนสาวตัวน้อยที่ไหนกัน?” ซ่งรุ่ยโกรธขึ้นมาทันทีแล้วพูดว่า “นายพูดหักหน้าคนอื่นแบบนี้ไม่ได้นะ! ดีที่ตอนนี้ฉันมีอีอีแล้ว ไม่งั้นคงถูกนายทำให้โมโหตายแน่” เซี่ยรั่วเฟยหัวเราะแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ! ไปกินข้าวกัน!” พอทั้งสองเดินเข้าห้องอาหาร จัวอีอีก็ถามด้วยรอยยิ้ม “ซ่งรุ่ย นายกับเซี่ยรั่วเฟยกระซิบคุยอะไรกันอยู่เหรอ?” ซ่งรุ่ยอึ้งไป เซี่ยรั่วเฟยจึงยิ้มแล้วพูดทันทีว่า “เสี่ยวรุ่ยกำลังอวดผมอยู่... บอกว่าคืนนี้จะมาอวดความหวานต่อหน้าพวกเรา!” ใบหน้าสวยของจัวอีอีแดงขึ้นมาทันที เธอถลึงตาใส่ซ่งรุ่ยแล้วพูดว่า “เอาแต่พูดไร้สาระอยู่ได้!” “ผมไม่ได้พูดซะหน่อย...” ซ่งรุ่ยอธิบายอย่างจนปัญญา ทว่าเห็นได้ชัดว่าจัวอีอีเชื่อคำพูดของเซี่ยรั่วเฟยมากกว่า เธอชำเลืองมองซ่งรุ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเดินไปนั่งอยู่ระหว่างฉินย่าหนานกับเหออวี่ ซ่งรุ่ยอดแปลกใจไม่ได้ แฟนสาวของเขาไม่ได้นั่งกับเขาอย่างนั้นเหรอ? บ้าอะไรกันเนี่ย! เขาอดถลึงตาใส่เซี่ยรั่วเฟยที่กำลังยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่ได้ โชคดีที่เหออวี่สังเกตเห็นและลุกขึ้นสละที่นั่งให้ซ่งรุ่ยเอง จัวอีอีเองก็ไม่ได้คิดจะเปลี่ยนที่นั่งอยู่แล้ว คู่รักจะงอนง้อกันให้คนอีกฝ่ายง้อบ้างก็ไม่ใช่เรื่องเกินเลย ถ้าทำมากไปก็จะกลายเป็นไม่สมเหตุสมผล เพราะอย่างไรเธอก็รู้ดีว่าเป็นแค่เรื่องล้อเล่น พอทุกคนนั่งประจำที่แล้ว อู๋ซิ่วจวนกับเซี่ยเสี่ยวหลานก็เริ่มทยอยยกอาหารออกมาเสิร์ฟ อู๋เฉียงกับคนอื่นๆ ไปกินข้าวที่โรงอาหารพนักงาน เซี่ยรั่วเฟยเห็นว่าวันนี้คนเยอะ ถ้าเรียกพวกเขามาก็คงแน่นเอี๊ยด และพวกเขาเองก็คงไม่สบายใจ จึงปล่อยเลยตามเลย จ้าวหยงจวินเป็นคนจัดให้ทุกคนรินเหล้า พวกผู้ชายดื่มเหล้าขาวกัน ส่วนผู้หญิงทั้งสามดื่มไวน์แดงราคาแพง จ้าวหยงจวินยิ้มแล้วพูดว่า “เซี่ยรั่วเฟย พูดสักสองสามคำสิ! วันนี้นายเป็นเจ้าภาพนะ!” เซี่ยรั่วเฟยลุกขึ้นพร้อมแก้วเหล้าในมือแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ก็ไม่มีอะไรมาก พวกเราล้วนเป็นเพื่อนกันทั้งนั้น และไม่ได้มารวมตัวกันนานแล้ว ย่าหนาน เหออวี่ พวกคุณลำบากหน่อยนะ ผมขอพูดแค่อย่างเดียว คืนนี้ทุกคนกินให้อิ่ม ดื่มให้เต็มที่ อาหารกับเหล้ามีไม่ขาด มา ยกดื่มกัน!” “ได้! ชนแก้ว!” “ชนแก้ว!” เหล้าขาวเสิร์ฟในแก้วเล็ก เซี่ยรั่วเฟยกับคนอื่นๆ จึงยกชนกันตามธรรมชาติ ฉินย่าหนาน จัวอีอี และเหออวี่เองก็ยกดื่มรวดเดียว “สะใจ!” เซี่ยรั่วเฟยยกก้นแก้วที่หมดเกลี้ยงให้ดูแล้วพูดว่า “มา มา มา กินกันเถอะ! ทุกคนลองชิมฝีมือป้าหวูหน่อย!” ทุกคนกินดื่มคุยกันไปด้วย บรรยากาศบนโต๊ะก็ครึกครื้นขึ้นอย่างรวดเร็ว จ้าวหยงจวินถอนหายใจแล้วพูดว่า “เซี่ยรั่วเฟย เหล้านายยังรสดั้งเดิมที่สุดเหมือนเดิมเลย! แล้วอาหารมื้อนี้ด้วย! ใช้วัตถุดิบจากบริษัทพาราไดซ์ของนายใช่ไหม?” เซี่ยรั่วเฟยหัวเราะแล้วพูดว่า “ส่วนใหญ่ใช่! แต่ผมก็ซื้อจากวอลมาร์ตมาด้วย! ตอนนี้กำลังผลิตของบริษัทเราค่อยๆ เพิ่มขึ้น ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ๆ ยังมีของสต็อกพออยู่ ก็เลยแทบจะซื้ออะไรก็ได้” “นั่นก็เพราะผักของนายแพงเกินไป!” ซ่งรุ่ยพูดว่า “อย่างน้อยก็แพงกว่าผักธรรมดาหลายเท่าตัว หรือบางทีก็เป็นสิบเท่า ครอบครัวคนทั่วไปคงไม่ยอมซื้อมากินกันง่ายๆ หรอก” “ของดีมันก็ย่อมสมราคานะ” เซี่ยรั่วเฟยหัวเราะคิก “คุณภาพสินค้าของเรานี่เห็นกันจะจะอยู่แล้ว!” สวีจื่อเสวียนยิ้มแล้วพูดว่า “ที่รั่วเฟยพูดไม่ผิดเลย! วัตถุดิบของบริษัทพาราไดซ์ ไม่ว่าจะหน้าตาหรือรสชาติ ก็ดีกว่าผักธรรมดามากจริงๆ มันคนละระดับกันเลย” “เห็นไหม ยังเป็นจื่อเสวียนที่ตาแหลมกว่าใคร!” เซี่ยรั่วเฟยพูดอย่างภูมิใจ จ้าวหยงจวินยิ้มแล้วพูดว่า “ทุกครั้งที่มากินข้าวบ้านนาย มันสบายใจจริงๆ นะ แต่มีข้อเสียอยู่ข้อหนึ่ง!” “ข้อเสียอะไร?” เซี่ยรั่วเฟยถามอย่างสงสัย “ยังจะมีอะไรอีก? พวกเราถูกเลี้ยงปากเลี้ยงลิ้นจนปากเริ่มเลือกกินไปแล้ว!” จ้าวหยงจวินยิ้มแล้วพูดว่า “ทุกครั้งที่กลับจากบ้านนาย ฉันรู้สึกเหมือนกินอิ่มไปหลายวันเลย! เรื่องเหล้ายิ่งแล้วใหญ่ ต่อให้เป็นเหล้าแบบไหนก็รู้สึกจืดเหมือนน้ำไปหมด!” เซี่ยรั่วเฟยอดหัวเราะไม่ได้ “พี่จ้าว อย่าชมกันขนาดนี้สิ เดี๋ยวผมเหลิงเอา!” ฉินย่าหนานเห็นว่าเซี่ยรั่วเฟยกำลังคุยกับจ้าวหยงจวินและคนอื่นๆ อย่างสนุกสนาน เธออยากจะรายงานงานสั้นๆ แต่ก็ไม่อยากรบกวนพวกเขา ในทางกลับกัน เซี่ยรั่วเฟยก็เกรงว่าจะทำให้ทั้งสองคนรู้สึกถูกเมิน เพราะยังไงวันนี้ก็เป็นวันแรกที่พวกเธอได้พบจ้าวหยงจวินและคนอื่นๆ ย่อมต้องเกร็งกันเป็นธรรมดา ดังนั้นเซี่ยรั่วเฟยจึงยกแก้วขึ้นชนกับฉินย่าหนานก่อนแล้วพูดว่า “ย่าหนาน! วันนี้ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว มาดื่มกันหน่อย!”