บทที่ 26: เส้นทางสู่สถาบัน แสงอรุณยามเช้าสาดเป็นประกายสีทองเหนือคฤหาสน์ ส่องให้เห็นรถม้าสีม่วงอันโอ่อ่าที่กำลังจะพาโนอาห์ไปยังสถาบัน เขายืนอยู่หน้ารถม้า มือทั้งสองล้วงกระเป๋า ใบหน้าเรียบสงบแต่คาดเดาไม่ได้ เบื้องหลังเขา เซลีน ผู้เป็นแม่ พร้อมด้วยเหล่าอัศวิน คนรับใช้ และจอมเวท ต่างยืนอยู่ด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจ และ... ยังมีแขกที่ไม่ได้คาดคิด แมวสีเงินตัวหนึ่งที่มีดวงตาสีม่วงคมกริบเกาะอยู่บนไหล่ของเซลีน คิ้วของโนอาห์กระตุก สายตาเขาเหลือบไปยังเนโกะ แมวขนดำที่นั่งอย่างยโสอยู่บนศีรษะของเขา "...นี่ผมกำลังจะได้พบแม่ของคุณเหรอ?" เขาพึมพำ เนโกะกระดิกหางตอบ แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ เซลีนก้าวเข้ามาแล้วโอบกอดเขาแน่น น้ำเสียงของเธอสั่นเพียงเล็กน้อย "แม่จะคิดถึงลูกนะ ลูกรัก" เธอพึมพำ พลางแนบแก้มกับเขา "ถ้าที่นั่นเจอปัญหาอะไร ก็บอกแม่มาได้เลย แม่จะไปแช่แข็งมันให้หมด" สีหน้าของโนอาห์อ่อนลง แม่ของเขา... น่ารักเกินไปแล้ว สามปี ตลอดสามปีนั้น เขาค่อยๆ หลงรักเธออย่างลึกซึ้ง และเพราะเหตุนี้ เขาจะปกป้องเธอไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขายิ้ม "แม่กำลังคิดมากเกินไปแล้ว" เขาพูดอย่างยโส "ใครกันจะกล้าทำร้ายลูกชายสุดที่รักของเซลีน วีเวอร์ฮาร์ต แม่มดแห่งความเยือกเย็นนิรันดร์?" ความเศร้าบนใบหน้าของเซลีนหายวับ รอยยิ้มมุมปากกลับมาอีกครั้ง เต็มไปด้วยความภาคภูมิ "แน่นอน แน่นอน" เธอพูด พลางยืดอกอย่างภาคภูมิ "ไม่มีใครกล้าหรอก" จากนั้น สายตาของเธอก็เลื่อนไปยังแมวสีเงิน "ลูมินารา ในเมื่อคุณยืนยันจะมาส่งเอง ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ? หรือจะฝากอะไรถึงลูกสาวหัวรั้นของคุณสักคำ?" แมวสีเงินอย่างลูมินาราจิ๊ปาก เป็นท่าทางที่เหมือนมนุษย์มาก น่าขนลุก "ฉันแค่ตามมาส่งเขา" เธอพูดอย่างเย็นชา "ไม่ได้มาคุย" จากนั้น ดวงตาสีม่วงของเธอก็ประสานกับดวงตาของเนโกะ ความหนาวเหน็บลึกซึ้งแผ่ซ่านไปทั่วอากาศ น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบ "หัดอยู่ให้เรียบร้อยซะ เนโกะ อย่าสร้างปัญหาให้โนอาห์โดยไม่จำเป็น" เนโกะแค่นหัวเราะในลำคอ "ฉันไม่ใช่เด็กนะ แม่" ทั้งสองยังคงโต้เถียงกันต่อไป คำพูดเย็นเฉียบคมกริบของพวกเธอแฝงความตึงเครียดในแบบที่มีแค่แม่กับลูกสาวเท่านั้นถึงจะทำได้ แต่จู่ๆ เงาหนึ่งสั่นไหว หญิงสาวคนหนึ่งก้าวออกมา เธอมีผมสีดำสนิท ดวงตาสีแดงคมกริบ และตัวตนที่ไร้แสงเสียจนเหมือนจะกลืนกินแสงรอบข้าง เป็นครั้งแรกที่โนอาห์ได้เห็นใบหน้าของเธอแบบเผชิญหน้าตรงๆ เงาของเซลีน ซารี เธอโค้งคำนับให้เขาอย่างลึกซึ้ง "ขอบคุณที่ช่วยดูแลลูกสาวของฉัน" จากนั้น เธอก็หายไป ละลายเข้าไปในเงาของเซลีนราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ เซลีนยิ้ม "เธอขี้อายน่ะ" โนอาห์ส่ายหน้า ในที่สุด เขาก็ก้าวขึ้นรถม้า แต่ก่อนที่ประตูจะปิด เขาก็หันกลับมา ดวงตาสีเงินของเขาเป็นประกายวับด้วยแววคลุ้มคลั่ง "การทดสอบเข้าจะถูกบันทึกไว้" เขาพูด "ทุกคนสามารถรับชมได้จากทุกที่" มุมปากของเขายกขึ้น "จับตาดูลูกชายของแม่ไว้ให้ดี" รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น "ผมจะไม่ออมมือ" "ผมจะทุ่มสุดตัว" ประตูรถม้าปิดลง ล้อรถเริ่มหมุน โนอาห์ วีเวอร์ฮาร์ตได้ออกเดินทางไปแล้ว ... เบื้องหน้าประตูพระราชวังสีทอง รถม้าสีทองคันหนึ่งจอดรออยู่ องค์หญิงโซฟี คาสเทรีย กำลังก้าวเข้าไปข้างใน ทว่า เสียงของบิดาทำให้เธอหยุดชะงัก "อย่าลืมนะ โซฟี" เธอหันกลับมา โรม คาสเทรีย จักรพรรดิยืนอยู่บนบันไดพระราชวัง มือไพล่หลัง สีหน้าเย็นชา "เธอไปที่นั่นเพื่อเอาชนะใจอีไลจาห์" เขาพูด "แล้วก็ตัดโนอาห์ทิ้งซะ" น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้น "เข้าใจที่ฉันพูดไหม" โซฟียืนนิ่งเงียบ เวลาผ่านไปหลายวินาที จากนั้น ในที่สุด เธอก็พูดขึ้น "...ท่านพ่อ" เธอพูดช้าๆ น้ำเสียงแทบจะลังเล "ถ้าหนูไม่อยากถูกใช้เป็นแค่เครื่องมือทางการเมืองเพื่อผูกมัดผู้ถูกเลือกล่ะ" มือของเธอกำแน่น "ถ้าหนูอยากแย่งชิงบัลลังก์ล่ะ" ความเงียบปกคลุม โรม คาสเทรียจ้องเธอเขม็ง จากนั้น เขาก็หัวเราะ ไม่ใช่เสียงหัวเราะอบอุ่น ไม่ใช่เสียงหัวเราะขบขัน แต่มันเย็นชา และเหยียดหยาม "อย่าพูดเรื่องไร้สาระ" เขาพูด น้ำเสียงคมกริบราวกับเหล็ก "จักรวรรดินี้ถูกปกครองโดยผู้ชายมาตั้งแต่ก่อตั้ง" เขาหันหลัง "ฉันจะไม่เป็นจักรพรรดิที่เปลี่ยนธรรมเนียมนั้น" แล้วเขาก็จากไป โซฟียืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองพื้นที่ว่างเปล่าที่บิดาเพิ่งยืนอยู่ มีตัวตนหนึ่งวาบขึ้นข้างกายเธอ ประกายสายฟ้าดังเปรี๊ยะ หญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัว เอมิลี เธอยิ้มบางๆ "ตอนนี้ ได้คำตอบหรือยัง" โซฟีหายใจออกช้าๆ จากนั้น เธอก็ก้าวขึ้นรถม้า สีหน้าของเธออ่านไม่ออก "เช่นนั้น ก็ไม่มีความปรานี" ประตูรถม้าปิดลง และเธอก็มุ่งหน้าไปยังสถาบันเช่นกัน เอมิลียืนอยู่ตรงนั้น มองดูเธอจากไป เธอยิ้ม เกมได้เปิดฉากขึ้นแล้ว ... สถาบันไม่ได้มีไว้สำหรับมนุษย์เท่านั้น จากทุกเผ่าพันธุ์ จากทุกมุมโลก เหล่าผู้มีพรสวรรค์ที่สุดได้เริ่มออกเดินทางกันแล้ว เอลฟ์ เผ่าคนสัตว์ คนแคระ ปีศาจ แม้กระทั่งเผ่าพันธุ์เร้นลับที่ไม่มีใครรู้จัก ทุกคนต่างเคลื่อนไหว เพราะอะไร? เพราะผู้ที่ครอบครองอำนาจเหนือชะตาและพรหมลิขิตรับรู้ถึงมัน ผู้ที่มองเห็นคำพยากรณ์ก็ได้เห็นมันเพียงแวบหนึ่ง คนรุ่นนี้ จะยิ่งใหญ่รุ่งโรจน์ และไม่มีใครอยากถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ... สถาบันดำรงอยู่ในมิติของตัวเอง เป็นมิติที่คณบดีของมันสร้างขึ้น ทว่า การทดสอบเข้าจะไม่ได้จัดที่นั่น ไม่ มันจะจัดขึ้นที่ศูนย์กลางของโลก สนามประลองขนาดมหึมาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อการทดสอบโดยเฉพาะ ผู้ชมหลั่งไหลมารวมตัวกัน บางคนมาด้วยตัวเอง บางคนผ่านเวทส่งผ่านมิติ ทำให้สามารถรับชมได้จากความสบายในบ้านของตน สนามประลองโกลาหลตั้งแต่แรกอยู่แล้ว นักรบหนุ่ม ขุนนาง และจอมเวทนับร้อยจากหลากหลายเผ่าพันธุ์ยืนรวมกันอยู่ บางคนจับกลุ่มเป็นพันธมิตร บางคนยืนโดดเดี่ยว บางคนก็เริ่มหาเรื่องกันแล้ว จากนั้น พายุลูกแรกก็มาถึง รถม้าลอยฟ้าคันหนึ่งที่ถูกลากด้วยม้าปีกค่อยๆ ร่อนลงมาจากท้องฟ้า บนตัวรถประดับด้วยตราแห่งมหาพฤกษา ราชวงศ์เอลฟ์ เมื่อรถม้าจอดลง เธอก็ก้าวออกมา เอลฟ์สาวร่างสูง ผิวสีเข้ม ผมสีเงิน ดวงตาสีชมพู งดงามราวเทพธิดาจนทันทีที่เธอปรากฏตัว สนามประลองทั้งสนามก็เงียบลง อะฟาเซีย เอลฟ์บอร์น องค์หญิงแห่งแดนเอลฟ์ ทายาทเพียงหนึ่งเดียวของบัลลังก์ เธอเดินผ่านฝูงชนไปโดยไม่แม้แต่จะมองใคร ราวกับพวกเขาไม่คู่ควรให้สนใจ แต่เอลฟ์คนอื่นๆ รอบตัวเธอต่างก้มศีรษะลงเมื่อเห็นเธอ และหลังจากนั้นไม่นาน เสียงคำรามก็ดังขึ้น เผ่าคนสิงโตผมสีทองสองคนกระโจนลงมาจากรถศึกขนาดมหึมา ดวงตาสีทองของพวกเขาเปล่งประกายราวกับไฟ เรย์ และ โดมี วาลดอร์ สัตว์อสูรฝาแฝดแห่งราชวงศ์วาลดอร์ เพียงก้าวของพวกเขาก็ทำให้คนที่อ่อนแอกว่าในฝูงชนถึงกับถอยเซ จากนั้น ร่างเล็กๆ ที่ดูธรรมดาคนหนึ่งก้าวออกมา คนแคระ ไม่มีเครา ไม่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ไม่ได้แบกอาวุธไว้ด้านหลัง เป็นแค่คนแคระตัวเตี้ยคนหนึ่ง เขาดูเหมือนเด็กหนุ่ม ทว่าบางอย่างในตัวเขา ทั้งแววตาอันสงบและวิธีที่เขาก้าวเดินอย่างไม่ลังเล กลับทำให้แม้แต่คนที่แข็งแกร่งที่สุดยังชะงัก เรน สมิธ ผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของช่างตีเหล็กระดับตำนาน แล้วเงาหนึ่งก็วูบไหว ไม่มีรถม้า ไม่มีฉากเปิดตัวอันยิ่งใหญ่ มีเพียงชายหนุ่มหน้าตาเฉยชาเดินออกมาจากที่ว่างเปล่า มือทั้งสองล้วงกระเป๋า สีหน้าซึมเซา ผมสีดำของเขาปรกใบหน้าบางส่วน ดวงตาสีเข้มไร้ความสนใจ ช่างดูไม่ทุกข์ร้อนเสียจนเกือบจะน่าขัน แต่บางอย่างในตัวตนของเขากลับทำให้ผู้คนหลีกเลี่ยงจะมองหน้าเขาตรงๆ เอริก ชาโดว์บาวด์ ทายาทแห่งตระกูลชาโดว์บาวด์ การปรากฏตัวของเขาไม่ยิ่งใหญ่ ไม่อื้ออึง แต่ไม่รู้ทำไม มันกลับน่าขนลุกที่สุด จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะทุ้มลึกดังขึ้น เป็นเสียงหัวเราะอึกทึกที่ยังแฝงเจตจำนงแห่งการต่อสู้อย่างเข้มข้น รูจ บลัดฮาร์ต ทายาทแห่งตระกูลบลัดฮาร์ตได้มาถึงแล้ว แล้วองค์หญิงผมแดงแห่งจักรวรรดิก็มาถึง ตราราชวงศ์คาสเทรียส่องประกายขณะเธอก้าวลงมา ผมสีแดงพลิ้วไหว ดวงตาสีแดงคมกริบราวกับมีสายฟ้าสีชาดวาบไหวอยู่ภายใน โซฟี คาสเทรีย องค์หญิงแห่งจักรวรรดิ และเบื้องหลังเธอ มีสองร่าง ฝาแฝดสโตนฮาร์ต ไอเดน และ แพทริเซีย สายตาของพวกเขากวาดมองไปทั่วสนามประลองราวกับผู้พิชิต และในที่สุด คนที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง แสงสีทองส่องระยิบระยับเมื่อรถม้าของเขามาถึง ตราสัญลักษณ์ของศาสนจักรถูกประดับไว้อย่างภาคภูมิ ร่างหนึ่งก้าวออกมา สูง สง่า และแผ่รัศมีอำนาจ ผมสีทองของเขาเปล่งประกายใต้แสงอาทิตย์ ดวงตาสีทองของเขาราวกับส่องสว่างให้ทั้งโลก เพียงการมีอยู่ของเขาก็ทำให้อากาศรอบตัวแปรเปลี่ยน ราวกับเทวทูตที่ลงมาจากสรวงสวรรค์ ผู้ได้รับพร ผู้ถูกเลือก คนโปรดของเทพธิดา อีไลจาห์ สโตนฮาร์ต และข้างกายเขา ผู้สวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์คือสตรีศักดิ์สิทธิ์ เอลิซาเบธ ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เฝ้ามอง และสังเกต แต่ถึงอย่างนั้น แม้จะมีเหล่าสัตว์ประหลาดมารวมตัวกันมากมาย ก็ยังมีอีกคน รถม้าสีม่วงคันหนึ่งมาถึงอย่างเงียบเชียบ ไม่มีแสงศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีการเปิดตัวอันอึกทึก มีเพียงความสง่างามอันเยือกเย็นบริสุทธิ์ ตราแห่งวีเวอร์ฮาร์ต ประตูเปิดออก และคนที่ก้าวลงมาก็คือ โนอาห์ วีเวอร์ฮาร์ต ผู้ถูกตามใจ ลูกคนโปรดของดัชเชสแห่งความเย็น ไม่มีออร่า ไม่มีแรงกดดัน ไม่มีการเปิดตัวอันยิ่งใหญ่ ทว่าในวินาทีที่เท้าของเขาสัมผัสพื้น บรรยากาศก็เปลี่ยนไป สายตาของอีไลจาห์หันไปหาเขาทันที และเป็นครั้งแรกที่อีไลจาห์กับโนอาห์ได้เผชิญหน้ากัน จบบทที่ 26