บทที่ 463 - หุ่นเชิด! อิสรภาพ! โนอาห์เฝ้ามองความสนใจของผู้ก่อตั้งที่หันไปทางร่างแยกของเขา เขาจ้องดูอย่างเย็นชา หลังจากที่ได้ช่วยทุกคนเท่าที่ช่วยได้แล้ว ส่วนความตายของชายที่ชื่อมัลธัสนั้นอยู่นอกเหนือความสามารถของเขาที่จะขัดขวางได้ ส่วนร่างแยกของเขาน่ะหรือ? ต่อหน้าผู้ก่อตั้งที่กำลังเอื้อมมือเข้าหา โนอาห์เพียงแค่หยุดการจ่ายมานาให้กับทักษะร่างแยกโลหิตโบราณ ตัดขาดการเชื่อมต่อกับก้อนเลือดและเนื้อในทันที ก่อนที่ความเสียหายจะลุกลามไปมากกว่านี้จากน้ำมือของตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวผู้นี้! เขาได้รับความเสียหายอย่างหนักที่จุดกำเนิดเพียงแค่จากแรงกดดันที่ส่งผ่านมาทาง {อำนาจแห่งเจ้าชะตา} และเขาจะไม่ยอมให้มันเสียหายไปมากกว่านี้ เพราะเขาได้ช่วยคนที่สำคัญที่สุดเอาไว้แล้ว ตอนนี้ สิ่งที่เขาทำได้คือเฝ้ามองตัวตนที่ไม่ควรจะปรากฏตัวออกมาผู้นี้กำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้า คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว แต่เขาไม่มีคำตอบให้เลยสักข้อ ทำไมเซเลสเชียลที่ทรงพลังที่สุดถึงปรากฏตัวก่อนการแข่งขันรอบสุดท้าย? ทำไมเขาถึงเลือกเคลื่อนไหวในวินาทีนี้พอดี? เป้าหมายที่แท้จริงของเขาคืออะไรกันแน่?! ไม่มีคำตอบใดผุดขึ้นมาในใจขณะที่เหตุการณ์อันน่าตกตะลึงยังคงดำเนินต่อไป ผู้ก่อตั้งมองดูร่างที่แข็งทื่อของร่างแยกกลายเป็นก้อนเมือกเลือดขณะที่ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว เขาโบกมือเรียกเปลวเพลิงสีทองเข้าคลอกและเผามันจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา จากนั้นมือของเขาก็หันมุกที่กำลังส่งภาพไปยังดินแดนแห่งความมืดไปทางกองกำลังแวมไพร์ที่เหลือและตัวตนอื่นๆ ที่อยู่กับมัลธัส เปลวเพลิงสีทองพวยพุ่งออกมาจากตัวเขา ลามจากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่ง แผดเผาทุกร่างอย่างง่ายดายจนไม่เหลือซาก! "พวกเจ้าเห็นหรือยังว่าข้าลบพวกเจ้าทิ้งได้ง่ายดายเพียงใด? ยังดูกันอยู่ใช่ไหม?" ผู้ก่อตั้งกล่าวขณะโบกมุกสีดำที่แสดงภาพทุกอย่างขึ้นไปเบื้องบน ปล่อยให้มันลอยอยู่บนท้องฟ้าขณะที่เขาหันมองไปยังเหล่าเซเลสเชียลและตัวตนมากมายจากดินแดนแห่งแสงสว่าง "ข้าจะใช้โอกาสนี้ในตอนที่ทุกฝ่ายกำลังฟังอยู่ เพื่อประกาศว่าสงครามจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ศัตรูคือผู้ที่พวกเจ้าเคยเห็น ตัวตนที่เคลื่อนไหวอยู่ในเงามืดเพื่อหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความวุ่นวาย พวกป่าเถื่อนแห่งดินแดนแห่งความมืด!" น้ำเสียงที่เคยเย็นชามีอารมณ์ความรู้สึกมากขึ้นขณะที่พลังอันกึกก้องของเขาถูกส่งไปยังผู้คนนับหมื่นรอบพื้นที่โล่ง เขาหันไปหามุกที่ลอยอยู่เหนือศีรษะขณะพูดกับลอร์ดนรกและจอมเวทสูงสุดที่กำลังฟังอยู่ "ข้าจินตนาการว่าพวกเจ้าคงจะมีสีหน้าหม่นหมองเมื่อนึกถึงอนาคตและชีวิตนับพันล้านที่จะต้องสูญเสียไป ข้าจะบอกพวกเจ้าตอนนี้เลยว่า จงร่าเริงเข้าไว้ ไม่มีความจำเป็นต้องเศร้าโศกในสวนสนุกเล็กๆ แห่งนี้ที่เราอยู่หรอก!" เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ดวงตาอันเฉยเมยที่ดึงดูดทุกคนให้จับจ้องนั้นส่องประกายประหลาดในขณะที่จ้องมองไปยังอุปกรณ์ที่ส่งภาพทุกอย่างไปยังระดับสูงของดินแดนแห่งความมืด "สวนสนุกเล็กๆ แห่งนี้แหละที่ข้าตั้งใจจะทำลายมันทิ้ง และข้าจะพาพวกเจ้าทุกคนไปด้วย ไปยังสถานที่ที่เราสามารถเลือกทางเดินของตัวเองได้ สถานที่ที่สวยงามและกว้างใหญ่กว่าทุกสิ่งที่พวกเจ้าเคยพบเห็น..." ผู้ก่อตั้งหยุดชะงักครู่หนึ่งขณะมองไปรอบๆ ดวงตาที่ดูเกียจคร้านของเขามองไปยังสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและความหวาดกลัวของคนนับหมื่นในบริเวณโดยรอบ รวมถึงร่างต่างๆ ในดินแดนแห่งความมืดที่กำลังดูผ่านมุกสีดำ เขาเอ่ยคำพูดถัดมาอย่างช้าๆ ราวกับกำลังรำลึกความหลัง "ในกาแล็กซีโนวุสแห่งนี้ พวกเราทุกคนต่างก็เป็นหุ่นเชิด หุ่นเชิดที่ไหลไปตามแม่น้ำแห่งโชคชะตา..." แววตาแห่งความเกลียดชังแผ่ซ่านไปทั่วร่างที่หล่อเหลาแต่ก็น่าเกรงขามของผู้ก่อตั้งขณะที่เขาพูดถึงสวนสนุกและหุ่นเชิด แววตาของเขาดูอ้างว้าง! "ข้าตั้งใจจะตัดสายป่านที่คอยบงการวิญญาณผู้บริสุทธิ์ในสวนสนุกแห่งนี้ จนกว่าพวกเราทุกคนจะไม่ถูกมองว่าเป็นหุ่นเชิดอีกต่อไป ข้าจะปลดปล่อยพวกเจ้าให้เป็นอิสระ... ข้าจะปลดปล่อยพวกเราทุกคนให้เป็นอิสระ!" ครืน! ความตื่นตระหนกอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปในจิตใจของทุกคนที่ได้ยิน แม้จะไม่เข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านั้นอย่างถ่องแท้ แต่มันก็ได้ส่งความสยดสยองลึกลงไปในหัวใจของพวกเขา! ผู้ก่อตั้งมีสีหน้าเหม่อลอยราวกับกำลังจมอยู่ในอดีต สายตาของเขามองไปยังสิ่งที่ไม่มีใครอื่นเห็น ปากของเขาขยับไปเองราวกับกำลังพร่ำบ่นกับตัวเองเพียงลำพัง เป็นการแสดงที่มีเพียงเขาคนเดียวต่อหน้าผู้ชมที่กำลังหวาดผวา สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่มุกสีดำที่เขารู้ว่ากองกำลังที่เป็นศัตรูกำลังเฝ้าดูอยู่ และกล่าวต่อไปโดยไม่มีอะไรขัดจังหวะ "กลับไปมุดหัวอยู่ในรูของพวกเจ้าซะ และกอดครอบครัวของพวกเจ้าไว้ให้แน่น กระจายข่าวไปบอกพวกหนูตัวอื่นๆ และเตรียมตัวให้พร้อม เพราะข้ากำลังจะส่งกองกำลังของข้าไปหาพวกเจ้าในตอนนี้" วิ้ง! ผู้ก่อตั้งพูดจบพร้อมกับบีบมือไปทางมุกสีดำ ทำลายอุปกรณ์และตัดภาพที่ตัวตนอันทรงพลังในหอคอยจอมเวทได้รับในทันที เขาทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายแห่งพลังขณะที่อำนาจที่เขาแผ่ออกมาค่อยๆ ลดลง ว้าาา! บรรยากาศแห่งความบ้าคลั่งและความไม่แน่นอนแผ่กระจายไปทั่วสนามกว้าง เหล่าเซเลสเชียลและจอมพลเซเลสเชียลจำนวนมากต่างคุกเข่าลงกับพื้นขณะที่ผู้ก่อตั้งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า "จงกวาดล้างดินแดนเซเลสเชียลของข้า ค้นหากองกำลังที่เหลือของดินแดนแห่งความมืด และส่งเรือรบมุ่งหน้าไปยังอันเดอร์เวิลด์ที่คอยซ่อนพวกมันเอาไว้ ทำลายมันให้สิ้นซากอย่าให้เหลือร่องรอย" ครืน! คำสั่งกึกก้องในหูของจอมพลเซเลสเชียลทุกคน ขณะที่พวกเขาวางมือขวาไว้ที่หน้าอกเพื่อแสดงความจงรักภักดีและยอมรับคำสั่ง "อัจฉริยะทั้งสี่ที่ดูมีแววที่สุด... จงพาพวกเขาไปยังปราการทองคำและตีตราพวกเขาให้กลายเป็นอาวุธที่ดีที่สุดก่อนที่จะเข้าร่วมในความขัดแย้งที่กำลังจะมาถึง น่าจะมีน้ำค้างรุ้งเจิดจรัสอีกชุดสำหรับแชมป์สองคนสุดท้าย อย่าออมแรงในการยกระดับพลังของพวกเขา" คำสั่งเพิ่มเติมถูกส่งออกมาจากผู้ก่อตั้งขณะที่กลิ่นอายแห่งความสง่างามแผ่ซ่าน สายตาของเขาดูสงบและเย็นชาขณะลงจอดบนหลังอลิคอร์นที่บดบังทุกสิ่งรอบข้างด้วยขนาดอันมหึมา "โอนิลลัส เจ้าจะเป็นผู้นำฝูงบินสำหรับการโจมตีระลอกแรกในสงครามครั้งนี้ เตรียมตัวรับตำแหน่งผู้บัญชาการและนำกองกำลังแรกของโลกหลักและเซเลสเชียลไปยังชายแดนที่กองทัพของเราเฝ้ารออยู่ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป... พวกเราเข้าสู่สงครามอย่างเป็นทางการแล้ว!" "โอ้วววว!!!" "มันคือสงครามเพื่อการปลดปล่อย เพื่อระเบียบและความสมดุล! เพื่อทำลายโซ่ตรวนที่พันธนาการพวกเราไว้ในสวนสนุกแห่งนี้!" "ว้าาา!" "เพื่อระเบียบและความสมดุล!" "เพื่ออิสรภาพ!" ...! โนอาห์เฝ้ามองการคำรามของแก่นแท้และพลังจากเซเลสเชียลและจอมพลผู้ทรงพลังนับพัน หัวใจของเขาเต้นรัวขณะที่ฉากสำคัญอย่างยิ่งยวดปรากฏขึ้นตรงหน้า อาธีน่าเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างกายเขาอย่างไม่คาดคิดขณะที่เธอจ้องมองไปข้างหน้าด้วยดวงตาที่เป็นประกาย ตัวตนจากโลกหลักจำนวนมากที่เฝ้าดูอยู่ต่างสั่นสะท้านในจุดที่พวกเขายืนอยู่ เพราะการแสดงพลังนั้นมากล้นเกินกว่าจะรับไหว บรรดาผู้ที่ยังพอมีสติรู้ดีว่าหลายคนในหมู่พวกจะต้องมุ่งหน้าเข้าสู่สงครามในไม่ช้า! การแข่งขันที่จัดขึ้นเพื่อเฝ้าดูอัจฉริยะของเซเลสเชียลเพียงไม่กี่คนกลับจบลงด้วยวิธีที่น่าตกตะลึงที่สุด เมื่อตัวตนเพียงคนเดียวปรากฏตัวขึ้นและพลิกโฉมทุกสิ่งที่เกิดขึ้น สังหารกองกำลังจำนวนมากจากดินแดนแห่งความมืด และประกาศการเริ่มต้นของสงครามอันยาวนาน!