Chapter 1105 - การต่อสู้ของผู้พิพากษา "เป็นไปได้อย่างไร?" หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าคิวบ์จ้องมองไปที่ตี่เทียนด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ตี่เทียนได้ลบอันดับของมนุษย์ออกจากคิวบ์ไปอย่างชัดเจนแล้ว แต่อันดับที่ถูกลบไปนั้นกลับค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ตี่เทียนมองดูคิวบ์ที่แปรสภาพอยู่ตรงหน้าอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาพยายามลบชื่อ 'มนุษย์' ออกไปอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม ต่อให้คำว่า 'มนุษย์' บนตารางอันดับจะเลือนหายไป แต่การ์เดียนที่อยู่ในอันดับสองก็ไม่ได้ขยับขึ้นมาแทนที่ ผ่านไปครู่หนึ่ง คำว่า 'มนุษย์' ก็ปรากฏกลับขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นตัวอักษรบนตารางอันดับหายไปและปรากฏขึ้นมาใหม่ ผู้คนจำนวนมากต่างก็ตกตะลึง "บ้าเอ๊ย นี่มันเรื่องอะไรกัน? ชื่อที่ถูกลบไปแล้วยังกลับมาได้อีกเหรอ?" "ฟ้าถล่มแล้ว พวกจากมิติอื่นเตะมนุษย์ออกไปไม่ได้งั้นเหรอ?" "ทำแบบนั้นก็ได้ด้วยเหรอ?" "ฮ่าๆ น่าสนใจจริงๆ พวกเวรนั่นจากมิติอื่นเตะมนุษย์ออกไปไม่ได้ แถมยังเอาชนะเขาไม่ได้อีก ถ้าไม่มีวิธีอื่นล่ะก็ เกรงว่ามนุษย์คงได้ที่หนึ่งไปครองแน่" "สุดยอด พวกนังตัวดีนั่นคงกำลังหัวเสียจนคลั่งแน่เลยใช่ไหม?" "น่าทึ่งมาก เขาทำมันได้อย่างไรกัน?" ... เหล่าผู้ยิ่งใหญ่จากมิติอื่นๆ ต่างก็อยากรู้ว่าเขาทำได้อย่างไร แต่ตัวคิวบ์เองนั้นเป็นวัตถุเวทมนตร์โบราณ มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือมนุษย์และมีกฎเกณฑ์เป็นของตัวเอง การวิจัยของสิ่งมีชีวิตจากมิติเกี่ยวกับคิวบ์ยังคงดำเนินอยู่ พวกเขาทำได้เพียงใช้ช่องโหว่บางอย่างในกฎเกณฑ์เพื่อควบคุมมันเท่านั้น ยังห่างไกลจากการที่จะทำอะไรตามใจชอบได้ทุกอย่าง ตี่เทียนพยายามไปหลายครั้งแล้ว แต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม เขาไม่สามารถลบมนุษย์ออกจากคิวบ์ได้อย่างสมบูรณ์ หญิงสาวมองดูร่างของโจวเหวินผ่านหน้าจอของคิวบ์และกล่าวว่า "ฝ่าบาท เป็นโชคดีของพระองค์จริงๆ ที่มีวิสัยทัศน์ไกลและเตรียมศิระชำระกายไว้ล่วงหน้า ไม่อย่างนั้นเกรงว่าที่หนึ่งคงตกเป็นของคนผู้นั้นจริงๆ" ตี่เทียนเลิกที่จะพยายามแก้ไขกฎของคิวบ์ไปแล้ว เห็นได้ชัดว่ามันไร้ผล "ข้าก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะต้องได้ใช้มันจริงๆ หรอก" ตี่เทียนกล่าวอย่างใจเย็น "ฝ่าบาท พระองค์วางแผนจะให้ใครใช้พลังของศิลาชำระกายหรือเพคะ?" หญิงสาวถาม ตี่เทียนไม่ได้ตอบ แต่เขามองไปที่โจวเหวินซึ่งอยู่ในสนามประลอง คัมภีร์เปิดสวรรค์ของผู้อาวุโสสูงสุดเผชิญกับการรุกรานจากกฎของคิวบ์ครั้งแล้วครั้งเล่า สัญลักษณ์ในคัมภีร์เริ่มสมบูรณ์และส่องสว่างยิ่งขึ้น โจวเหวินไม่จำเป็นต้องจงใจสลักมันลงบนวงล้อแห่งโชคชะตาเพื่อคงสภาวะของเขาไว้โดยไม่ให้หายไปอีกต่อไป ในที่สุด คำว่า 'มนุษย์' บนตารางอันดับก็หยุดเปลี่ยนแปลงและคงที่อยู่ที่อันดับหนึ่ง เมื่อคัมภีร์เปิดสวรรค์ของผู้อาวุโสสูงสุดสูญเสียแหล่งพลังงานไป อักขระในคัมภีร์ก็หยุดเปลี่ยนแปลง แต่มันไม่ได้เลือนหายไป มันหยุดนิ่งอยู่กับที่ โจวเหวินตระหนักได้ทันทีว่าแม้แต่คัมภีร์เปิดสวรรค์ของผู้อาวุโสสูงสุดก็ยากที่จะเก็บไว้บนวงล้อแห่งโชคชะตาได้อย่างถาวร มันเพียงแค่คงอยู่ได้นานขึ้นเล็กน้อยและไม่ได้หายไปในทันที อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป รอยสลักเหล่านั้นก็จะค่อยๆ จางหายไป ถึงอย่างนั้น นี่ก็นับเป็นข่าวดีอย่างยิ่งสำหรับโจวเหวิน เพราะการที่คัมภีร์เปิดสวรรค์ของผู้อาวุโสสูงสุดดำรงอยู่ได้นานขึ้น ทำให้เขาไม่จำเป็นต้องคอยสลักมันใหม่ตลอดเวลา เวลาและความพยายามที่ประหยัดได้นี้สามารถนำไปใช้สลักเคล็ดวิชาพลังงานแก่นแท้อื่นๆ ซึ่งจะช่วยให้เขามีพลังของเคล็ดวิชาพลังงานแก่นแท้หลายชนิดพร้อมกัน "อันดับของมนุษย์คงที่แล้ว แบบนี้ที่หนึ่งคงนอนมาแล้วใช่ไหม?" "ดูเหมือนว่าที่หนึ่งจะปลอดภัยแล้วล่ะ" "พวกมันเตะเขาออกไปไม่ได้แม้แต่นิดเดียว จะมีลูกไม้ไหนอีก? ฉันว่ามนุษย์ได้ที่หนึ่งแน่นอน" "ฮ่าๆ ฉันขอคารวะที่หนึ่งนี้เลย" "เป็นไปตามที่ทุกคนปรารถนา" ในขณะที่ทุกคนคิดว่าที่หนึ่งคงเป็นเรื่องที่แน่นอนแล้วและไม่ควรมีอะไรให้ต้องลุ้นระทึกอีก ลำแสงก็พุ่งลงมาจากสนามประลองราวกับแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ร่วงหล่นมาจากฟากฟ้า เงาร่างที่บิดเบี้ยวค่อยๆ ร่อนลงมาจากลำแสงนั้น ร่างนี้ดูคุ้นตาสำหรับมนุษย์เป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเห็นมันปรากฏตัว ทุกคนต่างพึมพำในใจอย่างไม่มั่นใจว่ามันคิดจะทำอะไรกันแน่ ก่อนหน้านี้ ร่างนี้มักจะเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ทุกครั้งที่ปรากฏตัว ทำให้ฝ่ายมนุษย์เสียเปรียบอย่างหนัก ไม่มีใครรู้ว่าครั้งนี้มันจะเปลี่ยนกฎอย่างไรอีก "ถ้าไม่มีการ์เดียนคนไหนเอาชนะมนุษย์ได้ ต่อให้เปลี่ยนกฎอย่างไรก็ไร้ผล" "นั่นสิ เตะมนุษย์ออกไปไม่ได้ ต่อให้เล่นตุกติกยังไงก็ไม่สำเร็จหรอก" "จริงด้วย เสียเวลาเปล่าๆ ทำไมไม่ปล่อยให้มนุษย์ได้ที่หนึ่งไปเลยล่ะ?" ผู้คนจำนวนมากต่างคิดเช่นนั้น ดูเหมือนว่าไม่ว่ากฎจะเปลี่ยนไปอย่างไร ตราบใดที่ไม่มีใครเอาชนะมนุษย์ได้ ที่หนึ่งก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ หากใครสักคนสามารถเอาชนะมนุษย์ในสนามประลองได้อย่างยุติธรรม มิติเหล่านั้นคงไม่ต้องพึ่งพาลูกไม้ตุกติกมากมายขนาดนี้ "ตาโจวคงปลอดภัยใช่ไหม?" แม้จะนึกไม่ออกว่ากฎจะเปลี่ยนไปในทางไหนเพื่อเขี่ยโจวเหวินออกไปได้ แต่หลี่เสวียนก็ยังมีความสงสัยอยู่บ้าง เขารู้สึกว่าเรื่องนี้คงไม่ง่ายนัก จึงหันไปถามเว่ยเกอ "ถ้าไม่มีใครที่สามารถเอาชนะโจวเหวินได้เข้ามามีส่วนร่วมในการต่อสู้ การเปลี่ยนกฎก็ไร้ความหมาย" เว่ยเกอหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ข้าแค่กลัวว่า..." "กลัวอะไร?" หลี่เสวียนเร่งถาม "ข้ากลัวว่าสิ่งมีชีวิตจากมิติระดับหายนะจะลงมาเข้าร่วมการต่อสู้เอง" เว่ยเกอกล่าว "ไม่มีทางหรอกมั้ง? สิ่งมีชีวิตจากมิติจะถูกกดพลังไว้อย่างมหาศาลเมื่ออยู่บนโลก เหมือนกับเจ้าตัวที่สู้กับย่าก่อนหน้านี้ อย่างมากมันก็ใช้ได้แค่พลังระดับความหวาดกลัวเท่านั้น หายนะระดับนั้นเอาชนะตาโจวไม่ได้หรอก" หลี่เสวียนกล่าว เว่ยเกอส่ายหัวแล้วกล่าวว่า "ข้าอ่านเรื่องสงครามเทพนิยายโบราณในสำนักมาพอสมควร หากมีสิ่งมีชีวิตจากมิติเข้าร่วมในสงครามโบราณเหล่านั้นจริงๆ พวกมันย่อมไม่ธรรมดาแค่ระดับความหวาดกลัวแน่ มีความเป็นไปได้สูงมากที่สิ่งมีชีวิตจากมิติระดับหายนะเคยมีตัวตนอยู่บนโลก บางทีพวกมันอาจมีวิธีต้านทานการกดพลังของกฎเกณฑ์บนโลกก็ได้" "ไม่มีทาง แบบนั้นก็หมายความว่าตาโจวตกอยู่ในอันตรายน่ะสิ?" สีหน้าของหลี่เสวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เขาก็เห็นการเปลี่ยนแปลงที่น่าสะพรึงกลัวในสนามประลอง ก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่ตี่เทียนลงมา เขาเป็นเพียงร่างมนุษย์ที่บิดเบี้ยวโดยไม่มีเนื้อหนัง ทว่าการลงมาในครั้งนี้กลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ในขณะที่แสงค่อยๆ เลือนหาย ร่างนั้นก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ชุดคลุมจักรพรรดิอันงดงาม เส้นผมสีขาวยาว และชุดเกราะทองคำที่พอมองเห็นได้ลางๆ ภายใต้ชุดคลุม ทำให้ตี่เทียนดูราวกับเทพเจ้าที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากลำแสง ร่างกายของเขากลายเป็นรูปธรรมมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ออร่าของเขาก็ทวีความน่าสะพรึงกลัวขึ้นทุกขณะ "อย่าบอกนะว่าที่นายพูดเป็นเรื่องจริง?" หลี่เสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น "ดูจากสภาพแล้วคงใช่" เว่ยเกอไหวไหล่อย่างจนใจ โค้ชจะเอาชนะตัวตนระดับหายนะได้หรือเปล่านะ? เฟิงชิวหยานวิเคราะห์อย่างใจเย็น แต่ไม่ว่าจะวิเคราะห์อย่างไร เขาก็รู้สึกว่าโอกาสชนะนั้นริบหรี่เหลือเกิน หวังลู่โอบกอดหย่าเอ๋อไว้โดยไม่พูดอะไร เธอเพียงแต่ไม่สามารถซ่อนความกังวลไว้ได้ ผู้คนทั่วไปที่ชมการต่อสู้อยู่ต่างตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น และสีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "พวกมันส่งผู้พิพากษาลงมาเพราะสู้ไม่ได้งั้นเหรอ? แบบนี้มันไม่อายเกินไปหน่อยหรือไง?"