Chapter 1115 - เจ้าสำนักมนุษย์เหนือคน โจวเหวินเก็บข้าวของเข้าที่และนำดาบสังหารเซียนกลับเข้าไปในลูกแก้วแห่งความโกลาหล หลังจากตรวจสอบพื้นที่โดยรอบ เขาก็พบว่าของสำคัญทุกอย่างยังอยู่ครบถ้วน ไม่มีอะไรสูญหายไป แม้แต่ไม้เท้าไว้อาลัยก็ยังอยู่ สิ่งเดียวที่ขาดหายไปคือดาบไม้ไผ่ ซึ่งตอนนี้อยู่ในมือของจี้โม่ชิง จี้โม่ชิงกำลังปีนขึ้นไปบนภูเขาด้วยสุดกำลัง ในขณะที่คนกลุ่มหนึ่งเบื้องล่างกำลังไล่ตามเธอมา จี้โม่ชิงดูเหมือนจะมีระดับพลังเพียงแค่ขั้นมนุษย์เท่านั้น ความเร็วของเธอจึงไม่รวดเร็วเท่ากับคนอื่น ทำให้เธอใกล้จะถูกไล่ทันเต็มที หนึ่งในกลุ่มผู้ไล่ตามได้ปล่อยสัตว์อัญเชิญประเภทอินทรีเพื่อโฉบลงมาจับจี้โม่ชิงจากกลางอากาศ ทว่าทันทีที่สัตว์อัญเชิญอินทรีบินขึ้นไป สายฟ้าสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าและเผาร่างอินทรีจนเกรียมในทันที เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนตกใจ แต่พวกเขาก็รีบเข้าใจสถานการณ์ในทันที จึงไม่มีใครกล้าเรียกสัตว์อัญเชิญประเภทบินได้ออกมาอีก และทำได้เพียงปีนป่ายไปตามผนังภูเขาเพื่อไล่ตามจี้โม่ชิงต่อไป ผลที่ตามมาคือไม่มีสายฟ้าปรากฏขึ้นอีก ในไม่ช้าพวกเขาก็ไล่ตามจี้โม่ชิงทัน ชายคนที่อยู่ใกล้ที่สุดเอื้อมมือไปคว้าข้อเท้าของเธอ จี้โม่ชิงใช้มือหนึ่งเกาะรอยแยกของผนังภูเขาไว้แน่น และใช้ดาบไม้ไผ่ในอีกมือหนึ่งฟันไปที่มือของชายคนนั้น น่าเสียดายที่เธออ่อนแอเกินไปและเชื่องช้าเกินไป ชายคนนั้นคว้าใบดาบไม้ไผ่ไว้อย่างสบายๆ ก่อนจะกระชากจี้โม่ชิงลงมาแล้วหนีบเธอไว้ใต้รักแร้ “ปล่อยฉันนะ! รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่? แกจะต้องเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป” จี้โม่ชิงกล่าวขณะดิ้นรน อย่างไรก็ตาม เธออ่อนแอเกินไปและชายคนนั้นเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญระดับมหากาพย์ การชกต่อยของจี้โม่ชิงไม่สร้างความเสียหายใดๆ ให้เขาเลยแม้แต่น้อย “คุณหนูจี้ แน่นอนว่าผมรู้ดีว่าผมกำลังทำอะไร และผมจะไม่มีวันเสียใจแน่นอน” ชายคนนั้นยิ้มแล้วกล่าวต่อ “ถ้าคุณคิดว่าคนที่บ้านจะมาช่วยคุณได้ คุณคิดผิดถนัด ต่อให้ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ ต่อให้เขารู้ เขาก็ช่วยคุณไม่ได้อยู่ดี บนบกเขาอาจจะเรียกได้ว่าเป็นผู้ไร้เทียมทาน แต่ถ้าออกทะเล ต่อให้เขาเป็นเทพเจ้าที่จุติลงมายังโลกมนุษย์ เขาก็จมน้ำตายได้เหมือนกัน” “ใครบอกว่าฉันหวังพึ่งพี่เขยให้มาช่วย? ฉันไม่ได้พูดถึงเขาเสียหน่อย” จี้โม่ชิงกล่าว “ถ้าไม่ได้หวังพึ่งเขา แล้วคุณจะหวังพึ่งใครได้อีก? พ่อของคุณงั้นหรือ? คุณหวังพึ่งเขาไม่ได้หรอก เขาไปที่เขตใต้และยังไม่กลับมาเลยด้วยซ้ำ บางทีเขาอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณหายตัวไป” ชายคนนั้นกล่าวอีกครั้ง “ใครบอกว่าฉันหวังพึ่งพ่อ?” จี้โม่ชิงเบ้ปาก “โอ้ แล้วคุณจะหวังพึ่งใครได้อีกล่ะ?” ชายคนนั้นถามพร้อมรอยยิ้ม แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าจี้โม่ชิงไม่มีใครให้พึ่งพา ทะเลแห่งนี้ไม่ได้อยู่ภายใต้อำนาจของสหพันธ์ ต่อให้สมาชิกของหกตระกูลใหญ่มา ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรมากนักเมื่ออยู่กลางทะเล “ฉันหวังพึ่งสิ่งนี้” จี้โม่ชิงกล่าวพร้อมกับชี้ไปที่ดาบไม้ไผ่ในมือของชายคนนั้น “หวังพึ่งมัน? คุณหมายความว่าดาบเล่มนี้จะฆ่าฉันงั้นเหรอ? หรือคุณอยากให้ฉันคืนมันให้คุณ แล้วยื่นคอมาให้คุณเชือด?” คำพูดของชายคนนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากคนรอบข้าง ทว่าจี้โม่ชิงไม่ได้หัวเราะด้วย เธอทำหน้าจริงจังแล้วกล่าวว่า “ไม่คิดว่ามันแปลกหน่อยหรือ? ทำไมฉันถึงมีดาบเล่มนี้ได้?” “มันจะมีอะไรแปลก... ไม่สิ... นี่คือดาบที่ทำจากทองแก่นแท้ ไม่ใช่สัตว์อัญเชิญ คุณไม่ได้นำอาวุธติดตัวมาด้วย และที่นี่ก็ไม่มีที่ไหนให้หาอาวุธได้ในท้องทะเลกว้างใหญ่นี้ หรือว่าดาบเล่มนี้เป็นของภูเขาฟางจ้าง?” ชายคนนั้นเริ่มนึกถึงความผิดปกติทันทีขณะมองดาบไม้ไผ่ในมือด้วยสายตาแปลกใจ “อู๋จงเลี่ย คุณก็เป็นถึงบุคคลที่มีชื่อเสียงในพันธมิตรโพ้นทะเล แถมยังเป็นถึงคลั่งไคล้การต่อสู้ (Martial Fanatic) ดูท่าแล้วคุณคงแค่คุยโวไปวันๆ ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะโง่ขนาดนี้ ฉันว่าคุณเลิกเรียกตัวเองว่านักสู้ผู้คลั่งไคล้เถอะ เปลี่ยนไปเรียกตัวเองว่าไอ้งั่งนักสู้หรือไม่ก็ตัวตลกนักสู้จะดีกว่า...” จี้โม่ชิงกล่าว อู๋จงเลี่ยกล่าวอย่างเย็นชา “อย่าคิดว่าพวกเราไม่กล้าทำอะไรคุณเพียงเพราะเราต้องการใช้คุณข่มขู่พี่เขยของคุณนะ เชื่อไหมว่าถ้าคุณยังพูดจาไร้สาระอีก ฉันจะตัดมือคุณทิ้งสักข้าง การขาดมือไปข้างหนึ่งไม่ได้ส่งผลอะไรหรอก” ทว่าจี้โม่ชิงไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอกลับกล่าวอย่างสมเหตุสมผลว่า “มันมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า? คุณเคยเห็นอาวุธทองแก่นแท้ในเขตมิติบ้างไหม? หรือคุณคิดว่าสัตว์มิติตนไหนจะมานั่งตีดาบทองแก่นแท้ในที่อย่างภูเขาฟางจ้าง?” “นั่นก็ฟังดูเข้าท่า” อู๋จงเลี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาจ้องจี้โม่ชิงแล้วถามว่า “คุณเอาดาบทองแก่นแท้นี้มาจากไหน?” “ก็ต้องมีคนให้ฉันมาสิ” จี้โม่ชิงกล่าว “ใคร?” อู๋จงเลี่ยและพรรคพวกต่างสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ จี้โม่ชิงพูดถูก ในเมื่อมีดาบทองแก่นแท้อยู่ที่นี่ แสดงว่าต้องมีใครบางคนอยู่ที่นี่ด้วย “ฉันเกรงว่าถ้าพูดความจริงไปพวกคุณจะขวัญหนีดีฝ่อเสียก่อน เอาแบบนี้ไหม รีบคืนดาบให้ฉันแล้วคุกเข่าโขกหัวขอขมาฉันซะดีๆ เมื่อเจ้าของดาบมาถึง ฉันอาจจะช่วยพูดแก้ต่างให้พวกคุณบ้าง เพื่อให้เขาไว้ชีวิตพวกคุณ” จี้โม่ชิงกล่าวอย่างจริงจัง “ไม่ใช่ว่าฉันคุยโวหรอกนะ แต่บนโลกนี้ไม่มีใครคู่ควรพอที่จะให้ฉัน อู๋จงเลี่ย ผู้นี้คุกเข่าขอความเมตตา อีกอย่าง ต่อให้อยู่กลางทะเลและมีคนอยู่ที่นี่ เขาก็คงเป็นคนจากพันธมิตรโพ้นทะเลของเรา ทำไมเขาต้องช่วยคุณด้วย?” อู๋จงเลี่ยแค่นหัวเราะ “แล้วถ้าคนคนนี้ไม่ใช่คนของพันธมิตรโพ้นทะเลล่ะ?” จี้โม่ชิงถามกลับ “ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ ถ้าพวกสหพันธ์กล้าโผล่มาที่ทะเลแห่งนี้ ฉันจะทำให้พวกมันได้รู้ถึงความรุ่งโรจน์ของยอดฝีมืออย่างพวกเราในทะเล!” อู๋จงเลี่ยกล่าว “คุณจะบอกว่าคุณต้องการประลองกับมนุษย์เหนือคนงั้นเหรอ?” จี้โม่ชิงเยาะเย้ย “มนุษย์เหนือคน (Human Sovereign)?” อู๋จงเลี่ยและพรรคพวกต่างตกตะลึง “ใช่แล้ว ท่านเจ้าสำนักมนุษย์เหนือคนผู้ยิ่งใหญ่ ตอนที่ท่านผ่านมาแถวนี้ ท่านเห็นว่าฉันมีร่างกายที่พิเศษและเฉลียวฉลาด น่ารัก แถมยังมีพรสวรรค์สูงส่ง ท่านจึงรับฉันเป็นศิษย์และมอบดาบเล่มนี้ให้ฉันไว้ป้องกันตัว” จี้โม่ชิงกล่าวโดยไม่กะพริบตา ราวกับว่าสิ่งที่เธอกำลังพูดคือเรื่องจริง “เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเธอหรือไง? ถ้าเป็นอย่างที่ว่าจริง ทำไมมนุษย์เหนือคนถึงไม่มาช่วยเธอ? ทำไมเธอต้องสร้างเรื่องโกหกพวกนี้ขึ้นมา?” อู๋จงเลี่ยกล่าวอย่างดูแคลน ครั้งที่แล้วที่จี้โม่ชิงหนีไปได้ก็เพราะเธอใช้คารมคมคายจนหลอกพวกเขาทั้งหมดได้สำเร็จ นั่นทำให้เธอมีโอกาสฉวยจังหวะหนีไป ครั้งนี้ อู๋จงเลี่ยย่อมไม่หลงเชื่อเธอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อีกอย่างนับตั้งแต่ศึกจัดอันดับเมื่อห้าปีก่อน มนุษย์เหนือคนก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย ในท้องทะเลกว้างใหญ่นี้ โอกาสที่จี้โม่ชิงจะบังเอิญเจอเขานั้นยิ่งน้อยกว่าถูกรางวัลที่หนึ่งเสียอีก จะมีความบังเอิญเช่นนั้นได้อย่างไร “นั่นก็เพราะพวกคุณไม่รู้ความจริงน่ะสิ ถึงอาจารย์ของฉันจะเป็นวีรบุรุษผู้ไร้เทียมทาน แต่ท่านก็แก่แล้วนะ แถมยังมีความบกพร่องในบางด้าน...” จี้โม่ชิงกะพริบตาแล้วกล่าว สีหน้าของอู๋จงเลี่ยและพรรคพวกเปลี่ยนไปอย่างประหลาด อู๋จงเลี่ยเยาะเย้ย “มนุษย์เหนือคนบอกเธอแบบนั้นงั้นเหรอ?” “แน่นอนว่าไม่หรอก ผู้ชายทุกคนก็ห่วงศักดิ์ศรีกันทั้งนั้น ท่านจะมาบอกเรื่องพวกนี้กับฉันได้ยังไง? แต่ฉันได้ยินมาจากอาจารย์ว่าความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับภรรยามีปัญหานิดหน่อย นั่นเป็นเหตุผลที่ท่านมาที่นี่เพื่อตามหายาอายุวัฒนะ... ฉันเดาเอาน่ะนะ...” จี้โม่ชิงกล่าว