บทที่ 704 - 376: สวนกลับ "ศิษย์พี่ ท่านสบายดีไหมในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้?" ชูเฮ่าหรานถามด้วยความเป็นห่วง แววตาของเขาฉายแววโหยหาถึงอดีตและความไม่แน่นอนต่ออนาคต "ฉันงั้นหรือ?" กู่เซิ่งหัวเราะเบาๆ "เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรนั้นยากลำบาก แต่ก็ได้ผลลัพธ์ที่น่าพึงพอใจอยู่บ้าง" เขากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับว่าความยากลำบากและอันตรายที่ผ่านมานั้นไม่มีความหมายอะไร ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส จู่ๆ ก็มีเสียงเย้ยหยันดังแทรกขึ้นมา "โอ้ นี่มันศิษย์น้องผู้ไร้ค่านามว่าชูเฮ่าหรานไม่ใช่หรือ? อะไรกัน ยังคงเที่ยวเตร่อยู่กับศิษย์พี่ที่ไร้ค่าเหมือนกันอีกหรือไง?" กู่เซิ่งและชูเฮ่าหรานหันไปมอง ก็พบกับกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนที่กำลังแสยะยิ้มใส่พวกเขา หนึ่งในนั้นคือ "คนรู้จัก" เก่าแก่ของพวกเขาอย่าง อู๋ซินอวี่ ใบหน้าของชูเฮ่าหรานหมองลงทันที เขาก้มหน้าลงราวกับต้องการหลบเลี่ยงสายตาเหล่านั้น ทว่ากู่เซิ่งกลับตบไหล่เขาเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องใส่ใจ "อู๋ซินอวี่ ระวังคำพูดของแกไว้ให้ดี" กู่เซิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา กลิ่นอายแห่งอำนาจที่มิอาจโต้แย้งได้แผ่ออกมาจากตัวเขา "อะไรนะ? ไม่พอใจหรือไง?" อู๋ซินอวี่เยาะเย้ย "พวกขยะไร้ค่าอย่างพวกแกยังคิดว่าตัวเองเป็นคนใหญ่คนโตอยู่หรือไง?" ประกายความเย็นเยียบวาบขึ้นในดวงตาของกู่เซิ่ง แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรบุ่มบ่าม เขารู้ดีว่าการโต้เถียงกับคนพวกนี้ไปก็ไร้ประโยชน์ มีเพียงพลังฝีมือเท่านั้นที่จะทำให้พวกมันเงียบปากลงได้ แต่ทว่าอู๋ซินอวี่และพรรคพวกไม่มีทีท่าว่าจะหยุด พวกมันล้อมชูเฮ่าหรานเอาไว้ ผลักไสเขาพร้อมกับพ่นวาจาดูถูกเหยียดหยามออกมาไม่ขาดปาก กู่เซิ่งสุดจะทน เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีทองราวกับมีดวงอาทิตย์สองดวงที่กำลังลุกโชนอยู่ภายใน "อยากตายนักหรือไง?" เขาเอ่ยทีละคำ แต่ละพยางค์หยดหยาดไปด้วยความเด็ดขาดที่ชวนให้หนาวเหน็บ อู๋ซินอวี่และพรรคพวกสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจกับกลิ่นอายของกู่เซิ่ง แต่พวกมันก็ยังพยายามรักษามาดเอาไว้ เมื่อกู่เซิ่งก้าวเท้าไปข้างหน้า พวกมันกลับรู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็นกระแทกเข้าใส่ ร่างของกู่เซิ่งดูราวกับเปลี่ยนเป็นขุนเขาดั่งทองคำ ทุกย่างก้าวหนักแน่นจนพื้นสั่นสะเทือน เขาแบมือออก ฝ่ามือสีทองของเขาเปล่งประกายเจิดจ้าภายใต้แสงไฟ "เข้ามา ทั้งหมดนั่นแหละ" เขากล่าวอย่างสบายๆ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญ อู๋ซินอวี่และพรรคพวกสบตากัน ก่อนจะชักอาวุธออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่กู่เซิ่ง แต่การโจมตีของพวกมันดูไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา เขาสามารถหลบหลีกหรือปัดป้องได้อย่างง่ายดาย การเคลื่อนไหวของกู่เซิ่งพลิ้วไหวดั่งสายลม เขาแทรกตัวผ่านฝูงชนด้วยความแม่นยำ ทุกการโจมตีพุ่งเข้าใส่จุดตายอย่างไม่มีพลาด ความเร็วของเขาราวกับสายฟ้าฟาด ทำเอาผู้คนรอบข้างตะลึงงัน ในเวลาไม่นาน อู๋ซินอวี่และพรรคพวกก็ลงไปนอนกองอยู่บนพื้น ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อ กู่เซิ่งยืนมองพวกมันจากเบื้องบนด้วยสายตาเย็นชา "ฝีมือพวกแกมีแค่นี้หรือ?" เสียงของเขาราวกับคำประกาศิตจากนรก ทำให้พวกมันขนลุกซู่ไปถึงกระดูกสันหลัง ในที่สุดพวกมันก็ตระหนักได้ว่าชายที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่คนที่จะมาหาเรื่องได้ "ไสหัวไป!" กู่เซิ่งคำราม อู๋ซินอวี่และพรรคพวกต่างพากันวิ่งหนีออกจากโรงเตี๊ยมด้วยความทุลักทุเลและแตกตื่น ชูเฮ่าหรานจ้องมองแผ่นหลังของกู่เซิ่ง แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและซาบซึ้งใจ เขารู้ดีว่าหากคืนนี้ไม่มีกู่เซิ่งอยู่ด้วย เขาคงต้องอับอายขายหน้าอย่างไม่จบสิ้นเป็นแน่ "ศิษย์พี่..." เขาพึมพำเบาๆ "ไม่ต้องห่วง" กู่เซิ่งหันกลับมา ยิ้มให้ชูเฮ่าหรานอย่างอบอุ่น "พวกมันจะไม่มารบกวนนายอีก" ทั้งสองนั่งลงดื่มและพูดคุยกันต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเขาทั้งคู่รู้ดีว่าเหตุการณ์ในคืนนี้คงไม่จบลงเพียงแค่นี้ แม้จะล่าถอยไป แต่อู๋ซินอวี่และกลุ่มของมันย่อมไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ อย่างแน่นอน แต่สำหรับกู่เซิ่งและชูเฮ่าหราน สิ่งนั้นไม่มีความหมาย สิ่งสำคัญคือการกระทำของพวกเขาได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความแข็งแกร่ง และบีบให้คนที่เคยดูถูกพวกเขาต้องชดใช้ราคาที่จ่าย แสงไฟในโรงเตี๊ยมค่อยๆ หรี่ลง แต่ในใจของกู่เซิ่งและชูเฮ่าหรานกลับลุกโชนยิ่งกว่าที่เคย พวกเขาเข้าใจดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่ตราบใดที่พวกเขายังเดินทางร่วมกัน ก็ไม่มีสิ่งใดจะหยุดยั้งการก้าวหน้าของพวกเขาได้ หลังจากความขัดแย้งนี้ ไม่มีใครในดินแดนลับหุบเขาหม้อหยก (Jade Cauldron Cave Heaven) กล้าประมาทกู่เซิ่งและชูเฮ่าหรานอีกต่อไป กู่เซิ่งได้ใช้พลังฝีมือพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาไม่เพียงแต่เป็นอัจฉริยะ แต่ยังเป็นผู้ทรงอิทธิพลที่ควรค่าแก่การเคารพยำเกรง ชื่อเสียงของเขาแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วทั่วดินแดนลับหุบเขาหม้อหยก สร้างความตื่นตะลึงและความเลื่อมใสในหมู่ผู้บำเพ็ญเพียร ในวันต่อๆ มา กู่เซิ่งและชูเฮ่าหรานยังคงมุ่งมั่นบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรต่อไป พวกเขาให้กำลังใจและสนับสนุนซึ่งกันและกัน เผชิญกับความท้าทายและความยากลำบากในอนาคตเคียงบ่าเคียงไหล่ การเดินทางของพวกเขายังคงดำเนินต่อไป ทิ้งให้ผู้อ่านเฝ้ารอคอยเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความใจจดใจจ่อ กู่เซิ่งแสดงพลังบำเพ็ญเพียรในขอบเขตทะเลล้อหมุน (Wheel Sea realm) ทั่วทั้งร่างของเขาแผ่ซ่านด้วยกระแสแสงสีทอง ราวกับเทพสงครามที่จุติลงมายังโลกมนุษย์ เมื่อเริ่มใช้วิชาบำเพ็ญเพียร ภาพนิมิตของขุนเขาและสายน้ำที่ยิ่งใหญ่ นกและสัตว์วิเศษที่โบยบินปรากฏขึ้นเบื้องหลังเขา คลื่นทองคำถาโถมเข้าใส่ กลิ่นอายของเขาสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสรวงสวรรค์ อู๋ซินอวี่และพรรคพวกเฝ้ามองด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าของพวกมันบิดเบี้ยวด้วยความขลาดเขลา พวกมันรีบชักอาวุธขึ้นมาต้านทานพลังของกู่เซิ่งอย่างทุลักทุเล กู่เซิ่งเคลื่อนไหวด้วยความเร็วเหลือเชื่อจนพวกมันตั้งตัวไม่ติด ด้วยการคว้าเพียงครั้งเดียว กู่เซิ่งก็จับหนึ่งในพรรคพวกของพวกมันขึ้นมาเป็นโล่มนุษย์เพื่อป้องกันการโจมตีจากคนอื่นๆ จากนั้นเขาก็ฉีกกระชากฝ่าวงล้อมเข้าไปราวกับพยัคฆ์ที่กระโจนลงจากเขา สยบอู๋ซินอวี่และพรรคพวกทีละคน เฉินเฟิงพยายามหลบหนีแต่ถูกกู่เซิ่งจับตัวไว้อย่างรวดเร็ว กู่เซิ่งมองเขาด้วยสายตาเย็นชาแล้วเอ่ยว่า "แกคิดจริงๆ หรือว่าแกจะหนีรอดไปได้?" หลังการต่อสู้จบลง ทั้งดินแดนลับหุบเขาหม้อหยกก็สั่นสะเทือนไปถึงแก่นแท้ ชื่อของกู่เซิ่งดังก้องไปทั่วอาณาเขตสวรรค์ เป็นที่รู้จักไปทั่วและเป็นที่หวาดกลัวของใครหลายคน พลังฝีมือและความน่าเกรงขามของเขาทำให้ทุกคนต่างเคารพยำเกรง และไม่มีใครกล้าดูแคลนเขาได้อีกต่อไป