บทที่ 310 เจ้าขาวมาช่วยแล้ว! ในขณะนั้นเอง เกิดความโกลาหลขึ้นครั้งใหญ่เมื่อสัญญาณบนท้องฟ้าได้ก่อตัวเป็นรูปภาพของหงส์เพลิงอย่างกะทันหัน "นั่นมันสัญญาณของจวนตระกูลเฟิง! เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ?" "สถานที่ตรงนั้นดูเหมือนจะเป็นถนนบนภูเขาที่อยู่ใกล้กับภูเขาคินเดร็ด!" "อา!" มีคนอุทานขึ้นมาว่า "ต้องเกิดเรื่องไม่ดีกับท่านแม่ทัพเฟิงแน่! ช่วงนี้เขามักจะขี่ม้าสีขาวประหลาดตัวนั้นไปตามถนนบนภูเขาบ่อยๆ เขาต้องการฝึกฝนและปล่อยให้ม้าอ้วนตัวนั้นลดน้ำหนักลงบ้าง" ทันทีที่เขากล่าวจบ ผู้คนมากมายก็รีบพุ่งตรงไปยังทิศทางนั้น สำหรับพวกเขาแล้ว ท่านแม่ทัพคือผู้ที่เป็นที่เคารพรักและเขามักจะซื่อตรงและยุติธรรมเสมอ พวกเขาไม่รู้หรอกว่าจะช่วยอะไรได้หรือไม่ แต่พวกเขาอยากไปดูว่าตนเองจะสามารถทำประโยชน์อะไรได้บ้างหรือเปล่า ในเวลาเดียวกัน เมื่อผู้คนในจวนตระกูลเฟิงเห็นสัญญาณนั้น หัวใจของพวกเขาก็ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม พวกเขารีบรวมตัวกันและบินตรงไปยังจุดที่สัญญาณปรากฏขึ้นในชั่วพริบตา ไม่มีใครเข้าใจความหมายของสัญญาณนั้นได้ดีไปกว่าพวกเขา! สัญญาณมีอยู่หลายประเภท และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนท้องฟ้านั่นคือสัญญาณขอความช่วยเหลือเร่งด่วน! มันต้องร้ายแรงแค่ไหนกันที่ท่านเจ้าบ้านต้องใช้สัญญาณนั้น? หัวใจของพวกเขาหนักอึ้งขณะที่เร่งรีบไปให้ความช่วยเหลืออย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่พ่อบ้านรีบไปแจ้งท่านผู้นำตระกูลคนเก่าที่กำลังเก็บตัวฝึกตนอยู่... เมื่อเห็นกระบวนท่าสังหารพุ่งตรงเข้ามาหา เฟิงเซียวซึ่งแทบไม่มีแรงเหลือแม้แต่จะยืนหยัด ก็ไม่สามารถหลบหลีกมันได้เลย ทันทีที่เขาขยับตัว อวัยวะภายในก็รู้สึกราวกับว่ามันถูกเคลื่อนย้ายและบิดเบี้ยว มันเจ็บปวดจนเขาแทบหายใจไม่ออก เมื่อต้องเผชิญกับวิกฤตเช่นนี้ ลึกๆ ในใจเขาคิดว่ากำลังเสริมคงมาไม่ทันและตัวเขาเองก็คงไม่อาจช่วยชีวิตตัวเองได้ ความรู้สึกเศร้าสร้อยจึงก่อตัวขึ้นในใจ อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขาก็ถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้ง... "ฮี่!" เขาเห็นเพียงเจ้าขาวที่อยู่ด้านข้างส่งเสียงร้องออกมาอย่างกะทันหัน และมายืนขวางอยู่ตรงหน้าเขาเพื่อปกป้อง เมื่อชายทั้งสองคนพุ่งเข้ามา เจ้าขาวก็ยืนด้วยกีบหลังทั้งสองข้างอย่างฉับพลัน ก่อนจะเตะออกไปอย่างแรงและสามารถเตะชายชราคนหนึ่งจนกระเด็นออกไปได้อย่างจัง "ฮี่!" ชายชราที่ถูกเตะเซถอยหลังไปสองสามก้าวเนื่องจากแรงปะทะจากการเตะครั้งนั้นมีมหาศาลมาก เขายังไม่มีโอกาสได้ตั้งหลักด้วยซ้ำก็ล้มลงไปกองกับพื้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงขณะที่มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกเอาไว้ ตอนที่ถูกเตะครั้งแรก เขารู้สึกเพียงแรงมหาศาลจากเบื้องหลังเท่านั้น แต่ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน เขากลับรู้สึกว่าบริเวณที่ถูกเตะราวกับว่ามันถูกฉีกขาด และสัมผัสได้ว่าแรงกระแทกนั้นค่อยๆ กระจายตัวออกไป ก่อนที่เขาจะรู้ตัว เขาก็รู้สึกถึงรสหวานที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอจนต้องพ่นเลือดคำโตออกมา ขณะที่เขาเช็ดเลือดที่มุมปาก ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ สายตาที่เขามองไปยังเจ้าขาวในตอนนี้มีความซับซ้อนและเจือไปด้วยความหวาดกลัว ชายชราอีกคนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า มือที่แต่เดิมพุ่งตรงไปยังเฟิงเซียวถึงกับชะงักไปชั่วขณะ และในวินาทีนั้นเอง เขาก็เห็นม้าประหลาดตัวนั้นพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงจนเกิดเป็นกระแสอากาศพุ่งออกจากรูจมูกทั้งสองข้าง ปัดฝุ่นบนพื้นขึ้นมาจนบดบังวิสัยทัศน์ของเขา สิ่งถัดมาที่เขาได้ยินคือเสียงร้อง 'ฮี่' ดังสนั่นและเห็นกีบเท้าทั้งสองข้างของมัน "ปัง!" "อา!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น และชายชราที่อยู่ด้านหลังเขากลับได้รับบาดเจ็บสาหัสกว่าเดิม ร่างกายของเขาทั้งร่างกระเด็นย้อนกลับไปและร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างน่าเวทนา เขากระอักเลือดออกมาคำโตจนอาภรณ์ย้อมไปด้วยสีแดงฉาน "เฮือก!" การได้เห็นภาพอันน่าตกใจเช่นนี้ ไม่เพียงแค่เฟิงเซียวที่คิดว่าตัวเองจะต้องจบชีวิตลงเท่านั้น แม้แต่กลุ่มชายชุดดำก็ยืนอึ้งไปกับที่ ระดับการบ่มเพาะของชายชราทั้งสองคนนั้นอยู่ในระดับใด? พวกเขาเป็นผู้ฝึกตนที่อยู่ในระดับจุดสูงสุดแล้ว! แต่กลับถูกม้าประหลาดเตะจนกระเด็นปลิวไปเพียงเพราะการเตะครั้งเดียวเนี่ยนะ? เฟิงเซียวรีบตั้งสติจากความงุนงง และหยิบขวดยาที่บุตรสาวทิ้งไว้ให้เขาในยามฉุกเฉินออกจากมิติเก็บของทันที เขาซดมันลงไปและรู้สึกได้ทันทีว่าความเจ็บปวดในหน้าอกค่อยๆ บรรเทาลง เขาจึงคว้าดาบใหญ่ขึ้นมาแล้วยืนหยัดขึ้นอีกครั้ง...