บทที่ 295 มุ่งมั่นที่จะท้าทาย “อื้ม ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ” จากนั้นนางก็ยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วกล่าวว่า “แต่ท่านปู่คะ ห้ามใครเข้ามาในลานบ้านของฉันเด็ดขาด ท่านช่วยไปออกคำสั่งกับพวกคนรับใช้ตอนกลับไปได้ไหมคะ? อย่าให้แม้แต่ท่านพ่อเข้ามาในนี้เลย” “ฮ่าๆ ได้สิ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว พ่อของเจ้าพาเจ้าไป่ตัวเก่าออกไปวิ่งเล่นอยู่ข้างนอก ไม่ได้อยู่ในจวนหรอก หากเขาอยู่ที่นี่ ป่านนี้คงบุกเข้ามาหาเจ้าแล้ว” ท่านผู้อาวุโสตระกูลเฟิงกล่าวพร้อมเสียงหัวเราะ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องปรุงยาที่อยู่ในสภาพยุ่งเหยิง ก่อนจะถามว่า “เจ้าอยากให้ใครมาช่วยเก็บกวาดหน่อยไหม?” “เดี๋ยวพอล่งซวงกลับมา ท่านค่อยให้มาหาฉันที่นี่นะคะ” “ได้เช่นนั้น! เจ้าเองก็ระวังตัวด้วยล่ะ อย่าให้ได้รับบาดเจ็บ” ท่านผู้อาวุโสกำชับด้วยความเป็นห่วง “ค่ะ ฉันจะระวัง” หัวใจของนางเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นขณะเดินไปส่งท่านปู่ แล้วจึงกลับเข้ามาในห้องปรุงยาเพื่อจัดระเบียบข้าวของ พลางวิเคราะห์หาสาเหตุของความล้มเหลวอีกครั้ง นางยืนอยู่หน้าเตาหลอมยาอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะรวบรวมพลังปราณเพื่อจุดไฟใต้เตา เมื่อเปลวเพลิงประจำกายลุกโชนขึ้นภายใต้เตาหลอมยา นางก็ดึงมือกลับและคอยควบคุมความแรงของเปลวไฟพร้อมกับจ้องมองอุณหภูมิในเตาอย่างระมัดระวัง ในช่วงเริ่มต้นของการปรุงยาครั้งก่อน ทุกอย่างราบรื่นดี ปัญหามาเกิดขึ้นเอาตอนช่วงท้ายที่ตัวยาควรจะจับตัวเป็นก้อน สงสัยจะเป็นเพราะนางยังควบคุมเปลวไฟและพลังปราณได้ไม่ดีพอ ด้วยประสบการณ์จากความล้มเหลวครั้งแรก นางจึงค่อยๆ ลงมือปรุงยาอีกครั้งอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย ทว่าหลังจากผ่านไปประมาณสี่ชั่วโมง เตาหลอมยาก็เริ่มสั่นสะเทือน นางตกใจมากเมื่อเห็นภาพนั้น จึงรีบโกยอ้าววิ่งหนีออกไปทันที ‘ตูม!’ ควันดำพุ่งออกมาจากลานบ้านอีกครั้ง คราวนี้ทุกคนในจวนเพียงแค่หยุดชะงักด้วยความตกใจครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับไปทำหน้าที่ของตนต่อ เพราะท่านผู้อาวุโสได้ออกคำสั่งไว้แล้วว่าไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในลานบ้านของคุณหนูใหญ่ และไม่จำเป็นต้องเข้าไปดูด้วย กระนั้น พวกเขาก็ยังคงรู้สึกสงสัย [คุณหนูใหญ่กำลังทำอะไรอยู่ในนั้น? ทำไมถึงมีเสียงระเบิดดังขึ้นอีกแล้ว?] ภายในห้องปรุงยา เฟิ่งจิ่วตั้งใจแน่วแน่ที่จะพิชิตความท้าทายนี้ นางหยุดยืนอยู่ในลานบ้านครู่หนึ่งเพื่อตั้งสติขณะมองควันดำจางหายไป ก่อนจะเดินกลับเข้าไปข้างในอีกครั้ง คราวนี้แม้แต่เตาหลอมยาก็ถึงกับล้มคว่ำลง เห็นดังนั้น มุมปากของนางก็กระตุกยิก โชคดีที่ข้าวของที่นาง ‘ไถ’ มาจากเจ้าแห่งนรกนั้นเป็นของเกรดพรีเมียมทั้งหมด ไม่อย่างนั้นคงแหลกเป็นเศษเหล็กจากการโดนทารุณกรรมแบบนี้ไปแล้ว ความพยายามครั้งถัดมาของนางลากยาวไปจนถึงช่วงเย็น เวลาผ่านไปเกือบทั้งวันแต่นางก็ยังไม่สามารถหลอมโอสถที่สมบูรณ์ออกมาได้สำเร็จ อีกทั้งยังสิ้นเปลืองสมุนไพรวิญญาณไปเป็นจำนวนมากจนของในมิติเหลือน้อยลงทุกที เมื่อล่งซวงที่เพิ่งกลับมาถึงจวนได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่น นางก็ชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นเหล่าองครักษ์และสาวใช้ยังคงดูสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงหันไปมองทางลานบ้านที่อยู่ค่อนข้างห่างไกลแล้วคิดในใจ [นั่นคงไม่ใช่คุณหนูของนางกำลังหลอมยากระมัดกระวังอยู่หรอกใช่ไหม?] เมื่อมาถึงหน้าลานบ้าน นางก็เห็นคุณหนูของตนกำลังสำลักจนหลังงอ มือทั้งสองข้างยันเข่าพลางไอคอกแคค นางจึงร้องเรียกออกไปว่า “คุณหนูค่ะ ฉันกลับมาแล้ว” วันนี้นางออกไปที่ตลาดมืดและเพราะมีธุระติดพันจึงเพิ่งกลับมาถึงตอนนี้ “ล่งซวง? กลับมาได้จังหวะพอดีเลย” เฟิ่งจิ่วเดินออกมาจนถึงหน้าประตูแล้วหยิบใบสั่งยาพร้อมบัตรผลึกส่งให้ “ไปที่ตลาดมืดแล้วซื้อสมุนไพรวิญญาณตามรายการนี้มาอย่างละยี่สิบชุด ส่วนหญ้าสีเลือดที่อยู่บรรทัดบนสุดนั่นเอาสามสิบชุด ในนั้นมีเงินอยู่ ใช้เงินนั่นแหละไปซื้อ” “ทราบแล้วค่ะคุณหนู” ล่งซวงไม่ได้ซักถามอะไรเพียงรีบมุ่งหน้าไปที่ตลาดมืดอย่างรวดเร็ว สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคือความมุ่งมั่นในการท้าทายการหลอมโอสถของนาง หลังจากล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า นางก็ลองใหม่อีกครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่เคยท้อถอยและพยายามต่อไป ในใจคิดเพียงว่านางไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่สามารถหลอมโอสถเกรดดีๆ ออกมาได้! ดังนั้น นางจึงเก็บตัวอยู่ในห้องปรุงยาติดต่อกันถึงสามวันสามคืนเต็มๆ...