บทที่ 289 จิบชาให้สบายใจ เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น มือของมู่หรงอี้ซวนก็สั่นเล็กน้อย ประกายในดวงตาของเขาหม่นแสงลง ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นซีดเผือด เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น มุมปากของเฟิ่งจิ่วก็เม้มแน่นก่อนจะกล่าวต่อว่า “ในเมื่อท่านรู้อยู่แล้ว ทำไมถึงยังแสร้งทำเป็นไม่รู้? เฟิ่งชิงเกอคนเก่าอาจจะหลงรักท่าน แต่ตัวข้า เฟิ่งจิ่ว จะไม่ทำเช่นนั้น ท่านเป็นคนแปลกหน้าสำหรับข้า และนั่นคือเหตุผลที่การหมั้นหมายของเราจะต้องถูกยกเลิกอย่างแน่นอน” “เฟิ่งจิ่ว?” เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง “ใช่แล้ว ชื่อของข้าคือเฟิ่งจิ่ว ท่านจะเรียกข้าว่าเฟิ่งชิงเกอก็ได้ แต่ข้าไม่ใช่เฟิ่งชิงเกอคนเดิมที่หลงใหลในตัวท่านอย่างแน่นอน” เมื่อได้ยินดังนั้น ริมฝีปากของเขาก็ขยับเล็กน้อยคล้ายจะเอ่ยถามอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขากลับไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว เขาหยิบถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อปลอบประโลมหัวใจของตนเอง หลังจากนิ่งเงียบไปนาน เขาก็กล่าวว่า “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าตกลงยกเลิกการหมั้น” “นั่นคือการตัดสินใจที่ดีที่สุดแล้ว” มุมปากของเฟิ่งจิ่วยกขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นรอยยิ้ม เมื่อเห็นความยินดีที่ฉายชัดบนใบหน้านาง ดวงตาของมู่หรงอี้ซวนก็เป็นประกายขึ้นมาขณะกล่าวว่า “ข้าอยากจะทำความรู้จักกับเจ้าใหม่อีกครั้ง” ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและประหลาดใจของนาง เขาเผยรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าแล้วกล่าวว่า “เจ้าพูดถูกทุกอย่าง ครั้งแรกที่พบกันในร้านอาหาร ครั้งที่สองที่หุบเขาดอกท้อ และการได้พบเจ้าอีกครั้งบนท้องถนน เจ้าทำให้ข้าหลงใหล ข้าหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้พบเจ้าจนไม่อาจลบเลือนเจ้าไปจากใจได้ ดังนั้น ต่อให้ข้าจะตกลงยกเลิกการหมั้นหมายไปแล้ว ข้าก็จะยังคงเดินหน้าตามจีบเจ้าต่อไป” เฟิ่งจิ่วส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นยืนพลางหัวเราะ “ข้าขอแนะนำให้ท่านอย่าเสียเวลาเปล่ากับข้าเลย แล้วเอาเวลาไปมุ่งเน้นการฝึกฝนของท่านดีกว่า!” ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น เฟิ่งจิ่วก็เดินจากไป นางรู้ดีว่าตนเองไม่มีวันตกหลุมรักคนอย่างมู่หรงอี้ซวน ถึงแม้เขาจะโดดเด่นเพียงใด แต่เขาก็ไม่เหมาะกับนาง เมื่อเห็นนางหันหลังเดินจากไป เขาไม่ได้รั้งนางไว้ เพราะเขารู้ดีว่าตราบใดที่เขาสร้างความแข็งแกร่งและโดดเด่นมากพอ สักวันหนึ่งนางจะต้องกลายเป็นผู้หญิงของเขาอย่างแน่นอน! ในโลกที่พลังคืออำนาจ ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะได้รับความเคารพ และผู้อ่อนแอก็ไม่อาจอยู่รอดได้ แม้นางจะมีจวนตระกูลเฟิ่งหนุนหลัง แต่ในโลกที่กว้างใหญ่ไพศาลนี้ วันหนึ่งนางจะค้นพบว่ามีเพียงผู้ที่มีพลังอำนาจมหาศาลเท่านั้นที่จะปกป้องนางได้ และนางเองก็คิดถูกเช่นกัน เขาต้องทุ่มเทให้กับการฝึกฝน ประเทศซันกลอรี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นสำหรับเขาเท่านั้น และเขาจะไม่ขังตัวเองอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต โลกภายนอกนั่น ท้องฟ้ากว้างใหญ่กว่าที่จะเปิดโอกาสให้เขาโบยบินออกไป... -- จวนตระกูลเฟิ่ง -- เมื่อกลับมาถึงบ้าน เฟิ่งจิ่วยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเข้าสู่โถงรับรอง ก็ได้ยินเสียงของกวนซีหลินดังแว่วมา “ทำไมจิวน้อยยังไม่กลับมาเสียที? มู่หรงอี้ซวนนั่นมันมากเกินไปแล้ว ในฐานะลูกผู้ชาย ทำตัวอืดอาดน่ารำคาญชะมัด” “ใครบอกว่าข้ายังไม่กลับมา?” นางเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม และเห็นกวนซีหลินที่นั่งอยู่รีบลุกขึ้นมาต้อนรับนางทันทีที่เห็น “จิวน้อย ในที่สุดเจ้าก็กลับมาเสียที ข้ารีบตรงมาที่นี่ทันทีที่รู้ข่าวว่าเจ้ากลับมาแล้ว” “ท่านเกือบจะได้ย้ายเข้าบ้านใหม่ของท่านแล้ว ข้าจะพลาดไม่มาได้หรือ?” นางกล่าวพร้อมเสียงหัวเราะ เมื่อไม่เห็นซันนี่ในโถงรับรอง นางจึงถามขึ้นว่า “ท่านปู่ ซันนี่อยู่ที่ไหนเจ้าคะ?” “เขาคงเหนื่อยล้า ข้าเลยให้บ่าวพาไปพักผ่อนที่ด้านหลังแล้ว” ท่านผู้อาวุโสตระกูลเฟิ่งกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะกล่าวต่อว่า “ข้าสั่งให้ห้องครัวเตรียมอาหารที่เจ้าชอบเอาไว้แล้ว ดื่มกับข้าสักสองสามจอกก่อนค่อยกลับไปพักที่เรือนของเจ้าเถอะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟิ่งเซียวก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่เห็นด้วยเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ท่านพ่อ ชิงเกอคงเหนื่อยจากการเดินทางกลับมา ท่านไม่ควรปล่อยให้นางพักผ่อนให้เต็มที่ก่อนหรือค่อยชวนนางดื่ม? ดูสิว่านางซูบผอมไปแค่ไหนจากการเดินทางครั้งนี้ นางคงลำบากไม่น้อยและไม่ได้พักผ่อนเท่าที่ควร” เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เฟิ่งจิ่วก็หัวเราะแล้วกล่าวว่า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าไม่...” นางถูกขัดจังหวะก่อนที่จะพูดจบ “อืม ข้าว่าจิวน้อยไปพักผ่อนสักหน่อยก่อนดีกว่า คืนนี้เราค่อยมาดื่มฉลองให้เต็มที่กันอีกที”