บทที่ 803 มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น "เข้าไปข้างในกันก่อนเถอะ" เลียมมองไปยังฝูงชนด้วยสายตาเรียบเฉย ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาหลายคู่ ลูน่าร่อนลงจอดภายในรั้วโรงแรม และทุกคนก็เดินเข้าไปข้างใน หลังจากเห็นกลุ่มของเขากลับมา ลิลลี่ก็รีบวิ่งออกมาหาด้วยความร้อนรน "คุณเลียมคะ... ฉันไม่แน่ใจว่าจะจัดการกับสถานการณ์นี้ยังไงดี พวกเขาต่างก็อยากจะเข้าร่วมกับพวกเราค่ะ" เธอตระหนักได้ว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรอีก เพราะทุกคนต่างก็ได้เห็นฉากที่น่าตกตะลึงนั้นไปแล้ว "ไม่ต้องกังวลไปครับคุณลิลลี่ เดี๋ยวผมจัดการสถานการณ์นี้เอง คุณทำมามากพอแล้ว ขอบคุณนะ" เลียมยิ้มพลางตบไหล่หญิงสาวเบาๆ "เอ๊ะ... ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ" ลิลลี่อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงเมื่อถูกชมต่อหน้าทุกคน โดยเฉพาะต่อหน้าสมาชิกหลักของกลุ่ม 'ตาเจ้าชู้เอ๊ย!' อเล็กซ์กลอกตาขึ้นฟ้าทันที เธอหันไปมองเฉินเยว่เพื่อดูว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาอย่างไร แต่ผิดคาดที่เด็กสาวกลับมีเพียงรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนประดับบนใบหน้า 'หัวอ่อนเกินไปแล้ว!' สายตาของเธอเลื่อนกลับมาที่เลียม เมื่อสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองมาที่เธอพอดี "อะแฮ่ม" เธอแสร้งกระแอมแก้เขิน "ไม่ได้ยินที่ผมพูดเหรอ?" เลียมส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะทวนคำพูดอีกครั้ง "ไปรวมตัวกันที่ห้องประชุมของโรงแรม ผมว่าถึงเวลาที่เราต้องมอบหมายหน้าที่ความรับผิดชอบให้แต่ละคนในกลุ่มแล้ว" แม้เขาจะไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ แต่การจัดระเบียบขั้นพื้นฐานก็ยังเป็นสิ่งจำเป็น มิฉะนั้นโครงสร้างภายในของกลุ่มจะพังทลายลง หากเขาสละเวลาในตอนนี้เพื่อวางรากฐานให้มั่นคง สิ่งต่างๆ ในภายหลังก็จะง่ายขึ้นและดำเนินไปอย่างราบรื่นกว่าเดิม นอกจากนี้ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่เขาต้องทำเช่นนี้ นั่นเป็นเพราะมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป หลังจากเลียมออกคำสั่ง ทุกคนก็รีบขยับตัวและเริ่มทยอยไปรวมตัวกันที่ห้องประชุม ใช้เวลาเพียงประมาณหนึ่งชั่วโมงคนทั้งกลุ่มก็มากันครบ ซึ่งรวมถึงคุณย่าและสมาชิกจากโรงฝึกด้วย จากนั้นเลียมก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวมากนัก โดยปล่อยให้อเล็กซ์และลิลลี่เป็นคนจัดการ อเล็กซ์คุ้นเคยกับสมาชิกกิลด์ส่วนใหญ่อยู่แล้ว เธอจึงมอบหมายหน้าที่พื้นฐานอย่างรวดเร็ว เช่น การจัดการอาวุธและทรัพยากร การสลับเวรยามเฝ้าพื้นที่ และอื่นๆ ส่วนสมาชิกจากโรงฝึกส่วนใหญ่จะได้รับมอบหมายให้เป็นผู้นำกลุ่มลงดันเจี้ยน และคอยดูแลให้สมาชิกหลักทุกคนได้ลงดันเจี้ยนทั้งสองแห่งทุกวัน จนกระทั่งถึงส่วนสำคัญ นั่นคือการมอบหมายหน้าที่ให้กับสมาชิกในครอบครัวและคนที่ไม่คุ้นเคยหรือไม่ต้องการมีส่วนร่วมในการต่อสู้ ในที่สุดเลียมก็ก้าวออกไปพูด "มันไม่จำเป็นและไม่มีการบังคับว่าทุกคนต้องออกไปสู้ที่แนวหน้า แต่ผมขอแนะนำให้ทุกคนมีเลเวลอย่างน้อยเลเวล 10 ภายในสองวันข้างหน้า" "จะสลับเวรกันหรือขอความช่วยเหลือจากใครก็ได้ แต่ในอีกสองวันจะมีการเรียกชื่อตรวจสอบอีกครั้ง และผมหวังว่าทุกคนจะมีเลเวลถึงตามที่กำหนด" คำพูดของเลียมไม่เปิดโอกาสให้ใครได้โต้แย้ง อย่างไรก็ตาม ทุกคนต่างก็ให้ความเคารพเขาอย่างสูงสุด ดังนั้นแม้ว่านี่จะเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่อยากทำ แต่สุดท้ายทุกคนก็พยักหน้าตกลง เหนือสิ่งอื่นใด พวกเขากำลังใช้ชีวิตอยู่ในโลกแบบนี้ พวกเขาจำเป็นต้องมีทักษะในการป้องกันตัวเอาไว้บ้างเผื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน แต่ไม่มีใครรู้เลยว่ายังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่เลียมตั้งข้อกำหนดแบบนี้ขึ้นมา "เอาล่ะ ส่วนเรื่องคนข้างนอกที่รออยู่" ในที่สุดเขาก็เข้าสู่ประเด็นสำคัญ "ขั้นแรก ให้เก็บข้อมูลรายละเอียดของพวกเขามา จากนั้นพวกคุณแต่ละคนสามารถเลือกคนมาสองคนเพื่อให้อยู่ภายใต้การดูแลของคุณ คุณจะเป็นหัวหน้าและสามารถมอบหมายงานให้พวกเขาทำได้" "สำหรับการลงดันเจี้ยนและเรื่องอื่นๆ จะมีเพียงกลุ่มสมาชิกหลักของกิลด์เท่านั้นที่จะได้มีส่วนร่วม คนอื่นๆ จะต้องพยายามสร้างผลงานเพื่อให้ได้โอกาสนี้มา เช่นเดียวกับเรื่องอาหาร ทุกอย่างจะถูกจัดลำดับตามงานที่ทำเสร็จ จะไม่มีการแจกของฟรีที่นี่" หลังจากเลียมประกาศโครงร่างคร่าวๆ ของสิ่งที่เขาคิดไว้ สมาชิกกิลด์อีกสองสามคนก็เสนอไอเดียเพิ่มเติม และในไม่ช้าลำดับขั้นการปกครองก็ถูกจัดตั้งขึ้น ทีมต่างๆ ถูกแยกออกมา และแม้แต่พื้นที่อยู่อาศัยก็ถูกขยายเพิ่ม "ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราคงได้ครองทั้งเมืองแน่ นั่นคือแผนของคุณเหรอ?" อเล็กซ์ถาม "ใช่ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้" เลียมตอบ "หือ?" "อันตรายจากระลอกแรกยังไม่จบสิ้นลงอย่างสมบูรณ์" อเล็กซ์ตกใจมาก "หมายความว่ายังไง? เราควบคุมคลื่นอสูรได้แล้ว ฆ่ามอนสเตอร์ระดับอีลีทในพื้นที่ใกล้เคียงไปหมดแล้ว และพอร์ทัลก็ปิดไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทุกอย่างมันควรจะจบลงแล้วสิ" "ไม่" เลียมส่ายหน้า "มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น" เขาถอนหายใจและอธิบายต่อ "ภัยพิบัติที่แท้จริงของระลอกแรกกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า" "ในอีกประมาณสามถึงสี่วัน จะมีบางคนเริ่มล้มป่วย บางคนจะอ่อนแอและเจ็บหนัก และสุดท้าย... บางคนจะเริ่มบ้าคลั่งและดุร้าย" "นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด พวกเขาจะสูญเสียความเป็นตัวเองและเริ่มโจมตีคนอื่น บางครั้งถึงขั้นเอาชีวิต คุณจะบอกว่าพวกเขากลายเป็นซอมบี้ไปเลยก็ได้" อเล็กซ์ดูตะลึงงัน "นี่คุณจริงจังหรือเปล่า?" ถึงจุดนี้เธอไม่ได้สนใจจะถามเขาแล้วว่าเขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร "ลำพังแค่คลื่นอสูรกับความวุ่นวายในเมืองยังไม่พออีกเหรอ... นี่ยังต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ซ้ำเติมอีก..." เธอยิ้มอย่างขมขื่น ราวกับว่ามนุษยชาติไม่มีโอกาสที่จะรอดชีวิตเลย เธอถอนหายใจยาวก่อนจะมองไปที่ผู้คนที่รวมตัวกันอยู่ในห้องประชุม จะมีสักกี่คนที่รอดไปได้? เลียมเข้าใจความคิดของเธอเป็นอย่างดี เขาอยากจะบอกเธอว่าสิ่งที่แย่ที่สุดยังมาไม่ถึง แต่ก็ตัดสินใจเก็บเงียบไว้ก่อน เพราะมันคงไม่ดีแน่ที่จะทำให้เธอขวัญเสียไปมากกว่านี้ แต่เขากลับเลือกบอกข่าวดีแก่เธอแทน "จะว่าไป ทุกคนที่อยู่ที่นี่ปลอดภัยดี หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ใครก็ตามที่มีเลเวลอย่างน้อยเลเวล 5 ควรจะปลอดภัยในระดับหนึ่ง"