Chapter 1915 - Vision Goes Black!

Published May 5, 2026, 02:38 AM

บทที่ 1915 - สายตาสิ้นแสง! แสงสีทองบนฟ้าประกายประกายแวววาวสาดส่องไปทั่วซากปรักหักพังของสำนักเตียวเหอ ถึงกระนั้นร่างทองค้ำฟ้าก็มิได้เหลียวลงมอง เขาเพียงแค่ยกมือขึ้น ตราจักรพรรดิก็ปรากฏขึ้น “สำนักเตียวเหอ จงรับร่างพระราชโองการ!” ขณะที่พระสุรเสียงยังดังกังวาน จิตใจของอัครอาจารย์แห่งสำนักเตียวเหอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความประหลาดใจเหลือล้น เขายอมหยุดถอย ประนมมือทั้งสองขึ้นตรงไปยังท้องฟ้า ทว่าเพียงพริบตา คราบความตื่นเต้นในแววตาก็พังทลายลง ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัว เพราะว่าหลินหวางหาได้เงยหน้ามองแสงสีทองบนฟ้าไม่ เขาเพิกเฉยต่อตราจักรพรรดิอย่างสิ้นเชิง ไม่หยุดยั้งแม้แต่น้อย เขาเหยียบก้าวปิดล้อมเข้าใส่อัครอาจารย์สำนักเตียวเหอในทันที เขายกมือขวาขึ้นแล้วฟาดลงไป! เสียงครืนครืนดังกึกก้องเมื่อหมัดนั้นเข้าปะทะ ยอดมานาของหลินหวางระเบิดออกมา กลายเป็นอำนาจที่จะทำให้เหล่าผู้ฝึกฝนระดับสุภาพบุรุษทองคำสะท้านกลัว การฆ่าคนหน้าตราจักรพรรดิ! หัวใจของอัครอาจารย์สำนักเตียวเหอสั่นสะท้าน เขาถอยหลังด้วยความบ้าคลั่ง ปลุกยอดมานาขึ้นมาอย่างเต็มที่ เงาดาบและเงามารปรากฏขึ้นเพื่อป้องกันตัว เสียงครืนครืนดังก้องอีกครั้ง หมัดของหลินหวางบดขยี้เงาดาบให้แหลกสลายและทําให้เงามารพังทลาย หมัดนั้นกระแทกลงที่หน้าอกของอัครอาจารย์สำนักเตียวเหอ อัครอาจารย์สำนักเตียวเหอสั่นระริก ไอเป็นเลือดจำนวนมาก บาดแผลของเขาหนักหน่วงยิ่งขึ้น เขาถูกกระแทกถอยหลังและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวในแววตา พลังฟ้าอันไร้ที่สิ้นสุดแผ่กระจายออกจากร่างของเขา แปลงเป็นลูกบอลฟ้านับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่หลินหวาง ทั้งนี้ ร่างทองคําที่ล้อมรอบด้วยแสงสีทองจ้องมองหลินหวางด้วยความเย็นชา เขายกตราจักรพรรดิขึ้นและแผ่เสียงคำรามที่แฝงด้วยความน่าเกรงขาม “กล้าฆ่าคนก่อนรับร่างพระราชโองการ เจ้ามีใจกล้า! ยังไม่ยอมถอยหลังหรือ?” หลินหวางเพิกเฉยต่อร่างทองคําอย่างสิ้นเชิง เขาก้าวเข้าหาอัครอาจารย์สำนักเตียวเหอที่บาดเจ็บสาหัส เขาเพิกเฉยต่อลูกบอลฟ้าทั้งหมด! “ไม่มีผู้ใดจะช่วยคนที่ข้าต้องการฆ่าได้!” หลินหวางยกมือขวาขึ้นและชกหมัดที่สาม! เสียงครืนครืนดังก้อง ลูกบอลฟ้าทั้งหมดพังทลาย ถึงแม้อัครอาจารย์สำนักเตียวเหอจะเป็นผู้ฝึกฝนระดับสุภาพบุรุษทองคำ เขาก็อดไม่ได้ที่จะร้องครวญครางอย่างสยดสยอง เขาไอเป็นเลือดอีกครั้งขณะถูกกระแทกถอยหลัง ร่างทั้งหมดของเขาเหมือนจะเฉาแห้ง และความกลัวมหาศาลปรากฏในแววตา “ตราจักรพรรดิอยู่ที่นี่ หากเจ้าฆ่าข้า เจ้าก็จะตายอย่างแน่นอน!” อัครอาจารย์สำนักเตียวเหอดูมีสภาพสยดสยองและไอเป็นหมอกเลือด พลังคลื่นกระแทกจากหมัดของหลินหวางซัดกระเพื่อมอยู่ในร่างของเขา เขาแทบจะหมดเรี่ยวแรง ยอดมานาของเขาไม่อาจสู้หลินหวางได้! “เจ้ากล้าฆ่าก่อนรับร่างพระราชโองการ? เย่อหยิ่งเกินไป ข้าคือผู้ส่งตราจักรพรรดิมากล่าวพระราชโองการ ไม่ถอยหลังหมายถึงการฝ่าฝืนพระราชโองการ!” ร่างทองคําเห็นหลินหวางก็คำรามทันทีก่อนจะพุ่งเข้าหาเขา! เมื่อเขาพุ่งออกไป แสงสีทองแผ่กระจายออกมาจากร่างทองคํานั้น กลายเป็นม่านทองคำที่พุ่งเข้าหาหลินหวาง มานาศักดิ์สิทธิ์หนาแน่นแผ่มาจากม่านทองคำ พร้อมด้วยความรู้สึกน่าเกรงขาม เมื่ออัครอาจารย์สำนักเตียวเหอที่คลั่งเห็นเช่นนี้ ดูเหมือนเขาจะจับโอกาสรอดชีวิตได้ เขาดูบ้าคลั่งขณะที่มือทำท่าประทับ และวนกระแสปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของเขา เก้ามีดบินสีดำพุ่งออกไปยังหลินหวาง “เลื้อยไป!” ในแววตาของหลินหวางแวบประกายความเย็นชา เขาเหลียวตัวและคำรามเข้าใส่ผู้ส่งตราจักรพรรดิที่กําลังเข้ามา เขาโบกมือเข้าใส่ผู้ส่งตราจักรพรรดิ ทันใดนั้นโลกก็เปลี่ยนสี และรอยฝ่ามือยักษ์ก็ปรากฏขึ้น พลังของโลกบรรจุอยู่นั้นพุ่งเข้าหาผู้ส่งตราจักรพรรดิ เมื่อเสียงครืนครืนดังก้อง รอยฝ่ามือยักษ์เข้าชนม่านแสงสีทอง ม่านแสงก็พังทลายทันที ฝ่ามือสัมผัสกับผู้ส่งตราจักรพรรดิ เมื่อเสียงครืนครืนแทนทุกเสียงในโลก ผู้ส่งตราจักรพรรดิก็ไอเป็นเลือดและถูกกระแทกถอยหลังไปหนึ่งพันฟุต เขาหยุดพูดได้เพียงลำบากและไอเป็นเลือดอีกครั้ง เขามองหลินหวางด้วยความไม่เชื่อในแววตา “เอวเรียน... พลังระดับเอวเรียนเอ็กซ์แอลท!!” หลินหวางผลักผู้ส่งตราจักรพรรดิถอยหลังด้วยฝ่ามือเพียงครั้งเดียว ยอดมานาของเขาปะทุออกมา และพลังลมดําปรากฏล้อมรอบร่าง เข้าชนกับเก้ามีดบินสีดำ เสียงครืนครืนดังก้องและเก้ามีดพังทลายทั้งหมด หลินหวางก้าวไปข้างหน้าและทันทีก็มาถึงข้าง ๆ อัครอาจารย์สำนักเตียวเหอ ความหวาดกลัวเต็มเปี่ยมในแววตาของอัครอาจารย์สำนักเตียวเหอเมื่อมือขวาของหลินหวางฟาดลงบนหน้าอกของเขา! เสียงครืนครืนดังก้อง สีหน้าของเขาจางลง และพลังความตายบรรจุอยู่ในร่าง เขาถูกกระแทกถอยหลังและหลินหวางตามหลังราวกับลูกธนู แล้วชกหมัดอีกครั้ง! กว่าร้อยปีต่อมา ภาพนอกทวีปเม้งโลก - ศีรษะมนุษย์บินพล่านและหลินหวางพยายามหนีรอดชะตากรรม - ปรากฏในใจของเขา ครั้งนี้ เขามิได้ชกหมัด แต่อ้าปากและสูดหายใจเข้า! “ตายซะ!” หลินหวางชกหมัดและร่างของอัครอาจารย์สำนักเตียวเหอพังทลาย วิญญาณต้นตอของเขาร้องครวญครางขณะหนีออกมาจากร่างที่พังทลาย ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในหุบเขาวัดแมงป่องสีเขียวและความทรหดของเขาโผล่ขึ้นในใจของหลินหวาง ความปรารถนาจะฆ่าปรากฏในแววตาของหลินหวาง การกลืนกินนี้ดูเหมือนจะทําให้พลังดูดกลืนอันไม่รู้จบแผ่กระจายออกไป วิญญาณต้นตอของอัครอาจารย์สำนักเตียวเหอ仰天咆哮在他死之前。 “องค์บรรพบุรุษ ช่วยข้า! “องค์ราชทูต ช่วยข้า!!” สีหน้าของผู้ส่งตราจักรพรรดิที่ถือพระราชโองการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก เขากัดฟันและพุ่งลงมาอีกครั้งเพื่อขัดขวางหลินหวางจากการกลืนกินอัครอาจารย์สำนักเตียวเหอ “หลินหวาง หากเจ้าฆ่าเขา ข้าจะไม่อาจประกาศพระราชโองการของจักรพรรดิได้ เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าอาจแบกรับได้ มันเป็นการลบหลู่พระเดชานุภาพของเหล่าเทวะ เจ้าต้องการจะทรยศต่อเผ่าพันธุ์เทวะทั้งหมดหรือ?!” นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้ส่งตราจักรพรรดิได้ส่งพระราชโองการ เขาไม่ได้คาดคิดว่าจะพบกับเหตุการณ์เช่นนี้ ในฐานะผู้ส่งตราจักรพรรดิ เขาได้พบผู้ฝึกฝนที่ทรงพลังมากมายในทวีปกลาง แต่ไม่มีใครอวดดีเท่าหลินหวาง ผู้กล้าฆ่าคนหน้าตราจักรพรรดิ!! “เจ้าจะตาย หากเจ้าทําเช่นนี้ เจ้าจะตาย!” ผู้ส่งตราจักรพรรดิโกรธเป็นฟืนเป็นไฟและพุ่งออกมาพร้อมคำราม แสงสีทองเปล่งประกายจากร่างของเขาและกลายเป็นภาพพิมพ์ทองคําขนาดใหญ่ล้อมรอบร่างของเขา เขาพุ่งเข้าหาหลินหวางที่กําลังกลืนกินอัครอาจารย์สำนักเตียวเหอ! ณ จุดนี้ วิญญาณต้นตอของอัครอาจารย์สำนักเตียวเหอถูกดึงดูดด้วยพลังดูดกลืนเข้ามาภายในหนึ่งพันฟุตของหลินหวาง เขาไม่อาจหลุดพ้นได้เลยและร้องครวญครางด้วยความสิ้นหวัง การกระทําของผู้ส่งตราจักรพรรดิทําให้อัครอาจารย์สำนักเตียวเหอต่อสู้อย่างรุนแรงยิ่งขึ้น หากเขาต้องการมีชีวิตรอด เขาจะต้องอาศัยพลังจากภายนอกเพื่อหลบหนี! ภาพพิมพ์ทองคําปิดล้อมและทันทีก็ห่อหุ้มหลินหวาง เมื่อมันจะลงมา แววตาของหลินหวางประกายความเย็นชา เขาหันกลับทันทีและแววตาของเขาเผยความเจิดจรัสด้วยแสงสีทองมหาศาล! แสงสีทองนั้นบรรจุชิ้นส่วนดาบของบรรพบุรุษเทวะและพลังยับยั้งสวรรค์และแผ่นดิน ณ ขณะนั้น กําลังนั้นระเบิดออกมาจากแสงสีทองในแววตาของเขา “เลื้อยไป! หากเจ้าพยายามขัดขวางข้าอีก ไม่ว่าเจ้าจะมีตําแหน่งใด ข้าก็จะฆ่าเจ้าในวันนี้!” ภาพพิมพ์ทองคําส่งเสียงราวกับจะพังทลายลงใต้สายตาของหลินหวาง แรงจารีตประเพณีที่มองไม่เห็นถล่มภาพพิมพ์ทองคําและทําให้มันไม่อาจเดินหน้าต่อไปได้ เมื่อผู้ส่งตราจักรพรรดิรู้สึกถึงพลังยับยั้งจากสายตาของหลินหวาง หัวใจของเขาสั่นสะท้าน สีหน้าของเขาเปลี่ยนแปลงและหนังศีรษะของเขาชาไปในขณะที่ร่างของเขาสั่นจากความน่าเกรงขามของสายตา! สายตาชนิดนี้ ความน่าเกรงขามชนิดนี้ และพลังยับยั้งชนิดนี้เป็นสิ่งที่เขาเคยรู้สึกมาจากจักรพรรดิเทวะเท่านั้น ถึงแม้ว่าหลินหวางจะไม่อาจเทียบเท่าจักรพรรดิเทวะได้ แต่ในตอนนี้ ผู้ส่งตราจักรพรรดิรู้สึกราวกับว่าเขากําลังเผชิญหน้ากับจักรพรรดิเทวะ! เขาไม่กล้าไม่ถอย เขาต้องถอยหลัง ในขณะที่เขาถอยหลัง อัครอาจารย์สำนักเตียวเหอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาดูวิญญาณต้นตอของเขาถูกดึงดูดจากหนึ่งพันฟุตเข้ามาเหลือต่ํากว่าสามร้อยฟุตจากหลินหวาง เมื่อเห็นว่าเขากําลังจะถูกกลืนกิน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง! “หากเจ้าต้องการฆ่าข้า เจ้าจะต้องถูกฝังพร้อมกับข้า! องค์ราชทูต ข้ารับร่างพระราชโองการแล้ว ข้าต้องการฟังพระราชโองการของจักรพรรดิเทวะแม้ข้าจะตาย! ข้าจะใช้ความตายของข้าเพื่อให้หลินหวางทนทุกข์ในอนาคต!!” เขามิได้เลือกที่จะระเบิดตัวเอง แต่เลือกที่จะให้ผู้ส่งตราจักรพรรดิอ่านพระราชโองการ นี่จะเป็นการตรึงว่าหลินหวางทําผิด เขากินใช้ความตายของเขาเพื่อให้หลินหวางประสบความทุกข์ยากในภายหลัง! เมื่อเสียงครวญครางของเขาดังสะท้อน วิญญาณต้นตอของเขาอยู่ห่างจากหลินหวางไม่ถึงสิบฟุต วิญญาณต้นตอของเขาเปลี่ยนเป็นแสงสีผีแล้วถูกกลืนกินโดยหลินหวาง “มาตายพร้อมกันเถอะ!” ภารกิจของผู้ส่งตราจักรพรรดิในฟากฟ้าคือการส่งตราจักรพรรดิ บัดนี้ผู้รับร่างพระราชโองการได้รับร่างพระราชโองการแล้ว เขาจึงไม่ลังเลที่จะเปิดร่างพระราชโองการ ในเวลาเดียวกัน เสียงของเขากังวาน! “เชื้อสายเลือดเทวะได้ดํารงอยู่ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน อัครอาจารย์สำนักเตียวเหอบนทวีปเดียวแมงป่องสีเขียวกล้าพอที่จะลบหลู่พระเดชานุภาพของราชวงศ์ เขาได้คบคิดกับผู้รับใช้ของเดียวแมงป่องสีเขียวเพื่อต่อต้านราชวงศ์ หากเขายังมีชีวิตอยู่ จงทำลายเขาพร้อมด้วยสำนักเตียวเหอตามร่างพระราชโองการ!! “หากเขาตายและถูกฆ่าโดยผู้ชื่อว่าหลินหวาง แล้วหลินหวางจงรับร่างพระราชโองการและมาที่ทวีปกลาง ข้าได้ทราบถึงวิธีที่เจ้าช่วยเหลือด้วยเฟย์ และข้าไม่มีวันลืม!!” ขณะที่ผู้ส่งตราจักรพรรดิอ่านร่างพระราชโองการ หยาดเหงื่อปรากฏบนหน้าผากของเขา ก่อนที่เขาจะพบกับผู้รับร่างพระราชโองการ เขาไม่อาจเปิดร่างพระราชโองการได้เช่นกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นร่างพระราชโองการ และหลังจากอ่านแล้ว เขาก็ตกใจ ถ้าเป็นเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงอัครอาจารย์สำนักเตียวเหอ หลังจากที่เขาถูกหลินหวางกลืนกินอย่างสมบูรณ์ เขาได้ยินทุกถ้อยคําในร่างพระราชโองการและสายตาของเขาได้ดับมืดลง…

React

Discussion