บทที่ 1166: การต่อรองกับมังกร “นี่มันอะไรกัน?” หานเซิ่นขมวดคิ้วเมื่อเห็นราชามังกรหัวเราะร่าราวกับคนบ้า ราชามังกรพยายามสงบสติอารมณ์และตอบกลับว่า “เจ้าหนู ข้ามีโอกาสดีๆ มาเสนอให้เจ้า ข้าอยากจะรู้ว่าเจ้าจะกล้ารับมันไว้หรือไม่” “อะไรล่ะ?” หานเซิ่นเดาว่ามันคงเกี่ยวข้องกับจักรพรรดิอมตะ แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าข้อเสนอนั้นคืออะไรกันแน่ ถ้าหากราชามังกรจะแนะนำให้หานเซิ่นไปยึดครองที่พักพิงอมตะ คำตอบของเขาก็คือไม่ในทันที หานเซิ่นไม่เชื่อว่าตัวเองแข็งแกร่งพอที่จะจัดการกับสถานที่เช่นนั้นได้ “ต้นวอลนัทที่เจ้าพูดถึงน่ะรึ? นั่นคือต้นไม้นภา มันคือต้นไม้จีโน่ระดับจักรพรรดิ ราชันย์เวหาใช้มันเพื่อเลื่อนระดับ” ราชามังกรพูดต่อไปว่า “ต้นไม้นั่นควรจะถูกทำลายไประหว่างการต่อสู้ที่ข้าเคยเล่าให้ฟัง แต่เจ้าเพิ่งบอกว่าต้นไม้ไม่มีพลังชีวิต ซึ่งนั่นก็บ่งชี้ว่ามันตายแล้ว ข้าคิดว่าตอนนี้เขากำลังพยายามจะฟื้นคืนชีพต้นไม้นั่นอยู่ ข้ารู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่ข้าต้องขอชื่นชมในความยากลำบากของภารกิจที่เขาทำ” “แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับโอกาสที่ว่าล่ะ?” หานเซิ่นขมวดคิ้ว ราชามังกรกล่าวว่า “ถ้าข้าเดาไม่ผิด เขากำลังปลูกต้นไม้นภาต้นใหม่อยู่ภายในต้นไม้นภาต้นเดิม แต่ว่าของพวกนี้ต้องใช้เวลาเติบโตเป็นล้านๆ ปี เขาคงจะใช้ซากต้นไม้ที่ตายไปแล้วเพื่อเร่งการเจริญเติบโตของต้นที่สอง เป็นวิธีการแบบปรสิตที่เหมาะสมกับเขาดีจริงๆ” ราชามังกรจ้องมองหานเซิ่นโดยตรงและบอกเขาว่า “ข้ามีวิธีที่จะทำให้เจ้าได้ต้นไม้ต้นใหม่นั่นมาไว้ในครอบครอง แม้ว่ามันจะอยู่ในขั้นที่เป็นอยู่ตอนนี้ ซึ่งน่าจะเป็นเพียงแค่ต้นกล้า แต่มันก็สามารถเป็นประโยชน์กับเจ้าได้อย่างมหาศาล ถ้าเจ้าปลูกมันจนสำเร็จล่ะก็ มันจะประเมินค่าไม่ได้เลยทีเดียว” “แล้วท่านต้องการอะไรเป็นการแลกเปลี่ยน?” หานเซิ่นถาม หานเซิ่นไม่คิดว่าราชามังกรจะช่วยเขาโดยไม่หวังผลตอบแทน การที่ราชามังกรบอกหานเซิ่นว่าต้นไม้นั้นดีขนาดนั้น จะต้องมีอะไรแอบแฝงอยู่แน่นอน ราชามังกรยิ้มแล้วพูดว่า “เจ้ารู้ดีว่าข้าเหลือเพียงเศษเสี้ยววิญญาณเท่านั้น หากข้ายังคงอยู่ในแหวนวงนี้ต่อไป แม้แต่เศษเสี้ยววิญญาณนี้ก็จะมอดดับไป ข้าถูกล่ามโซ่ ผูกติดอยู่กับระเบิดเวลา ข้ากำลังใช้ชีวิตอยู่บนเวลาที่ยืมมา” “เข้าประเด็นเลย” หานเซิ่นไม่ต้องการเสียเวลาฟังเขาพูดอ้อมค้อม “ถ้าเจ้าสามารถหาร่างให้ข้าได้ ข้าจะสามารถพัฒนาขึ้นได้อีกหน่อย ทำแบบนั้น แล้วข้าจะบอกเจ้าว่าต้องทำอย่างไรถึงจะได้ต้นไม้นั่นมา” ราชามังกรกล่าว “แล้วข้าจะช่วยท่านได้อย่างไร? ท่านต้องการร่างของวิญญาณระดับราชาอย่างนั้นรึ?” ราชามังกรส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ตอนนี้ข้าอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยดีนัก แม้ว่าจะมีศิลาวิญญาณระดับราชาอยู่ตรงหน้า ข้าก็ไม่สามารถยึดมันมาได้” ราชามังกรพูดต่อไปว่า “ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะหาไข่ของสิ่งมีชีวิตระดับสุดยอดให้ข้าได้ สิ่งมีชีวิตระดับสุดยอดจะอ่อนแอที่สุดตอนที่ไข่ของมันกำลังจะฟักตัว ถ้าเจ้าหาไข่แบบนั้นมาให้ข้าได้ ข้ายินดีที่จะสละชีวิตวิญญาณของข้าเพื่อยึดครองร่างของสิ่งมีชีวิตระดับสุดยอดและมีชีวิตอยู่ในฐานะของมัน” “ไข่ของสิ่งมีชีวิตระดับสุดยอด? มันไม่ใช่ของที่จะหาได้ง่ายๆ ท่านคาดหวังให้ข้าไปหามันจากที่ไหนแถวนี้?” หานเซิ่นกล่าว “เจ้าไม่จำเป็นต้องหามันมาให้ข้าตอนนี้ แค่ให้สัญญากับข้าว่าถ้าเจ้าบังเอิญไปเจอไข่แบบนั้นระหว่างการเดินทาง เจ้าจะเก็บมันไว้ให้ข้า” ราชามังกรกล่าว “ถ้าต้นไม้มันดีอย่างที่ท่านว่า งั้นท่านได้คำสัญญาของข้า” หานเซิ่นกล่าว “มันจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง” ราชามังกรกล่าว แม้ว่าราชามังกรจะไม่สามารถเชื่อใจหานเซิ่นได้อย่างเต็มที่ว่าเขาจะช่วย แต่ก็ยังเป็นโอกาสที่จะได้อะไรที่ดีกว่าสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้ “ทีนี้ บอกข้ามาได้แล้วว่าข้าจะเอาต้นไม้นภานั่นมาได้อย่างไร” หานเซิ่นพร้อมแล้ว “ต้นไม้นภาต้นใหม่จะเติบโตอยู่บนต้นเก่า ตอนนี้ ราชันย์เวหาน่าจะกำลังรวบรวมผู้ใต้บังคับบัญชาจำนวนมากเพื่อช่วยทำลายสิ่งที่เหลืออยู่ของต้นไม้เก่า เพื่อช่วยในการเติบโตของต้นที่สอง เจ้าจะต้องเข้าไปใกล้ๆ ด้วยผ้าคลุมราตรี เจ้าจะสามารถแอบเข้าไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็นแล้วขโมยมันออกมาได้” ราชามังกรอธิบาย หานเซิ่นคิดว่ามันคุ้มค่าที่จะลอง ผ้าคลุมราตรีทำให้คนล่องหนได้อย่างสมบูรณ์ในเวลากลางคืน มันยังสามารถซ่อนกลิ่นของผู้สวมใส่ได้อีกด้วย ผ้าคลุมราตรีเป็นไอเท็มที่มีหลายชั้น และมันก็เป็นเรื่องยากสำหรับหานเซิ่นที่จะเข้าใจการทำงานทั้งหมดของมันได้อย่างถ่องแท้ แต่เขาก็สามารถใช้มันเป็นผ้าคลุมล่องหนจริงๆได้ ซึ่งเขาก็พอใจกับความสามารถนั้นสำหรับตอนนี้ หานเซิ่นกินวอลนัทจนอิ่มท้องแล้วก็เดินทางไปเยี่ยมชมต้นไม้นภา เมื่อเข้าไปในที่พักพิงที่เป็นโพรงไม้ เขามองหาจางอวี่เฉิน เพื่อเป็นการ "ขอบคุณ" เขาจึงมอบขวดน้ำแห่งชีวิตให้ หานเซิ่นถามราชามังกรว่าคิดอย่างไรกับน้ำแห่งชีวิต และได้รับคำตอบว่าขวดน้ำแห่งชีวิตนั้นมีประโยชน์จริง แต่เป็นของระดับต่ำ สำหรับยอดฝีมืออย่างหานเซิ่นแล้ว มันไร้ประโยชน์ ด้วยเหตุนี้ หานเซิ่นจึงยินดีที่จะมอบมันให้คนอื่น จางอวี่เฉินเมื่อเห็นน้ำแห่งชีวิตก็ตกใจ เขาอุทานว่า “โอ้! ท่านจะให้ของพวกนี้กับข้าจริงๆหรือ?” “ท่านช่วยข้า ทั้งๆที่ท่านก็บาดเจ็บอยู่ อย่างน้อยนี่ก็เป็นสิ่งที่ท่านสมควรได้รับ” หานเซิ่นอธิบายเหตุผลของความใจกว้างของเขา จางอวี่เฉินอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็มีคนเรียกเขา เขารีบผลักประตูออกไปข้างนอก โดยมีหานเซิ่นตามไป ชายที่เรียกเขาคือคนที่เคยทำงานร่วมกับหานเซิ่น ชื่อของเขาคือเฉิงหู “พี่จาง ท่านต้องไปซ่อนตัว! ชิวผิงกลับมาแล้ว!” เฉิงหูรีบพูด โดยไม่ทันสังเกตเห็นหานเซิ่นที่นั่น จางอวี่เฉินส่ายหน้า และพูดด้วยสีหน้าสิ้นหวังว่า “ที่ไหน? ข้าจะหนีไปที่ไหนได้? ปล่อยให้มันมาหาข้าเถอะ” “เกิดอะไรขึ้น?” หานเซิ่นขมวดคิ้ว เฉิงหูประหลาดใจที่เห็นหานเซิ่นอยู่ที่นั่น จางอวี่เฉินคืนน้ำแห่งชีวิตให้หานเซิ่น พลางพูดว่า “ข้าซาบซึ้งในของขวัญของท่าน แต่มันคงสูญเปล่าสำหรับข้า หนีไปเถอะ ถ้าคนอื่นบอกว่าท่านรู้จักข้า ก็ทำเป็นว่าเราไม่เคยเจอกัน” จากนั้นจางอวี่เฉินก็ผลักทั้งสองคนออกไปและบอกให้พวกเขาไปจากเขา