บทที่ 1244 - แม่น้ำดวนตงใหม่ ผู้แปล: Nyoi‑Bo Studio บรรณาธิการ: Nyoi‑Bo Studio บรรพบุรุษดวงจันทร์สีม่วงครางเมื่อผู้สมัครล้มต่อกันอย่างต่อเนื่อง รวมถึงผู้เชี่ยวชาญศิษย์แมวจัง ที่เขาให้ความหวังสูงสุดด้วย “เขาล้มเหลวหรือ?” บรรพบุรุษดวงจันทร์สีม่วงขมศีรษะ “แล้วใครจะได้รับมรดก? มนุษย์จากจักรวาลดั้งเดิม? จักรพรรดิแห่งตะวันออก? หรืออำนาจอันอื่น?” บรรพบุรุษดวงจันทร์สีม่วงกังวลใจ แต่ก็ไม่สามารถบอกได้ว่าใครเป็นผู้รับมรดก เขาแค่รู้ว่ามนุษย์จากจักรวาลดั้งเดิมมีโอกาสดีที่สุด “จักรพรรดิแห่งตะวันออกและฉันต้องการมรดกจากแม่น้ำดวนตง!” บรรพบุรุษดวงจันทร์สีม่วงคิดไว้ “มันอาจเป็นมนุษย์ทางช้างเผือกหรือบลูบลัดจากศักดิ์สิทธิ์ดินแดนจักรพรรดิแห่งตะวันออก” “พวกเขามีความหวังมากที่สุด จักรพรรดิแห่งตะวันออกต้องรู้ว่าใครได้รับมรดก” บรรพบุรุษดวงจันทร์สีม่วงพยักหน้าด้วยความสุภาพ “ฉันจะดูว่าศักดิ์สิทธิ์ดินแดนจักรพรรดิแห่งตะวันออกทำอะไร เพื่อจะรู้ว่าลูโอเฟิงยังมีชีวิตอยู่หรือไม่” ****** ในมิติของศักดิ์สิทธิ์ดินแดนจักรพรรดิแห่งตะวันออก ผู้สมัครที่นั่งอยู่บนใบไม้ของต้นไม้โบราณสูงใหญ่ล้วนล้มลง บางศพก็ตกจากต้นลงไปดิ่ง “อุย!” จักรพรรดิแห่งตะวันออกอ้อหายใจ เขาเห็นศพของอัศวินบลูบลัดอยู่ไม่ไกลจากตน และพูดว่า “หัวหน้าจุฬาป่าแสงดาวมนุษย์, ลูโอเฟิง?” ****** การที่ผู้สมัครทั้งหมดตายในเวลาเดียวกันทำให้มหาสมุทรจักรวาลสะเทือนสะเทียน มรดกจากแม่น้ำดวนตงเป็นที่ทุกอำนาจเกือบร้อยแห่งในมหาสมุทรจักรวาลต้องการ เพราะเป็นวิธีอันยิ่งใหญ่ในการก้าวข้ามกาย “ใคร? ใครได้มัน?” “มนุษย์หรือจักรพรรดิแห่งตะวันออก?” “อำนาจใดได้มรดก?” อำนาจหลักทั้งหมดในมหาสมุทรจักรวาลต่างกังวลและสับสน อย่างไรก็ตาม นอกจากศักดิ์สิทธิ์ดินแดนจักรพรรดิแห่งตะวันออก ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นผู้ได้มรดก ศักดิ์สิทธิ์ดินแดนจักรพรรดิแห่งตะวันออกรู้ได้เพราะเห็นอัศวินบลูบลัด นั่นหมายความเกือบแน่ชัดว่าผู้รับคือมนุษย์หัวหน้าจุฬาป่าแสงดาว! ****** “ฉันทำการบรรลุและกลายเป็นผู้รับมรดกใหม่ของแม่น้ำดวนตง” ลู่โอเฟิงส่งอีเมลถึงผู้สร้างขวานยักษ์และผู้นำเมืองความโกลาหลดั้งเดิม เขาไม่สนใจความตกใจของเผ่ามนุษย์เลย แทนที่จะนั้น เขารีบไปเยี่ยมแม่น้ำดวนตง เสาหนาวิมีโฟนโผล่เป็นภาพสามมิติ และชายสวมคลุมสีขาวยืนอยู่ท่ามกลางเสานั้น เมื่อลู่โอเฟิงเขียนอีเมลบอกผู้สร้างขวานยักษ์และผู้นำเมืองความโกลาหล ชายคลุมขาวยิ้มขึ้นเพราะเข้าใจใจความอีเมล “สงครามเงาในมหาสมุทรจักรวาลได้กำหนดชะตากรรมของเผ่า และเรามนุษย์ชนะ!” ครูจุดกำเนิดยิ้มแย้ม เขารู้แล้ว แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถหลุดพ้นการกดขี่ได้ก่อนจักรวาลดั้งเดิมจะพังทลายในยุคจักรวาลนี้หรือไม่ อย่างไรก็ตาม เผ่ามนุษย์กำหนดไว้ว่าจะมีอนาคตที่สดใส และอาจเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่สามของมนุษย์ ในขณะเดียวกันอีเมลก็ถูกส่งถึงผู้สร้างขวานยักษ์และผู้นำเมืองความโกลาหลดั้งเดิม ****** พื้นที่มรดก “ผู้สมัครอื่น ๆ ตาย!” เสียงเย็นยะเยือกของหุ่นยนต์ก็ตกกระทบต่อหูของลู่โอเฟิง เขาหันมองแล้วเห็นเงาโฉบเข้ามา นั่นคือแม่น้ำดวนตงอันสง่างาม ขณะนั้นแม่น้ำดวนตงสวมเกราะสีขาวประดับดาวทอง รองเท้าใส่สวยงาม และหมวก “ครูดวนตง” ลู่โอเฟิงเคารพโค้งคำนับ “อย่าเรียกข้าครู” แม่น้ำดวนตงยิ้ม “เรียกข้าครูบาได้ ข้าคือดวนตงของยุคสุดท้าย และเจ้าเป็นรุ่นล่าสุด ข้าคือครูและไกด์ของเจ้า” แม่น้ำดวนตงมองไปยังธารน้ำแข็งสามก้อนที่อยู่ไกลออกไป เขายกมือขึ้น ธารน้ำแข็งนั้นก็หายลับไปหมด “ฮ?” ลู่โอเฟิงหันหลังกลับ เสียดายที่ธารน้ำแข็งสามก้อนหายไป เพราะเขาให้ค่ากับมันมาก “ฮ่า! พื้นฐานมรดก 820 อย่าง, เจ้าสามารถศึกษาได้เมื่อใดก็ได้” แม่น้ำดวนตงหัวเราะ “ทั้งหมดเป็นกลเม็ดง่าย ๆ ให้เจ้าได้พักผ่อน ดวนตงให้ความสำคัญกับมรดกหลัก” มรดกหลัก? ความสนใจของลู่โอเฟิงถูกกระตุ้น “ตามข้าไป” แม่น้ำดวนตงพุ่งออกไป เห็นทางออกอวกาศด้านนอก ลู่โอเฟิงตามไป เหนือฟ้า เขาเห็น 820 ประตูเรืองแสงลอยอยู่ในอากาศ “ซ่อนตัว” แม่น้ำดวนตงมองไปรอบ ๆ แล้วประตูทั้งหมดก็หายไป ทำให้ลู่โอเฟิงสนใจ แม่น้ำดวนตงยิ้ม “นี่คือที่ซึ่งทุกยุคของดวนตงรับมรดก เป็นสิ่งมีค่าที่หายาก กว่าขุมทรัพย์อันศักดิ์สิทธิ์และบางจักรวาลจำลอง มันมีช่องมิติย่อยหลายร้อยช่อง เชื่อมต่อกับมรดกพื้นฐาน 820 อย่าง” ลู่โอเฟิงพยักหน้า เขาเพียงต้องมองเห็นพื้นที่มรดกนี้เสมือนจักรวาลจำลองพิเศษ “ไปกันเถอะ!” แม่น้ำดวนตงนำลู่โอเฟิง และด้วยการควบคุมอย่างสมบูรณ์ของพื้นที่มรดก เขาเลื่อนลู่โอเฟิงเข้าสู่ส่วนลึกของพื้นที่มรดก ****** ลู่โอเฟิงเห็นวิวทิวทัศน์เปลี่ยนไป เขายืนอยู่บนยอดเขา มองลงไปเห็นหมอกไหลเวียนล้อมรอบเขา ไม่สามารถเห็นพื้นดินได้เลย “นี่คือที่ไหน?” ลู่โอเฟิงตกใจ “นี่คือจุดสูงสุดของเขตหลักของพื้นที่มรดก” แม่น้ำดวนตงพูด “ดูตรงนั้น” เขาตามแม่น้ำดวนตง ลู่โอเฟิงเห็นรูปปั้นมนุษย์ ผมยาว ดวงตาแสนลึก สวมเกราะต่อสู้ ดูเหมือนเป็นรูปปั้นธรรมดา แต่ลู่โอเฟิงรู้สึกถึงพลังที่ซ่อนอยู่ในนั้นภายในไม่กี่วินาที พลังนั้นลึกลับและพิเศษ มากกว่าที่ลู่โอเฟิงจะเข้าใจ พลังในรูปปั้นนั้นเกินกว่าระดับของลู่โอเฟิงอย่างชัดเจน เขาไม่สามารถระบุได้ในตอนแรก “นี่คืออาจารย์บรรพบุรุษครั้งที่สาม” ดวงตาของแม่น้ำดวนตงเต็มไปด้วยความเคารพ “ชื่อของเขาคือดวนตงเจวี้อี แซงท์คิง” ลู่โอเฟิงงุนงง “ดวนตงเจวี้อี แซงท์คิง? ชื่อนี้แปลกจัง” “ข้าคือผู้รับมรดกคนที่ 192” ดวนตงกล่าว “ข้าชื่อดวนตงเจินเจวี้วู!” ลู่โอเฟิงสับสนยิ่งขึ้น เขาคิดว่าชื่อเต็มของดวนตงนี้คือดวนตงวู “ชื่อต่อไปของเจ้า จะเป็นดวนตงลู่โอเฟิง!” ดวนตงมองลู่โอเฟิง “ทุกยุคของดวนตงมีชื่อแรกเดียวกันแต่สกุลต่างกัน ก่อนข้าจะเป็นดวนตงคนที่ 192 ข้าชื่อเจินเจวี้” ลู่โอเฟิงเข้าใจแล้ว นักสอนบรรพบุรุษครั้งที่สามต้องเป็นเจวี้! “อาจารย์บรรพบุรุษครั้งที่สาม…” ดวนตงมองรูปปั้นด้วยความเคารพ “เขาคือสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของดวนตง อาจารย์บรรพบุรุษคนแรกก็แข็งแกร่งเช่นกัน แต่เขาเป็นแค่สิ่งมีชีวิตอภิมหาในอารยธรรมของข้าเช่นเดียวกับอาจารย์บรรพบุรุษคนที่สอง … อย่างไรก็ตาม อาจารย์บรรพบุรุษคนที่สามคือผู้ที่น่าทึ่งจริง ๆ เขาได้เผยแพร่ชื่อเสียงของดวนตงและยืนอยู่บนจุดสูงสุดของสิ่งมีชีวิต” “อย่าใช้คำว่า ‘มหาปีศาจจักรวาล’ นั่นเป็นมุขตลกในแผ่นดินของข้า” ดวนตงส่ายศีรษะ “ที่คนเรียกว่า ‘มหาปีศาจจักรวาล’ นั้นในแผ่นดินของข้าเป็น ‘เทพแท้’ ผู้ที่ด้อยกว่าเทพแท้—นักรบอมตะ, เท knightsจักรวาล, และอาจารย์จักรวาล—ทั้งหมดถือว่าเท่ากัน เทพแท้เป็นเกณฑ์สำหรับสิ่งมีชีวิตอภิมหาในแผ่นดินของข้า แม้จะถือว่าเป็นสิ่งยิ่งใหญ่ แต่ก็ยังห่างไกลจากจุดสูงสุด แม้ข้าก็ยังไม่เคยถึงระดับนั้น” ลู่โอเฟิงฟังอย่างตั้งใจ เขาได้สรุปว่า “มหาปีศาจจักรวาล” ถูกเรียกว่า “เทพแท้” ในอารยธรรมโบราณ จึงไม่แปลกใจเลยที่เมื่อเจ้าอภิมหาสิบสองต่อสู้กับผู้สร้างขวานยักษ์ สิ่งมีชีวิตประหลาดคอยตะโกนว่า “เทพแท้!” และ “เทพแท้นิรันดร์!” “อาจารย์บรรพบุรุษครั้งที่สามจริง ๆ ยืนอยู่บนยอดของสิ่งมีชีวิต!” แม่น้ำดวนตงประกาศ “เขายังรู้สึกตื่นตาตื่นใจต่อสิ่งมีชีวิตอันยิ่งใหญ่ จึงได้ชื่อว่า ‘แซงท์’ ต่อหลังชื่อ และเมื่อถึงพลังเต็ม เขาจึงได้อักษร ‘คิง’ เขาเป็นคิงของแซงท์ คือสิ่งมีชีวิตระดับบนสุด ข้าก็เคยตื่นตาตื่นใจต่อสิ่งมีชีวิตอันนับไม่ถ้วน แต่ข้ายังห่างไกลจากการเรียกว่า ‘แซงท์’ ข้าได้อักษร ‘วู’ เท่านั้น” วู? เขาได้อักษรนั้นหรือ? ดูเหมือนเขาได้รับอักษรจากคนอื่น ส่วนแซงท์และคิงต้องได้รับการรับรองจากสิ่งมีชีวิตอันยิ่งใหญ่หลายร้อยคน “อาจารย์บรรพบุรุษครั้งที่สามยืนอยู่บนจุดสูงสุด และเขาได้ทำให้มรดกของดวนตงสมบูรณ์แบบ แม้ว่าผู้รับมรดกต่อมาจะไม่สามารถเทียบเท่ากับอาจารย์บรรพบุรุษรุ่นที่สามได้ แต่ดวนตงไม่เคยหยุด มีผู้ที่สามารถเรียกได้ว่าแซงท์ถึงเก้าแห่ง! ดวนตงเป็นมรดกที่ทรงพลังที่สุดในอารยธรรมของข้า” ลู่โอเฟิงตกตะลึง เขารู้สึกโชคดี หากมรดกมีสิ่งมีชีวิตระดับสุดยอด แน่นอนว่ามันเป็นหนึ่งในมรดกที่ทรงพลังที่สุด “มานั่งคุกเข่าต่อหน้าอาจารย์บรรพบุรุษรุ่นที่สามของเจ้า” ดวนตงบอก “เจ้าเป็นผู้รับมรดกคนที่ 193” ลู่โอเฟิงพยักหน้าและเดินไปยังเตียงไถ่ขอพร เขานั่งลงและโค้งคำนับ ปัง! ศีรษะของเขาชนกับหิน! ทันใดนั้น แสงสีดำจำนวนมากพุ่งออกมาจากโฟตอนที่ลู่โอเฟิงกำลังคุกเข่า แทรกซึมเต็มร่างของเขา พร้อมกันนั้น รูปปั้นอาจารย์บรรพบุรุษครั้งที่สามก็ส่องแสงสว่างส่องส่องร่างของลู่โอเฟิง “รับมรดก!” ดวนตงเฝ้ามองด้วยความนิ่ง เขาดูโล่งใจ นี่เป็นการอุทานที่ง่าย แต่เป็นก้าวสำคัญที่สุด: การรับมรดก “อา!” แม้จะมีพลังใจของลู่โอเฟิงเอง เขาก็ยังส่งเสียงคร่ำครวญ แสงสีดำและแสงสีขาวเจือจางสอดแทรกอยู่ระหว่างคิ้ว สร้างเป็นเครื่องหมายมรดกแปลก奇 ดวนตงสั่นสะท้านร่างกาย “ดวนตงลู่โอเฟิง ตั้งแต่วันนี้ เจ้าเป็นดวนตงแล้ว”.