บทที่ 1364 - การล่มสลายของกองทหารฝูงงูขนาดใหญ่ ผู้แปล: สตูดิโอ Nyoi‑Bo  บรรณาธิการ: สตูดิโอ Nyoi‑Bo “สัตว์ประโคนทอง” อยู่กับอาจารย์กฎหมายจาก “หนองควันเก้าบัง” สัตว์ประโคนทองกับมนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์ต่างกัน จึงมีกลิ่นออร่าที่แตกต่าง แม้แต่เทพเจ้าที่แท้จริงก็ไม่อาจบอกได้ว่า “สัตว์ประโคนทอง” จริงๆ แล้วคือ “ลัวะเฟิง” นอกจากนี้ สิ่งมีชีวิตใน “โลกจิน” ไม่เคยมีร่างกายหลายร่าง ดังนั้นไม่มีใครจะนึกถึงความเป็นไปได้นั้น บนฟ้าเหนือ “หนองควันเก้า” เทวดาอันเป็นจริงในอวกาศว่างหกองค์จาก “ภูเขาเซวียนยู” และ “หนองควันเก้า” จ้องลงมาดู “นั่นแหละที่เขาหนีไป!” “ทหารคนนั้นกำลังพาอสูรกายประหลาดของอาจารย์กฎหมาย แล้วทั้งทีมของเขาและเทวดาอันเป็นจริง 50 ใบที่ออกมาค้นหาเขาก็หาไม่พบเลย” “เขาต้องสามารถออกจาก ‘หนองควันเก้า’ ได้แน่” เทวดาอันเป็นจริงในอวกาศว่างทั้งหลายถอนใจ “หนองควันก็จ้องลงมาดูและถอนใจเช่นกัน ‘เขามีของมีค่าชนิดเครื่องจักรสองชิ้น เรือคันนั้นแน่นอนว่าเป็นของมีค่าชนิดเครื่องจักรระดับเทพเจ้า แต่อิทธิฤทธิ์อันยิ่งใหญ่ จึงต้องเป็นระดับบนสุด เขาเองเป็นแค่อาจารย์กฎหมายเท่านั้น ควรไม่ได้มีของมีค่าชนิดเครื่องจักรเช่นนั้น ดูเหมือนว่ากองทหารในกองทัพให้ค่ากับเขามาก’” เทวดาอันเป็นจริงในอวกาศว่างหกองค์รู้อย่างเต็มที่ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นที่ด้านล่าง แต่พวกเขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าทหารผู้เก่งกล้าจำนั้นและ “สัตว์ประโคนทอง” จริงๆ แล้วคือร่างเดียวกันของสิ่งมีศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่ ****** เทวดาอันเป็นจริงในอวกาศว่างควบคุมสนามรบทั้งหมด จึงรู้อะไรเกิดขึ้นบ้าง ทุกอย่าง แต่พวกเขาก็ไม่กล้าแทรกแซง เพราะไม่มีใครกล้าเผชิญกฎลับของ “โลกจิน”! หลายเดือนผ่านไป สงครามก็ใกล้จะสิ้นสุด “ทำไมหาเขาไม่เจอ!” กัปตันของกองทหารนักรบชนเผ่า “ภูเขาเซวียนยู” โกรธเคือง “แม้ ‘หนองควันเก้า’ กว้างใหญ่ แต่สนามรบที่อาจารย์กฎหมายรวมตัวกันมีแค่ไม่กี่แห่ง ทหารใหม่ ‘มิลกี้เวย์’ ไม่มีที่หลบหลีก จะหาไม่เจอได้อย่างไร?” ทหารตอบด้วยโทเค็นสื่อสาร “กัปตัน เราไม่สามารถหาเขาเจอ” “เราค้นหาทุกที่แล้ว” “หาไม่เจอ” ทหารไม่รู้อย่างเต็มที่ แต่กัปตันเคยเห็น “ลัวะเฟิง” ฆ่าอสูรกายประหลาดของเทพเจ้าที่แท้จริง เขารู้ถึงศักยภาพอันมหาศาลของทหารใหม่คนนี้ เขาตั้งใจจะทำมิตรภาพกับ “ลัวะเฟิง” แต่กลับเลือกทำการโจมตีเพื่อหารายได้ทางการทหาร เขาอาจพ่ายแพ้ครั้งสุดท้ายได้ เพราะไม่คาดคิดว่าทหารใหม่ “ลัวะเฟิง” จะมียานอวกาศชนิดเครื่องจักร แต่ก็ผ่านมาแล้วหกเดือน เขายังหาไม่เจอ “เป็นไปไม่ได้! ไปหาเขาให้ได้ ไม่งั้นตาย! เขาเป็นความหวังเดียวของเราที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ” กัปตันวิตกกังวล “เชื่อไม่ได้เลย ฉันต้องบอกทีมอื่นสองทีม” กัปตันส่งข้อความไปยังทหารทุกคน “ยุ ลัวะ, คู ฟา, ฉันจะบอกพวกเจ้า...หลายเดือนก่อน เทวดาอันเป็นจริงจาก ‘หนองควันเก้า’ ผู้รับผิดชอบรวบรวมศพของเทพเจ้าเสียชีวิต ร่างของเขาถูกทหารใหม่ขโมยไป ตอนนี้ทหารใหม่มีร่างของเทพเจ้ามากกว่า 30 ร่าง เขาแอบซ่อนอยู่ใน ‘หนองควันเก้า’” นอกจาก “ลัวะเฟิง” ทุกคนรับข้อความและตอบอย่างตะลึง! “อะไรเนี่ย?” “เป็นไปไม่ได้!” “ทหารใหม่ได้ศพของเทพเจ้ากว่า 30 ร่าง?” “เขาเอาตัวรอดอย่างไร?” “เชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้” กัปตันพูด “ฉันไล่ตามเขามานานแล้ว แต่เขาซ่อนตัวเก่งมาก” กัปตันไม่อยากบอกมากเกินไป เขาเชื่อว่าภายใต้คาบังคับของกองทัพ ทหารคนอื่นจะตามหาเขาเช่นกัน นี่เป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่ ฮืม! กัปตันคิด “ยุ ลัวะ? คู ฟา? พวกเขาไม่มีโอกาสต่อสู้กับมิลกี้เวย์ สิ่งที่ทำได้คือช่วยฉันหาเขา” เขาไม่ได้คิดถึง “ยุ ลัวะ” และ “คู ฟา” ****** อสูรกายประหลาดและทหารอยู่ใน “หนองควันเก้า” ยุ ลัวะส่งเสียงสื่อสาร “เรามีอาวุธและเกราะประมาณ 20,000 ชิ้นเท่านั้น จึงรับประกันได้ว่าแค่สองคนจะทำภารกิจให้สำเร็จ ดูเหมือนการสู้รบระหว่าง ‘ภูเขาเซวียนยู’ กับ ‘หนองควันเก้า’ จะคลี่คลายลง เราอาจจะสิ้นสุดเร็ว ๆ นี้ เราต้องตรวจสอบว่า ‘ลัวะเฟิง’ มีศพของเทพเจ้าจริงหรือไม่” “ตรวจสอบ!” “ไปตามหาทหารใหม่ ‘มิลกี้เวย์’” ดวงตาของทหารอสูรกายประหลาดเหล่านั้นเปล่งแสงบ้าคลั่ง ความบ้าด้วยความกลัวความตาย ****** ทหารของคู ฟาอยู่กับ “ภูเขาเซวียนยู” “เรามีอาวุธและเกราะประมาณ 30,000 ชิ้น แต่ยังไม่พอเลย หากไม่มีสงคราม เราก็ไม่มีโอกาสได้อาวุธเพิ่มอีก 1,000 ชิ้น เราต้องตามหาทหารใหม่ ‘มิลกี้เวย์’” คู ฟาอ่อนน้อมแต่เมื่อต้องเผชิญกับการคุกคามของความตาย เขาก็ยังเกาะกุมโอกาสสุดท้าย ****** อู๋เฮ่ได้รับข้อความจากกัปตัน “ศพของเทพเจ้ามากกว่า 30 ร่าง? มิลกี้เวย์?” อู๋เฮ่ตะลึง เขาไม่อยากเชื่อเลย “ฉันเก็บคะแนนการทหารมานาน ยังไกลจะถึง 10,000 คะแนน จะได้ทำอะไรกับศพของเทพเจ้าได้บ้าง” แม้เขาจะไม่อยากเชื่อ แต่ตามข้อความของกัปตัน เขารู้สึกว่าอาจเป็นความจริง ไม่เช่นนั้นกัปตันคงไม่สร้างข่าวโกหกเช่นนี้ เสียใจ! อู๋เฮ่เสียดายการตัดสินใจของตน “ถ้าฉันอยู่กับเขา ฉันคงได้อย่างน้อยห้าหรือหกร่างจาก 30 ร่างนั้น” ****** ทหารทั้งหมดที่ส่งเข้า ‘หนองควันเก้า’ ค้นหาทหารใหม่ ‘มิลกี้เวย์’ แต่หาไม่เจอ ดูเหมือนเขาออกจาก ‘หนองควันเก้า’ ไปแล้ว “ทุกคนกำลังมองหา ฉันหรือ?” ‘สัตว์ประโคนทอง’ ลัวะเฟิงอยู่ในกองทัพอสูรกายประหลาด เขาเห็นทหารอยู่ห่างไกล และเคยเห็นอู๋เฮ่สองครั้ง! “ทำทุกวิถีทางที่ทำได้ จะหาเจอฉันไม่ได้” ‘สัตว์ประโคนทอง’ ลัวะเฟิงยึดพื้นที่บึงไว้ ครึ่งร่างของเขาอยู่ในน้ำ สงครามดำเนินมานาน ฝั่งใดก็สูญเสียอย่างมหาศาล ทุกฝ่ายต่างเหนื่อยล้า ไม่ต้องการต่อสู้ต่อไปแล้ว สิ่งมีชีวิตประหลาดและนักรบชนเผ่าหลายคนได้ถอยกลับ สุดท้าย ทหารหนึ่งติดต่อเขา “มิลกี้เวย์! มิลกี้เวย์ นี่ฉัน อู๋เฮ่” ‘สัตว์ประโคนทอง’ ลัวะเฟิงยิ้มสนุกสนาน “อู๋เฮ่เหรอ? ได้คะแนนการทหารพอขนาดไหนแล้ว?” “ยังไม่ถึง การทำคะแนน 10,000 ยากเกินไป” อู๋เฮ่ตอบ “มิลกี้เวย์ ฉันเพิ่งได้รับข่าวว่ากัปตัน คู ฟา และยุ ลัวะ รวมทั้งทหารภายใต้พวกเขากำลังตามหาท่าน พวกเขาต้องการศพของเทพเจ้าจากท่าน พวกเขาตัดเราออกเพราะคิดว่าฉันอยู่กับท่าน” “จริงหรือ?” ลัวะเฟิงตอบ “มิลกี้เวย์ เราเข้ากองทหารฝูงงูด้วยกัน เราทั้งสองเป็นทหารใหม่ ฉันมีคะแนนการทหารที่ต้องทำให้เต็ม ฉันอยากได้ศพของเทพเจ้าแค่หนึ่งร่าง พร้อมแลกของมีค่า ฉันพร้อมให้ชุดเกราะเทพเจ้ากับท่าน” อู๋เฮ่วิตกกังวล ในใจของเขา ทั้งสองเป็นทหารใหม่ ควรจะได้ศพของเทพเจ้าเพื่อแลกกับชุดเกราะได้ง่าย “แลกเปลี่ยน?” ลัวะเฟิงถาม “ใน ‘หนองควันเก้า’ หรอ?” อู๋เฮ่เข้าใจว่ามิลกี้เวย์ไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ตำแหน่งจึงไม่อยากทำการแลกเปลี่ยนที่นั่น อู๋เฮ่ส่งเสียง “ไปค่ายก่อนเถอะ เราจะทำที่ค่ายได้” ช่างคนฉลาด ลัวะเฟิงคิด อู๋เฮ่เป็นลูกของ “อาณาจักรทะเลเหนือจริง” เก็บอาวุธและเกราะมานาน คงมีของดีบ้าง “ต้องให้ของมีค่าพอ” ลัวะเฟิงพูด “ไม่เช่นนั้นไม่มีการทำข้อตกลง” “ได้เลย” อู๋เฮ่พูดด้วยความโล่งใจ เขากลัวมิลกี้เวย์จะละเลยเขา ลัวะเฟิงมีแผนแล้ว เขาจะดูว่าได้ของมีค่ามากแค่ไหนจาก 10,000 คะแนนการทหาร แล้วจะขออู๋เฮ่มาให้เพิ่ม! สำหรับอู๋เฮ่นี่คือโอกาสรอดชีวิต หากกองทหารอยากฆ่าเขา แม้แต่พ่อของเขา “อาจารย์เหนือจริง” ก็ไม่กล้าขัดขวาง ****** หลายวันหลังจากอู๋เฮ่ติดต่อ ลัวะเฟิง คู ฟาก็ติดต่อเช่นกัน แต่คู ฟาไม่มีของมีค่าพอ การเจรจาก็จบลงแย่ “คิดว่าฉันเป็นโง่หรือเปล่า?” ลัวะเฟิงพูด “การค้านอกค่ายทหารเหรอ? ฮ่า…แล้วตายไปเถอะ!” แล้วลัวะเฟิงหยุดพูดกับเขา เขากำลังทำบุญให้พวกเขาได้อยู่ต่อ หากพวกเขาพยายามต่อรองสั้น ๆ ก็จะต้องตาย! ****** สงครามดำเนินไปหนึ่งปี เทวดาอันเป็นจริงในอวกาศว่างปรากฏทีละหลายองค์ กองทหาร “ภูเขาเซวียนยู” ถอนตัวออกไป ฮ้ง! ‘หนองควันเก้า’ กลับสู่สภาพปกติ “ไปกันเถอะ!” กองทหารจาก “ภูเขาเซวียนยู” เริ่มเดินออก บางคนที่แกล้งทำเป็นนักรบชนเผ่า หลบซ่อนที่ขอบของ ‘หนองควันเก้า’ “พวกเรายังไม่ได้คะแนนการทหารพอ” คู ฟา, ยุ ลัวะ และกัปตันมองกองทหารที่กำลังออก พวกเขาไม่มีสงคราม ไม่มีโอกาสรวบรวมอาวุธ การต่อสู้ต่อไปจึงยากมาก ทหารอสูรกายประหลาดที่นำโดยยุ ลัวะ เริ่มดุเดือด “จับพวกมัน! กัปตันกับคู ฟามีคะแนนการทหารเยอะ เราจะได้จับพวกมัน! แล้วเราก็มีโอกาสรอด” “ไปจับคะแนนการทหารกันเถอะ!” คู ฟาตะโกนตาม “นี่เป็นโอกาสเดียวของพวกเราที่จะรอด” กัปตันบอกทหารที่ตามไปด้วย ทหารทุกคนเลือกต่อสู้เพื่อคะแนนการทหารเท่านั้น ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่รอดและได้คะแนนพอ! หากสามทีมแยกกันออกไป แน่นอนว่าจะมีการต่อสู้กันภายในกอง ****** ที่ขอบของ ‘หนองควันเก้า’ สัตว์ประโคนทองกำลังพูดคุยกับอาจารย์กฎหมายอสูรกายประหลาดสามคน ซึ่งเป็นเพื่อนที่ลัวะเฟิงสร้างขึ้นระหว่างสงคราม หลังจากนั้นเขาก็จากไป “ถึงเวลากลับค่ายแล้ว” ‘สัตว์ประโคนทอง’ ลัวะเฟิงมองกลับไปที่ ‘หนองควันเก้า’ ที่ไม่มีที่สิ้นสุดและล้อมรอบด้วยหมอก เขาไม่สนใจการล่มสลายของทหารฝูงงูขณะนี้ เขามีคะแนนการทหารจำนวนมหาศาล! ซู๊! ‘สัตว์ประโคนทอง’ หายลับไป.