บทที่ 459 — จิตวิญญาณความโกลาหลดิบดิ่ง ผู้แปล: Translation_Nation บรรณาธิการ: Translation_Nation, chuchutrain “อะไรนะ?” ลู่เฟิงตะโกนพลันตกใจ “คุณบอกว่าเราสูญเสียคนจากกลุ่มของเราไปหลายคนแล้ว?” “หืม.” เหรงจุนส่ายหัว “ตอนแรกที่ฉันได้ฟังข่าวก็รู้สึกเหมือนคุณเช่นกัน แต่พอออกไปล่าอสูรความโกลาหลดิบดิ่ง ฉันก็ไม่รู้สึกแปลกอะไรแล้ว อีกอย่างคุณจำได้ไหม? ตอนเรานำยานจักรวาลมาถึงจักรวาลดิบดิ่งนั้น นักรบก็เคยพูดเช่นนั้น” ลู่เฟิงนึกถึงฉากนั้นแล้วพยักหน้า “จำได้” ตอนนั้นชายสวมเกราะสีเขียว, มีเกล็ดสีม่วง ส่งคนอัจฉริยะพันคนมาที่นี่, บอกว่า “ทุกคนอยู่ใต้บังคับของฉัน, ฉันอยากให้เห็นพวกคุณรอดชีวิตครบ 30 ปี” ลู่เฟิงได้คาดเดา…อาจมีอันตรายในเมืองความโกลาหลดิบดิ่งบ้าง, แต่เมื่อได้ศึกษาในเมืองสักพัก เขากลับรู้สึกว่าที่นี่ปลอดภัย ความรู้สึกเหมือนเป็นแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์สำหรับนักรบฝึกฝน เมืองห้ามมนุษย์ฆ่ากัน! ผู้ใดฆ่าอื่น จะต้องถูกตัดสินประหารชีวิต แม้แต่คนที่ทำท่าว่าจะฆ่าแต่ไม่ได้ – จะได้รับโทษหนัก แม้มองสภาพนักรบฝึกซ้อมบนระเบิด, รู้สึกพลังโบราณหมุนเวียน, ก็ไม่มีอันตรายใด ๆ “มันอันตรายมาก” เหรงจุนย้ำ “อย่าเพ้อเจ้อ, อสูรเหล่านั้นไม่ง่ายต่อการจัดการ จากพันอัจฉริยะที่มาครั้งนี้ ทุกคนได้รับรางวัลจากบริษัทจักรวาลเสมือน เงินทองของรางวัลต่ำสุดคือ 10 ธาตุผสม, คะแนนของพวกเขาแลกของมีค่าได้ ใครไม่มีไพ่สำรองบ้าง?” ลู่เฟิงขมวดคิ้วพยักหน้า สิ่งต่าง ๆ ไม่ค่อยดีเลย อัจฉริยะทั้งหลายไม่ง่ายต่อการจัดการ, ตอนนี้ก็สูญเสียไปบ้างแล้ว, จิตวิญญาณความโกลาหลดิบดิ่งเป็นของดีแต่หายากเก็บยาก “สำคัญที่สุดคือจำนวน พวกเขามีหลายคน, แม้คุณมีอาวุธทรงพลังหรือยานจักรวาลสุดล้ำ หากประมาทถูกล้อมรอบ คุณจะตายทันที” เหรงจุนเตือน “ระวังให้ดี นี่คือความจริง ไม่ใช่เครือข่ายจักรวาลเวอร์ชวล เมื่อคุณตาย สิ้นสุดแล้ว” “หืม.” ลู่เฟิงถือใจไว้ เห็นเหรงจุนเดินออก ทรรศนะของลู่เฟิงสั่นสะเทือนตามคำพูดของเขา เขาหันกลับไปอ่านแผ่นหินต่อ “…… จิตวิญญาณผสมกับจักรวาลยิ่งมาก ความเข้าใจกฎกำเนิดจักรวาลก็จะแจ่มใสและง่ายขึ้น เมื่อหัวหน้าอาณาเขตกลายเป็นอมตะ นั่นคือช่วงที่จิตวิญญาณเปลี่ยนแปลง การดูดซับจิตวิญญาณความโกลาหลดิบดิ่งเป็นกระบวนการค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงขอบเขตการเปลี่ยนแปลงแคบ, จิตวิญญาณอมตะนั้นเป็นนิรันดร์แล้ว การดูดซับจิตวิญญาณโกลาหลไม่ส่งผล, จิตวิญาณเหล่านี้มีผลต่อผู้ที่ยังไม่ถึงระดับอมตะเท่านั้น ข้อสำคัญข้อแรก, ผู้อมตะห้ามทำร้ายอสูร ข้อสอง, อสูรความโกลาหลดิบดิ่งมีสติปัญญาต่ำ, ได้รับการแยกโดยนักรบที่แข็งแกร่งในเมืองดิบดิ่งเป็น 3 เขต, เขตแรกใกล้เมืองที่สุด ห่างประมาณ 2,000 กม. จากกำแพงเมือง, เป็นอสูรระดับจักรวาลทั้งหมด, เรียกว่า เขตภายใน. เขตสองตั้งแต่ 2,000 กม. ถึง 10,000 กม., เป็นเขตกลาง, ที่นี่อสูรเป็นระดับหัวหน้าอาณา. เขตสามเป็นเขตภายนอก, อสูรระดับหัวหน้าอาณา อสูรความโกลาหลดิบดิ่งมีพลังตั้งแต่ระดับจักรวาลถึงหัวหน้าอาณา, หากมีอสูรระดับอมตะปรากฏ เมืองโกลาหลดิบดิ่งจะส่งนักรบที่แข็งแกร่งไล่ล่าทำลาย ข้อสาม, นักรบระดับหัวหน้าอาณาสามารถฆ่าอสูรในเขตกลางได้เท่านั้น, ห้ามเข้าภายในเขตภายใน. นักรบระดับหัวหน้าอาณา (Sector Lords) มีสิทธิ์ล่าในเขตภายนอกเท่านั้น, ห้ามเข้าเขตภายในและกลาง!” เมื่ออ่านรายละเอียดเสร็จ ลู่เฟิงเงียบไป “เจ๋ง! แน่นอนว่าต้องเป็นเพื่อการบ่มรุ่นรุ่นต่อไป” บาบาตะตะโกน “อสูรความโกลาหลดิบดิ่งถูกแยกเป็น 3 เขตแล้ว, ด้วยพลังของเมืองโกลาหลดิบดึ่ง พวกเขาสามารถฆ่าอสูรทั้งหมดได้ในพริบตา แต่พวกเขาไม่ทำ, แต่อยู่ในฐานะการเลี้ยงบ่ม. หัวหน้าอาณาเข้าไปล่าในเขตกลาง, หัวหน้าอาณา (Sector Lords) เข้าในเขตภายนอก, เขตภายในก็เหลือไว้ให้พวกเรา” ลู่เฟิงพยักหน้า เมืองความโกลาหลดิบดิ่งคือแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ของมนุษยชาติในจักรวาล ที่นี่ ทุกอย่างถูกจัดตั้งเพื่อฝึกฝนรุ่นต่อรุ่นของนักรบ, ให้มนุษย์ก้าวหน้าและแข็งแกร่ง, ให้เยาวชนเสี่ยงอันตรายและล่าอสูร, แน่นอนว่าสำหรับการบ่มรุ่นคนรุ่นหลัง…อยู่ในความปลอดภัยหมายถึงการเจริญเติบโตถูกจำกัด, แม้ว่า 30 ปีของเมืองโกลาหลดิบดิ่งจะค่อนข้างปลอดภัย, การมีอันตรายบ้างก็เป็นสิ่งดี, ช่วยบ่มรุ่น “อสูรความโกลาหลดิบดิ่ง!” ความคิดของลู่เฟิงเคลื่อนและชุดเกราะสีแดงเข้มยืดออกเป็นหมวก, ปกคลุมทั้งตัวด้วยเกราะเถาวัลย์เมฆ, เหลือเพียงดวงตาให้มองเห็น “มาดูกันว่ามันคืออะไร” สวมเกราะสีแดงเข้ม, ลู่เฟิงยืนบนยานเมฆสีดำและถือคาถาสีทองยาวสีเข้มไว้ที่หลัง พลังความโกลาหลหมุนเวียน ทำให้มองไกลด้วยตาเปล่าเป็นไปไม่ได้ บนทะเลทรายกว้างใหญ่, หญ้าแห้งขึ้นทุกหนทุกแห่ง, ที่นี่เคยเป็นทะเลทรายตั้งแต่ไม่ทราบเวลากี่ปี, พืชไร้ชื่อและเศษซากทั้งหมดเป็นส่วนผสมพิเศษที่ได้รับการบ่มโดยพลังความโกลาหลเป็นเวลานาน, ทั้งหมดมีจุดพิเศษเหมือนกัน ไม่ว่าเวลาจะผ่านเท่าไหร่ พวกมันก็ไม่เสื่อมสลาย ลู่เฟิงเดินทีระวัง ซ่า… “หืม?” หูของเขากระพริบ, ทันใดนั้นคอยตัวลงและซ่อนหลังก้อนหิน, มองอย่างระมัดระวัง ในหญ้าไกล มีเงาดำโผล่ออกมา, เป็นสิ่งมีชีวิตลักษณะลิงสูง 3 เมตร, ตัวโค้งมือชี้ลงพื้น, ยกเว้นขนสีขาวบนหน้า มีตาเดี่ยวสีน้ำตาลและปาก ไม่มีจมูกหรือหู, หางโบกสูงและเคลื่อนที่ “พลังของมันเท่าไหร่?” ลู่เฟิงสื่อสารกับบาบาตะในใจ “ไม่รู้อะไรเลย, ในจักรวาลจริงไม่มีอสูรแบบนี้, ดังนั้นพลังที่มันปล่อย…ฉันไม่สามารถประเมินได้ว่าอยู่ระดับไหน” บาบาตะตอบ “อา.” ลู่เฟิงพยักหน้า ลิงอสูรที่วิ่งอยู่ไกล, หางยกสูงเหมือนสายฟ้าในอากาศ, กระทันหันหยุด, หมุนรุนแรงมองเข้าหาลู่เฟิง, ดวงตาเดี่ยวแสดงความโกรธและความตั้งใจสังหาร, “กรุ๊ง!” หางสั่นแรง, อสูรกลายเป็นแสงเลเซอร์วิ่งตรงมาที่ลู่เฟิง, ต้นขนาดใหญ่หยิบจับเขา “ไปเลย!” ลู่เฟิงยืนบนยานเมฆสีดำ, เมื่อถอยหลัง เขาจำกัดทิศทางด้วยความคิด ซิ่ว! ซิ้ว! ซิ่ว! ซิ่ว! ซิ่ว! ซิ้ว! ซิ่ว! ซิ่ว! ซิ่ว! แสงสีทอง 9 ดวงพุ่งออกจากหลังเขาพร้อมกัน 6 ดวงมุ่งไปทางอสุรกายที่ใกล้เข้ามา “ฮาว….” ลิงอสูรโบกหางอีกครั้ง, ทำภาพลวงตาและหลบหลีก 3 ใบดาบสีทอง, “แดง! แดง! แดง!” 3 ครั้งชนกัน, ด้วยคลื่นกรงเล็บของมัน, แดงดาบสีทองของลู่เฟิง 3 ดาบถูกดันออก ดาบถูกดันออก… “สูตรดาบสวรรค์!” ลู่เฟิงขมวดคิ้ว พลังสีทองรอบข้างสั่นไหว, ดาบ 9 ใบลอยขึ้นและรวมเป็นโดเมนดาบ, เทียบกับโดเมนบนสะพานสวรรค์ก่อนหน้านั้น, โดเมนดาบครั้งนี้พิถีพิถันและแน่นหนากว่า, อย่างน้อยก็ไม่มีพลังดาบกระจายไปหลายทิศทางแล้ว, ตอนนี้เป็นการรวมตัวอย่างเข้มข้นและควบคุม ด้วยรังสีสีทองส่องแสง, ดาบสีทองหนึ่งทิ่มทะลุเข้าไปพร้อมพลังดาบที่รวมกันและโดเมนตามหลัง, พุ่งตรงไปยังอสูร “ฮาว!” อสูรส่งเสียงคร่ำครวญและหางขนฟูพุ่งเมื่อพยายามหนี, เหมือนรับรู้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่โจมตี, แต่ความเร็ววิ่งของมันจะเทียบเท่าการโจมตีของอาวุธนานเซินได้หรือเปล่า “กรุ๊ง!” อสูรที่ไม่ทันหนีใช้มือสองข้างหัวโลหะทับกับรังสีดาบ ด้วยการปะทะที่ยิ่งใหญ่, แขนหนาของอสูรแตกออก, เลือดสีทองไหลออก, กระดูกและเลือดกระดอนไปทั่ว, รังสีดาบสีทองทะลุศีรษะของมันทันที “กรุ๊ง…” ลิงอสูรนั้นตกลงสู่พื้น, ขณะเดียวกันเลือดสีทองและเนื้อสัตว์เริ่มเสื่อมสลายเร็ว, กลายเป็นพลังความโกลาหล, แสงสีเขียวเข้มลอยขึ้นจากศพ “จิตวิญญาณความโกลาหลดิบดิ่ง!” ดวงตาลู่เฟิงส่องแสง, ใช้พลังจิตบางส่วนพันรอบและดึงแสงขึ้น จิ๋! เมื่อพลังจิตสัมผัสจิตวิญญาณ, จิตวิญญาณก็เริ่มผสานกับพลังจิตของเขา “พลังจิตคือพลังจิตใจ, และจิตวิญญาณคือพลังจิตหลายพันที่รวมกัน, ไม่แปลกที่พลังจิตสามารถดูดซับจิตวิญญาณความโกลาหลดิบดิ่งได้” ลู่เฟิงรับพลังที่เหลือและดูดซึมเข้าสู่แกนภายใน, ตัวของเขามีสามร่างแต่แกนภายในคือศูนย์แท้จริง “กรุ๊ง…” พลังรอบข้างสั่นสะเทือนแรง “ฮาว!” “ฮาว!” ร่างโค้งเคลื่อนเข้ามาทีละคน, ใบหน้าขนนุ่มสีขาวและดวงตาเดี่ยวคล้ายอสูรโกลาหลดิบดิ่งก่อนหน้า, พวกมันพุ่งออกมาจากหญ้าเร็วเหมือนฟ้า, เห็นตาอย่างเดียวก็นับได้หลายร้อย, พลังของบางตัว…บางตัวชัดเจนว่ามากกว่าอสูรก่อนหน้า “ไม่ดี!” ลู่เฟิงไม่ได้คิดจะต่อสู้ ซู! ยานออโตแมตอนทรงพีระมิดสีเงินปรากฏขึ้นในอากาศ, แต่ไออสูรโกลาหลดิบดิ่งเร็วเกินไป “ฮู! ฮู!” เถาวัลย์สีแดงเข้มพันรอบผิวลู่เฟิง, เถาที่หนาหลายเส้นพุ่งเข้าหากลุ่มอสูรใหญ่, “กรุ๊ง…” ผู้นำสูงใหญ่ของกลุ่มถูกเถาแร็กขัด, แม้ว่าจะพ่นเลือดสดใหม่แต่ยังมีชีวิต …… ลู่เฟิงพุ่งเข้าไปในยานออโตแมตอนและปิดประตูห้อง “กรุ๊ง…” กลุ่มอสูรกำลังจู่โจมกำแพงยาน, แต่ยานนี้เป็นยานระดับ E, ไม่น่าจะถูกอสูรระดับจักรวาล 9 ทำลายได้ “ตอนนี้เข้าใจแล้ว, ทำไมกลุ่มอัจฉริยะที่มียานและทรัพย์สินมากมาย, มีอาวุธเลเซอร์ร้ายแรงและปืนกาตลิง, ยังทำให้ตายในที่สุด!” ลู่เฟิงถอนลมหายใจผ่อนคลาย, หากไม่ได้ยานออโตแมตอน, ด้วยเถาวัลย์เมฆอาจหลบหนีได้, แต่ก็ยังลำบาก “ล่าสัตว์อสูรความโกลาหลดิบดิ่ง, ใช่, ล่า” “เหมือนกับนักล่า, เงียบ ๆ, ฆ่าในชั่วขณะ, ดูดจิตวิญญาณ, แล้วละทิ้งสถานที่ทันที” ลู่เฟิงคิด, “เมื่ออสูรส่งเสียงคร่ำครวญเรียกพวกพ้องก่อนหน้า, ฉันไม่ควรต่อสู้ต่อไป, แต่ควรหลบหนีทันที” …… บนอากาศเหนือเมืองโกลาหลดิบดิ่ง, ยานออโตแมตอนทรงพีระมิดสีขาวปรากฏขึ้น, จากนั้นยานก็หายไปและลู่เฟิงตกลงสู่เมืองจากด้านบน แต่ไม่มีใครสนใจฉากนี้เลย ในดินแดนดาวศิลป์มังกรสีดำ, ยานออโตแมตอนเป็นของหายากและมีค่าอย่างยิ่ง, แต่สำหรับคนในเมืองโกลาหลดิบดิ่ง, แผ่นดินศักดิ์สิทธิ์แห่งการฝึกฝนมนุษยชาติทั้งหมดในจักรวาล, ผู้อมตะที่นี่ส่วนใหญ่ร่ำรวยเกินกว่าฮูหยานโบ, ยานออโตแมตอน...ก็เป็นเรื่องธรรมดา.