บทที่ 464 — จักรพรรดิหยก ผู้แปล: Translation_Nation บรรณาธิการ: Translation_Nation, chuchutrain เมืองความโกลาหลดั้งเดิม เมื่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของมนุษย์ดำรงอยู่มานับแสนล้านปี ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมานี้เลย พลังความโกลาหลยังคงคลุมคลิ้งอยู่ ยังมีนักรบไม่จำนวนเซาอยู่บนระเบียงของตน ถ้ามีกล้องบันทึกภาพเหตุการณ์ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา ผู้ชมก็ตระหนักได้ว่า นักรบส่วนใหญ่ไม่ได้ขยับเลย! “เขากำลังมา” “หืม” ในอากาศเหนือเมืองความโกลาหลดั้งเดิม ยืดหยุ่นเงาวุ่นวายอยู่สองเงาร่างทรงพลัง หนึ่งคือมนุษย์ลิงในเกราะทองตระหง่าน ดวงตาดูเหมือนมองทะลุอวกาศได้ พิมพ์ข้างเคียงคือชายผอมบางกายสีขาวใส่เกราะสีขาวพร้อมเขาสีดำสองอาน พื้นที่รอบตัวเขาผิดรูป พิเศษที่สุดคือ เขายังคงตาสีหนาปิดไว้ “บั่น…บ่น…” ในระยะไกล ปรากฏยานจักรวาลสีฟ้าเข้มโค้ง “เทรู๋ยัน, แตงหนาน!” เสียงชัดดังกังหัน ตกแต่งด้วยเกราะสีน้ำเงินเข้ม ผมสีม่วงยาว ผู้หญิงสวยงามบินออกจากประตูห้องโดยยานข้างหลังหายไป “หยก!” เสียงเทรู๋ยันกระพริบสุข ชายผอมบางในเสื้อคลุมสีขาวที่ตายังคงปิดตายิ้มและตะโกนว่า “หยก, นานหลายแล้ว” “พวกเจ้าทั้งสองอยู่นิรภัยในเมืองความโกลาหลดั้งเดิมและศึกษาอยู่บ่อยครั้งแค่เข้าไปในจักรวาลเสมือนน้อยมาก ข้าพร้อมอยู่ในจักรวาลจริง เราจะพบกันได้ยังไง?” จักรพรรดิหยกยิ้ม สารพัดร่างของเธอเหมือนหุ่นหยก สายตาให้ความฝันสงบ เหมือนไม่ได้อยู่ในมิติเดียวกันเลย “มาที่ที่ข้าพรงอยู่” ชายผอมในเสื้อคลุมสีขาวยิ้ม …… ในชั่วครู่ ในสภาพโครงสร้างแปลกประหลาดที่แสงสว่างและความมืดทำงานเป็นหนึ่ง เทรู๋ยันจักรพรรดิ, แตงหนานจักรพรรดิ และหยกจักรพรรดิ ทั้งสามเป็นสาระสำคัญที่มีพลังอันมหาศาลในจักรวาลเสมือน พวกเขานั่งรอบกัน “ชิ ชิ, รสอร่อย” จักรพรรดิหยกยกแก้วไวน์คริสตัลและจิบหนึ่งครั้ง ของเหลวที่มีดวงดาวลอยและหมุนวนอยู่ดูงดงามสุด “ฮ่า ฮ่า, ได้ดื่มกาแล็กซี่ 5 ดาวนี้แล้ว ข้าขอรับประโยชน์จากหยกบ้าง” เทรู๋ยันจมกับเหล้าไวน์ในครั้งเดียวแล้วยิงคางอย่างอ่อนโยน ดวงตาเปิดกว้างแล้วพูดต่อว่า “แตงหนานชายตาบอดคนนี้ช่างน้อยใจ เขาอยู่กับข้าถึงร้อยล้านปีแล้ว แต่ให้ข้าดื่มครั้งนี้เพียงครั้งเดียว” “มันราคาแพงมาก!” แตงหนานพูดเบา ๆ “เจ้าเพิ่งดื่มธาตุกลุ่ม 30,000 แล้วเหรอ!” “อย่าเงียบน้อยไป, ให้ข้ามากกว่านี้ ตอนที่เจ้าอยู่ในพื้นที่ลับจักรวาล เจ้าหาได้หลายอย่างแล้ว ทำไมแค่ดื่มไวน์ขนาดน้อยๆ ก็รู้สึกเจ็บ?” เทรู๋ยันหัวเราะเยาะหยิบขวดอีกครั้ง กระบอกสูบสีดำสนิทอยู่บนโต๊ะ แตงหนานจักรพรรดิไม่ได้ขัดขวางให้เทรู๋ยันหยิบ “ติ!” เทรู๋ยันสบตาจักรพรรดิหยก “หยก ความชือของเจ้ายังยิ่งใหญ่” จักรพรรดิหยกยิ้มมองแตงหนานจักรพรรดิ ในฐานะสิ่งมีชีวิตใดที่อายุยาวนาน แม้ช่วยครอบครัวอยู่ 1,000 ยุค แต่เวลาผ่านไปเหมือนแม่น้ำ คนใกล้เคียงก็ยังตาย ดังนั้น เทรู๋ยันจักรพรรดิ, จักรพรรดิหยกและจักรพรรดิแตงหนานจึงไม่มีครอบครัวเหลืออยู่ เพื่อนที่ผ่านพ้นความยากลำบากมาด้วยกันจึงเป็นครอบครัวของพวกเขา เทรู๋ยัน, แตงหนาน, หยก ทั้งหมดเคยเป็นทีม เพื่อนซี้ในสถานการณ์ชีวิตและความตาย! พวกเขาเผชิญอันตรายซ้ำแล้วซ้ำเล่า! สายสัมพันธ์ลึกซึ้ง โดยเฉพาะระหว่างแตงหนานกับหยก สองคนนี้มีความรู้สึกโรแมนติกบ้างแต่ไม่เคยปฏิบัติจริง แม้เข้าใจความคิดซึ่งกันและกันก็ยังรักษาระยะห่างไว้ พวกเขาคุ้นเคยกับความรู้สึกนี้ เพราะเป็นเพื่อนและพันธมิตรที่ดี “การมาของเจ้าในครั้งนี้เพื่ออะไร?” แม่จันทร์แตงหนานถาม “ตามคำสั่งของอัศวิน” จักรพรรดิหยกยิ้ม “อัศวินเก้าดาบ?” เทรู๋ยันตกใจถาม “อัศวินบังคับให้เจ้าเข้ามาแบบนี้ทำไม?” “อัศวินใส่ใจฝูงใหม่นี้ ต้องอยู่ในเมืองความโกลาหลดั้งเดิมกว่า 30 ปี และผ่านมาแล้วหนึ่งในสามของเวลา ดังนั้นควรมีความก้าวหน้าบางอย่าง” จักรพรรดิหยกยิ้ม “และอัศวินเองจะมาวันสุดท้ายเพื่อรับฝูงใหม่ ส่วนการควบคุมปกติ…ธรรมดาเขาจะส่งคนภายใต้เขา ดังนั้นข้ามา” “อ่า” แตงหนานคนตาบอดพยักหน้า “ใช่ ฝูงใหม่นี้รับโดยอัศวินเก้าดาบ ถ้าเกิดนักรบแข็งแรง จะอยู่ใต้หัวหน้าอัศวินนั้น” “ใช่” จักรพรรดิหยกยิ้ม “แม้ว่าฝูงนี้มีโอกาสเป็นอมตะต่ำ แต่ยังคงมีอยู่บ้าง! ด้วยพรสวรรค์และการเลี้ยงดูหนักของบริษัทจักรวาลเสมือน…เมื่อพวกเขากลายเป็นอมตะ จะเหนือกว่าปกติแน่นอน อัศวินต้องจับตามองอุปถัมภ์ของตน” สำหรับทุกการต่อสู้อัจฉริยะและนักรบ บริษัทจักรวาลเสมือนจะส่งอัศวินมาควบคุม! ผู้ที่ควบคุม ใครก็ตามที่กลายเป็นอมตะต่อมาจะได้จัดอยู่ภายใต้ผู้ควบคุมคนนั้น หากไม่มีสาเหตุเช่นนั้น…ด้วยสถานะของอัศวิน จะมีความจำเป็นต้องส่งฝูงใหม่เข้าเมืองความโกลาหลดั้งเดิมและรับพวกเขาเองอีกครั้งหรือไม่? “ฝูงใหม่นี้ไม่เลวเลย โดยเฉพาะโบลาน ปีที่แล้วเขาเคลียร์ระดับ 4 แล้ว!” จักรพรรดิหยกยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเบา ๆ “จากคนอื่น มีเจ็ดคนผ่านระดับ 2 ส่วนที่เหลือผ่านระดับ 1 เท่านั้น 7 คนคือ กูซีโล, ลงยุน, จายะไห่ซิ, ทาว, ชียนชุย, วุคา และรงจุง” “รงจุงทะลุระดับ 2 ในปีที่สี่” เทรู๋ยันยิ้ม “ทาวทำในปีที่เจ็ด กูซีโล, ลงยุน, จายะไห่ซิ ผ่านระดับ 2 ทั้งหมดในปีที่แปด วุคาและชียนชุยในปีที่เก้า” จักรพรรดิหยกยิ้ม “ข้าฮู้แล้ว ในแง่ของพลัง โบลานเป็นอันดับ 1 รงจุงเป็นอันดับ 2 หกคนหลังจากนั้น…ทาว, กูซีโล, ลงยุน, จายะไห่ซิ, วุคา และชียนชุย ความแตกต่างระดับไม่มาก ทั้งนี้อาจเป็นเพราะอาวุธเลือดทาวนำหน้าหน่อย ใช่ไหม…ก่อนหน้านี้มีลู่เฟิงที่ทำได้ดีไหม?” “ไม่ชัดเจน” แตงหนานส่ายหัว “เทรู๋ยันคงรู้อยู่ เขาติดตามคนหนุ่มคนนั้นอยู่” “เทรู๋ยัน” จักรพรรดิหยกมองมนุษย์ลิง “ลู่เฟิงนั้น…” เทรู๋ยันจับคางแล้วหัว คำพูดเต็มไปด้วยคาย “อย่างไรบอกได้ว่า…เมื่อเขามาแรก ๆ ผลการทำงานดี แต่สิบปีนี้แปลกมาก เขาใช้เวลาล่าอสูรข้างนอก แล้วก็นั่งบนระเบียงศึกษา ไม่เคยพยายามข้ามสะพานเลย” “อ่า?” จักรพรรดิหยกพยักหน้าและยิ้ม “ข้ามามาเพื่อสังเกต พันธมิตรแรกคือโบลาน” “อัศวินก็ยืนยันโบลานว่าระดับสะพานสวรรค์ยิ่งไปยิ่งยาก ความยากเพิ่มเป็นอัตราส่วนสหพันธุ์ ข้าคิดว่าเขาจะใช้ 20 ปีถึงจะผ่านระดับ 4 ใครจะคิดว่าเขาทำได้ใน 10 ปี” จักรพรรดิหยกตะโกนแล้วยิ้ม “ที่สองคือรงจุง เขาเป็นคนที่สองในฝูงนี้ ข้าประมาณว่าในไม่กี่ปีนี้เขาจะผ่านระดับ 3” “หืม” “ใช่” แตงหนานและเทรู๋ยันพยักหน้า “สี่ปีหลังจากมาถึงเมืองความโกลาหลดั้งเดิมและผ่านระดับ 2 โดยเฉพาะปีนี้ เขาพยายามแล้วสองครั้ง…เขาใกล้จะผ่านระดับ 3 แล้ว!” เทรู๋ยันหัวเราะ “และมีผู้นำจักรวาลหยวนเฉินเป็นอาจารย์ส่วนตัว ทำไมการพัฒนาถึงช้า? ถึงแม้ตบสัมภาษณ์ รงจุงก็ยังไม่พอใจใจในใจ” เพราะร้องจุงและโบลานไม่ได้มาจากคณะ 9 จักรวาล “ลู่เฟิงของคณะของข้ากำลังศึกษาน้ำเลือดลอย นี่เป็นความผิดหรือไม่? การเจาะลึกกฎหมายเอกภพเป็นเรื่องยากมาก เขาเผชิญอุปสรรคหรือเปล่า?” เทรู๋ยันกังวล …… จักรพรรดิหยกตามคำสั่งของอัศวินเก้าดาบมาสังเกตฝูงใหม่ ด้วยพลังของจักรพรรดิหยก การสังเกตจากระยะไกลไม่ใช่ปัญหา ฝูงนี้ยังไม่รู้สึกหรือเห็นเธอเลย “โบลานนี้ไม่เลวเลย จริงๆ แล้วเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของ 10 ล้านปี” จักรพรรดิหยกลอยอยู่เหนือพลังความโกลาหล มองโบลานฝึกในดินแดนอันรกร้าง โบลานมองมั่นคง เหมือนไม่มีสิ่งใดสามารถกระทบเขาได้ …… “รงจุงเป็นนักรบโดยกำเนิด แต่ทำไมสองผู้นำประเทศถึงสนใจเขา?” จักรพรรดิหยกลอยอยู่ในอากาศ สังเกตระเบียงไกลอีกหลังหนึ่ง รงจุงผมยุ่งยากเทาเทียบนัดฝ่าแบบไม่มีรองเท้า ฝึกท่าโบราณ บางครั้งเงยหน้ามองกฎจักรวาลที่หมุนเวียน …… “ลงยุน, หืม, เขาเป็นคนมั่นคง หากฝึกพลังต่อไปอนาคตของเขาไม่มีขีดจำกัด” …… “วุคาเป็นอัจฉริยะยุคมังกะ แน่นอน ความสามารถต่อสู้ของเขาใกล้เคียงกับของรงจุง” …… จักรพรรดิหยกค่อยๆ สังเกตสมาชิกฝูงใหม่แต่ละคน ทำการสรุปและเตรียมกลับรายงานต่ออัศวินเก้าดาบ “นี่ลู่เฟิง?” จักรพรรดิหยกเดินไปในตรอกของเมืองความโกลาหล ด้านระเบียงไม่ไกล มีหนุ่มเปลือยผิวสีดำใส่เกราะเทาเข้ม ปิดตาและนิ่งเฉย 10 ปีทำให้ผมยาวพาดไหลบนไหล่ “การศึกษาเขาไปถึงทางแยกหรือยัง?” จักรพรรดิหยกว่า นักรบจักรวาลที่ศึกษาแรงกฎหมายกำเนิดจักรวาลบ้างอาจหลงทางบ้าง บางครั้งเจอความผิดพลาดหลังจากหลายปี การถึงทางแยกในศึกษาเช่นนั้น…ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ เผ่าพันธุ์นักรบหลายศาตราต่างเคยเจอบ่อย พวกเขาไม่กลัวทางแยก พวกเขากลัวแค่การหันผิดทางแล้วไม่รับรู้ “สามสิบปีนี้คือสามสิบปีที่มีค่าแสนจะที่รักนะ สาวน้อย ทุกอย่างขอให้โชคดี” จักรพรรดิหยกหันหลังและออกเดิน …… บนระเบียงนั้น ลู่เฟิงนั่งขัดเข่าตัดขา ไม่มีใครรู้ถึงโลกภายในของเขา เผ่ามอชา (Mosha) ฝึกฝนอย่างบ้าคลั่งไม่หยุดหย่อนเป็นสิบปีเต็ม เผ่ามอชาไม่หยุดการฝึก แม้จะลบลึกเข้าไปในความตื่นเต้นของการทำลายสารกฎหมายกำเนิดจักรวาลก็ไม่รู้สึกถึงการไหลของเวลา “บั่น!” บนระเบียง พลังรอบลู่เฟิงที่นั่งขัดเข่าเงียบสั่น ไวต่อมาดินฝุ่นกระจาย เขาเปิดตา หว้า! เขาลุกขึ้นเต็มที่ ขณะที่มองไกลๆ เมืองความโกลาหลดั้งเดิมยังคงเหมือนเดิม เวลายังไม่ทิ้งรอยใดบนมัน “ครั้งนี้ฝึกนานแค่ไหน?” ลู่เฟิงถาม “นานกว่าครั้งก่อน 3 ปี 9 เดือน” บาบาต้าตอบ “หืม” ลู่เฟิงโน้มมือเบา ๆ สร้างรอยฝ่ามือลงในอวกาศ ยิ้ม “ถ้าข้าฝันเข้าใจได้ใน 20 ปีต้องยอมแพ้หรือ? โชคดีที่ใช้แค่ 10 ปี ข้าฝึก 10 ปีเพื่อเข้าใจรูปแบบใบมีดแรกอย่างสมบูรณ์ อย่างน้อยข้าก็มีสิทธิ์ฝึกเลือดลอยนี้แล้ว, หืม, จะลองชิงสะพานสวรรค์ดูบ้าง”