บทที่ 944 — เกาะบาอูฮิเนีย ในห้องควบคุมของยานอวกาศ ล่อเฟิงและจักรพรรดิจือเยินจริงกำลังมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยภาพเสมือนจริง พายุลมโหมกระหน่ำทุกอย่างที่สัมผัส เหมือนงูหลามแสนดุ เล่นอยู่ในดวงดาว “นี่แหละคือ พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์บิดาตาแห่งตำนาน!” จักรพรรดิจือเยินจริงตะลึง “พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์บิดาตาเป็นหนึ่งในพื้นที่ลับอันอันตรายที่สุดในจักรวาล” ล่อเฟิงพูดด้วยความอัศจรรย์ “ขนาดเท่าแผ่นดินแห่งจักรวรรดิหนึ่งแห่ง มีอันตรายเต็มทุกซอกมุม แม้ต่อสู้กับอัศวินจักรวาลก็ลำบาก” มีหลายระดับและหลายโซนของพื้นที่ลับ ล่อเฟิงกับจักรพรรดิจือเยินรู้ว่าจะทำการสำรวจโดยใช้ประสานงานที่ได้รู้แล้ว พวกเขาตกใจเมื่อพบว่า “ที่ดินมรดก” ตั้งอยู่ในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์บิดาตา ซึ่งเป็นพื้นที่ลับชั้นสูงเต็มอันตรายและอันตรายทั่วไปที่อาจฆ่าอัศวินจักรวาลได้ บางพื้นที่อันตรายสุดขีดแม้ผู้เจ้าแห่งจักรวาลต้องระวัง เส้นผ่ามังกร 160 ล้านปีแสง ใช้เวลา 200 ล้านปีเดินทางด้วยความเร็วต่ำกว่าปีแสงหนึ่งคนอาจต้องเริ่มการผจญภัยตั้งแต่กำเนิดจักรวาลเพื่อสำรวจพื้นที่นี้อย่างคร่าว ๆ ยิ่งกว่านั้นไม่มีใครกล้า ลึกลับ! อันตราย! ห้ามเข้า! คำเหล่านี้คือคำบรรยายที่เหมาะกับพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์บิดาตา “สิ่งที่พบได้บ่อยที่สุดในพื้นที่นี้คือ ‘อุโมงค์เฮยจง’” จักรพรรดิจือเยินบอก “แม้อุโมงค์เล็ก ๆ ก็ทำอัศวินจักรวาลบาดเจ็บรุนแรง อุโมงค์ใหญ่สามารถฆ่าเขาได้โดยตลอด ดูนี่ สิ่งที่เรากำลังมองเห็นคืออุโมงค์เฮยจง” “ข้างหลังมีมากกว่านี้” ล่อเฟิงบอก จักรพรรดิจือเยินหันหลังมองเห็นอุโมงค์ยาวหลายพันล้านกิโลเมตรวิ่งผ่านดวงดาว หากอุโมงค์ข้างหน้าเหมือนงูหลาม อุโมงค์ข้างหลังยิ่งใหญ่หลายร้อยล้านเท่า จักรพรรดิจือเยินอึ้ง “นี่คือตอนปลายอุโมงค์เฮยจงที่ขอบนอก ด้านขวานอกสุดใหญ่ที่สุดเท่าที่เห็น” “เรามาถึงแล้ว” ล่อเฟิงพยักหน้า ยานอวกาศชะลอตัวและหยุดลง ล่อเฟิงและจักรพรรดิจือเยินออกจากยาน บนดวงดาวมีอุโมงค์เฮยจงไล่กัน ล่อเฟิงและจักรพรรดิจือเยินยืนนิ่งระหว่างดวงดาวมองหน้ากัน “ที่ไหนแล้ว?” ล่อเฟิงขมวดคิ้ว “ไม่เห็นที่ดินมรดกเลย” “รอหน่อย” จักรพรรดิจือเยินตอบ ทันใดนั้นอวกาศบิดตัวดูดพวกเขาเข้าเหมือนวนอัศวิน “เทเลพอร์ต?” ล่อเฟิงพูด พวกเขาตระหนักทันที ทั้งสองยังยืนอยู่ในช่องว่างเปล่า แต่ฉากข้างนอกงดงามดุจเทพนิยาย แม่น้ำสีสันไหลวนปล่อยพลังลึกลับอันดึงดูด ล่อเฟิงและจักรพรรดิจือเยินมีจิตใจแข็งแกร่งสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ “เร็วพอแล้ว” เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น พวกเขาหันหลังกลับ เห็นหินยักษ์สูงแปดเมตรยืนไม่สั่นคลอน สวมเกราะเปลวไฟสีมรกต ล่อเฟิงและจักรพรรดิจือเยินรู้ว่าเป็นสมาชิกของเผ่าฟีชาง ซึ่งเป็นเผ่าสัตว์หิน ทั้งสองตกใจที่ไม่คาดคิดมีสิ่งอื่นอยู่ที่นี่ “เป็นอัศวินจักรวาล” ล่อเฟิงคิด “เพียงอัศวินจักรวาลเท่านั้นที่เทเลพอร์ตโดยที่เราไม่รู้ตัว” “แม้แต่ฉันก็ไม่สัมผัสได้” จักรพรรดิจือเยินคิด ตกใจ “ข้าคือผู้คุ้มครองโรงเรียนบิดาตา” นักรบกล่าว “ให้ฉันโทเคน มนุษย์ มิฉะนั้นเจ๊งไปเลย” ล่อเฟิงและจักรพรรดิจือเยินรู้สึกเหมือนถูกไฟกลืน และล่อเฟิงเหมือนเรือลอยหลงอยู่ในทะเล “ผู้คุ้มครองของโรงเรียน?” พวกเขาคิด ภายในโรงเรียนมีเทพเจ้า เทพสัตว์ พระเจ้าและนักพยากรณ์ ซึ่งนักพยากรณ์เป็นชั้นต่ำสุด พลังเทียบเท่าอัศวินจักรวาลระดับต่ำสุด อย่างไรก็ตาม สิ่งเจือจางของเผ่าฟีชางเปล่งพลังที่หยุดไม่อยู่ “อาจเป็นนายทหารหรือ?” ล่อเฟิงถามด้วยใจ “ก็น่าจะใช่” จักรพรรดิจือเยินตอบ พวกเขาก็ออกโทเคนออกมาทั้งคู่ “โทเคนมีค่ามาก” นักรบยิ้ม “ไม่แปลกที่มนุษย์เป็นหนึ่งในหกเผ่าระดับบน การส่งคนสองคนพร้อมโทเคนครั้งเดียวถือว่าเก่งจริง ๆ ไปกับข้ากัน” นักรบบินพา ล่อเฟิงและจักรพรรดิจือเยิน “เห็นไหม?” นักรบชี้ไปด้านข้างของแม่น้ำสีฝันและสีสัน ทั้งสองพยักหน้า “เข้ามาดูใกล้ ๆ” นักรบเทเลพอร์ตพวกเขาไปข้าง ๆ แม่น้ำ “นี่คือ…?” ล่อเฟิงหายใจสะดุด ไม่ใช่แม้แต่แม่น้ำ แต่เป็นออโรระสี่สีสว่างสาดส่อง เป็นออรอร่ามห้าสีสัน เขายังมองเห็นรูปทรงแม่น้ำจากระยะไกล แต่ยืนใกล้ก็รู้สึกถึงความไร้ขอบเขต “นี่คือน้ำทะเลออโรระห้าสีหรือ?” จักรพรรดิจือเยินออกร่ำร้อน “เจ้าเข้าใจแล้ว” นักรบชม “ใช่แล้ว นี่คือน้ำทะเลออโรระห้าสี” “ทะเล?” ล่อเฟิงงุนงง พยายามมองไปสุดแม่น้ำ “แน่นอนว่าเป็นทะเล” นักรบอธิบาย “เจ้ามองว่าเป็นแม่น้ำเพราะยืนบนระดับเดียวกับมัน แต่ถ้าบินเหนือและมองลงมาจะเห็นว่าเป็นทะเลรูปกลม เสกันเส้นผ่านศูนย์กลางสิบปีแสงอเนกประสงค์ ฤทธิ์ออโรระหนึ่งสายสามารถทำอัศวินจักรวาลบาดเจ็บรุนแรง ประกอบด้วยรังสีออโรระจำนวนมหาศาล เป็นสมบัติอันล้ำค่าที่ทรงพลังที่สุดในจักรวาล” ล่อเฟิงและจักรพรรดิจือเยินตกตะลึง แม้แต่หนึ่งสายออโรระก็ทรงพลังขนาดนั้นหรือ “ทะเลแห่งนี้คือสมบัติล้ำค่าที่คุ้มครองของโรงเรียนบิดาตา” นักรบต่อ “ใครจะกล้าลัดเลาะกับสมบัติล้ำค่าแบบนี้” “หนึ่งในสมบัติล้ำค่าที่ทรงพลังที่สุด? คุ้มครองสมบัติล้ำค่า?” จักรพรรดิจือเยินถอนใจ “ไม่แปลกเลยที่โรงเรียนบิดาตาเป็นอำนาจแรกของจักรวาล” ล่อเฟิงนึกถึงตึกดาวของตน บนผิวน้ำทะเลมีออโรระไร้จำนวนหลายพันที่ทำหน้าที่เป็นสมบัติคุ้มครองของโรงเรียนบิดาตา เส้นประสานของตึกดาวซึ่งทำจากดาวที่จารึกเป็นสูตรผนึกก็เป็นสมบัติอันล้ำค่า และพร้อมกับเสาตำแหน่งสวรรค์ตึกดาวยังเป็นหนึ่งในสมบัติล้ำค่าที่ทรงพลังที่สุดของจักรวาล ตามที่ “ผู้เยี่ยมชมภูเขานั่งอยู่” กล่าว “ได้เห็นน้ำทะเลออโรระห้าสีแล้วจริง ๆ แล้วเป็นการเปิดตาตัวเองเลย” จักรพรรดิจือเยินกล่าว “โชคดีที่เจ้าได้มองเห็นสมบัติล้ำค่าระดับนี้” นักรบพูดอย่างภาคภูมิใจ “ยังมีสมบัติล้ำค่าอีกระดับหนึ่ง คือ ตึกดาว สิ่งที่ใคร ๆ ยกตัวเลยก็ยกไม่ได้ และหลายผู้ทรงพลังในจักรวาลก็ยังไม่รู้ถึงพลังแท้จริงของตึกดาว” “ตึกดาวยังเป็นหนึ่งในสมบัติล้ำค่าที่ทรงพลังที่สุดหรือ?” จักรพรรดิจือเยินตะลึง “ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่รู้อย่างครบถ้วน” นักรบสะบัดหัว “ตึกดาวเป็นหนึ่งในสิ่งที่มองเห็นได้ง่ายที่สุด แต่ก็เป็นสมบัติล้ำค่าที่ลึกล้ำที่สุดในจักรวาล ไม่มีใครสามารถไขความลับได้และไม่มีใครสามารถขยับมันได้ มันตั้งตระหง่านอยู่ตลอดกาล” “ฉันพูดเสร็จแล้ว จะพาเจ้าไปเกาะบาอูฮิเนียเลย” นักรบกล่าว แล้วเทเลพอร์ต ****** ล่อเฟิงและจักรพรรดิจือเยินรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยก่อนถึงขอบของทะเล พวกเขาอยู่ห่างเพียงไม่กี่ร้อยเมตรจากนั้น ออโรระแต่ละสายยาวประมาณ 10,000 กิโลเมตร และพลังของมันทำให้ทั้งสองสั่นสะเทือน “เจ้าเห็นไหม?” นักรบชี้ไปด้านลึกของทะเล “นั่นแหละคือเกาะบาอูฮิเนีย” “อะไร? อยู่ในทะเล?” พวกเขาหันไปมอง มีเกาะสลัว ๆ ปรากฏอยู่ในออโรระสีอ่อน “ตามมา” นักรบบินทะลุเข้าไปโดยตรง “เข้าไป? แม้ออโรระแรงขนาดนั้น?” จักรพรรดิจือเยินถามไม่อั้น “มั่นใจได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่ทรงพลังที่สุดของจักรวาล ไม่ทำอันตรายต่อผู้ที่ได้รับการยอมรับ” นักรบตอบ “พวกเจ้ามีโทเคนแล้ว ดังนั้นจะปลอดภัย” จักรพรรดิจือเยินมองล่อเฟิงแล้วพูด “ศิษย์ ข้าจะลองก่อน” แล้วใช้มือสัมผัสออโรระสายหนึ่ง ออโรระโอบรอบแขนของเขาเหมือนน้ำไหลโดยไม่ทำร้าย นักรบเงียบไปโดยไม่พูดอะไร หลังจากเห็นความระมัดระวังและความไม่ไว้วางใจของผู้สืบทอด “ไปกันเถอะ” จักรพรรดิจือเยินพูด “ใช่ ครู” ล่อเฟิงตอบและตามเขาเข้าไปในทะเล พวกเขารู้สึกเหมือนเดินบนทะเลจริง ๆ และออโรระบรรจบร่างกายของพวกเขา เกาะค่อย ๆ ใหญ่ขึ้นเมื่อพวกเขาเข้าใกล้ “นี่คือเกาะบาอูฮิเนีย ที่บุตรหลานเทพสัตว์ของเจ้าอาศัยอยู่” นักรบบอกก่อนที่พวกเขาจะถึงเกาะ “และนี่คือริมทะเล”