ตอนที่ 1821: บังคับจำศีล มู่ฟานและคนอื่นๆ ต่างประหลาดใจเมื่อหลิงหลิงและเจียงเส้าซวี่พาอดีตทหารนายหนึ่งมาหาพวกเขา “ถ้าพวกคุณต้องการจะไปที่เกาะจริงๆ ก็พาผมไปด้วยสิ” อดีตทหารกล่าวกับถังเย่ว์ “คุณคุ้นเคยกับสถานการณ์บนเกาะหรือเปล่า?” ถังเย่ว์ถาม “ยี่สิบปีก่อน ผมเคยเป็นหัวหน้ากองกำลังป้องกันเกาะนี้ ผมชื่อเฉินซั่ว!” อดีตทหารประกาศ ถังเย่ว์จำได้ว่าเคยเห็นชื่อเฉินซั่วในรายชื่อจอมเวทที่รับผิดชอบเรื่องความปลอดภัยของเกาะ เธอคิดว่าผู้ดูแลฟาร์มเพาะพันธุ์สัตว์อสูรคงหนีไปกันหมดนานแล้ว แต่เธอคาดไม่ถึงเลยว่า หนึ่งในนั้นจะยังคงเฝ้าอยู่ที่หอคอยมาเกือบสิบปี! “มันคงจะดีมากถ้าเรามีคนที่มีประสบการณ์คอยนำทาง ไม่อย่างนั้นพวกเราคงได้แต่เดินวนไปวนมาเหมือนแมลงวันหัวขาด ต่อให้ไปถึงเกาะได้ก็ตาม!” มู่ฟานอุทานอย่างดีใจ “เฉินซั่วบอกพวกเราว่า นกไร้ขนพวกนี้จริงๆ แล้วเป็นสัตว์จำศีล แต่อุณหภูมิแถวนี้มันอุ่นเกินกว่าจะทำอย่างนั้นได้” หลิงหลิงกล่าว “มันยังอีกไกลกว่าจะถึงฤดูหนาวนะ” จ้าวหมานเยี่ยนกล่าว “ฉันน่าจะลดอุณหภูมิลงได้นะ” มู่ไป๋กล่าวอย่างหนักแน่น “ต้องให้ต่ำถึงขนาดไหน?” ถังเย่ว์ถาม “ศูนย์องศา นกไร้ขนทุกตัวที่ต่ำกว่าระดับผู้บัญชาการจะเข้าสู่สภาวะจำศีลลึกเมื่ออุณหภูมิอยู่ที่ศูนย์องศาหรือต่ำกว่า พวกมันจะดำดิ่งลงไปใต้ทะเลด้วย นกไร้ขนจำนวนมหาศาลกำลังเฝ้าเขตแนวรอบๆ ภายในรัศมีห้ากิโลเมตรจากเกาะ พวกมันจะโจมตีสิ่งมีชีวิตหรือมนุษย์ทุกคนที่เข้าใกล้เกาะรุ่งอรุณ ต่อให้เป็นกองทัพก็ยังต้องสูญเสียกำลังพลมากมายกว่าจะฝ่าแนวป้องกันของพวกมันไปได้ แต่ถ้าอุณหภูมิต่ำพอ นกไร้ขนพวกนี้ก็จะเปลี่ยนไปจำศีลแทน” อดีตทหารกล่าวอย่างหนักแน่น “แล้วพวกนกไร้ขนที่อยู่ในน้ำล่ะ จัดการยากไหม?” มู่ฟานถาม “นกไร้ขนมีจำนวนมหาศาล จักรพรรดิที่ฉลาดหลักแหลมของพวกมันฝึกฝนพวกมันจนกลายเป็นกองทัพทหารที่บ้าบิ่น พวกมันไม่เกรงกลัวสิ่งใดและมีพิษร้าย ทำให้เป็นปัญหาอย่างมากในการรับมือ” อดีตทหารตอบ “มู่ฟาน เชื่อฉันเถอะ นายควรจะปล่อยให้พวกมันหลับลึกอยู่ที่ก้นทะเลจะดีที่สุด” จ้าวหมานเยี่ยนกล่าว มู่ฟานถึงกับเข้าใจได้เลยว่าสัตว์พวกนี้น่ารำคาญแค่ไหน ขนาดจ้าวหมานเยี่ยน จอมเวทเกราะเต่า ยังหวาดกลัวพวกมัน! “งั้นแผนก็คือ มู่ไป๋จะลดอุณหภูมิลงให้เหลือศูนย์องศา แล้วพวกเราที่เหลือจะนั่งเรือไปที่เกาะ” มู่ฟานกล่าว “พวกคุณจะต้องฆ่านกไร้ขนระดับสูงทิ้ง ไม่อย่างนั้นนกไร้ขนฝูงใหม่ก็จะแพร่กระจายไปตามเกาะใกล้เคียงในเวลาไม่กี่ปี เมื่อนกไร้ขนระดับสูงตายไป นกไร้ขนที่เหลือก็ไม่ต่างอะไรกับทรายที่ไร้การยึดเหนี่ยว” อดีตทหารกล่าว “นกไร้ขนระดับสูง... ใช่สายพันธุ์ที่ถูกเลี้ยงไว้บนเกาะหรือเปล่า?” ถังเย่ว์ถาม “ใช่ มีแค่ผมคนเดียวที่รู้ว่าพวกมันน่ากลัวแค่ไหนจริงๆ” เฉินซั่วยืนยัน — แผนการนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา กลุ่มของพวกเขารอจนกระทั่งประมาณตีสอง ซึ่งเป็นช่วงที่อุณหภูมิต่ำที่สุด มู่ไป๋รับหน้าที่ลดอุณหภูมิของพื้นที่ ในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง นกไร้ขนที่เข้าเวรอยู่ในทะเลก็เข้าสู่ห้วงนิทราลึก ระดับของนกไร้ขนบนเกาะนั้นสูงกว่า จึงไม่น่าจะหลับสนิทเท่าไรนัก กลุ่มของพวกเขาต้องเคลื่อนที่อย่างระมัดระวังเพื่อระบุตำแหน่งของนกไร้ขนระดับสูงและจักรพรรดินกไร้ขน เพื่อที่จะจัดการพวกมันทั้งหมดในคราวเดียว! “นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนที่ง่ายเลยนะ” จ้าวหมานเยี่ยนถอนหายใจ เขาเสริมว่า “พวกเราคงได้กลายเป็นมื้ออาหารของพวกสัตว์อสูรแน่ ถ้ามู่ไป๋คุมอุณหภูมิไว้ไม่ได้” “พวกนายต้องออกไปให้ได้ก่อนห้านาฬิกา” มู่ไป๋กล่าวโดยไม่สนใจเขา กลุ่มของพวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังเกาะรุ่งอรุณด้วยเรือลำหนึ่ง เรือลำนี้ไม่ใหญ่มากและบุด้วยแผ่นเหล็ก หากมีอะไรบางอย่างในน้ำ มันก็สามารถกระแทกเรือจนแตกครึ่งได้ง่ายๆ มู่ฟานรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างยิ่งบนเรือลำเล็กๆ นั้น “ทำไมต้องออกไปตอนห้านาฬิกาด้วยล่ะ? นั่นเป็นเวลาที่พวกสัตว์อสูรมักจะตื่นจากที่นอนเหรอ?” จ้าวหมานเยี่ยนถามด้วยสีหน้าสับสน “พระอาทิตย์แถวนี้ขึ้นค่อนข้างเร็ว แสงอาทิตย์จะเริ่มปรากฏหลังห้านาฬิกา ฉันสามารถรักษาอุณหภูมิของพื้นที่ขนาดใหญ่ขนาดนี้ให้เหลือศูนย์องศาได้เต็มที่แค่นั้น แต่เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มส่องลงมาบนผิวน้ำ อุณหภูมิจะสูงขึ้นอย่างแน่นอนและปลุกให้นกไร้ขนที่ก้นทะเลตื่นขึ้นมา” มู่ไป๋บอกพวกเขา “จริงด้วย อย่าประมาทพลังของแสงอาทิตย์เชียวล่ะ” เฉินซั่วพยักหน้า “นายเนี่ยไร้ประโยชน์จริงๆ เลยนะ แค่รักษาอุณหภูมิที่ศูนย์องศายังทำไม่ได้เลย!” จ้าวหมานเยี่ยนหยอกล้อเขา “ทำไมไม่ลองดูบ้างล่ะว่าพื้นที่มันใหญ่แค่ไหน!?” เส้นผ่านศูนย์กลางของเกาะรุ่งอรุณก็ปาเข้าไปสิบกิโลเมตรแล้ว ไม่รวมถึงผืนน้ำรอบๆ อีก มู่ไป๋คงไม่มีทางลดอุณหภูมิของพื้นที่ขนาดใหญ่ขนาดนี้ได้ถ้าเขาไม่ถึงระดับมหาจอมเวท! — มู่ไป๋เริ่มรวบรวมพลังเวทขณะที่พวกเขาใกล้ถึงเกาะ อุณหภูมิรอบเรือลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว หมอกเริ่มก่อตัวขึ้นเหนือน้ำทะเล หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า มันกระจายไปทั่วผิวน้ำเหมือนสายลมตามคำสั่งของมู่ไป๋ ที่จริงแล้ว มันยากกว่าที่จะลดอุณหภูมิบนทะเลเมื่อเทียบกับบนบก เนื่องจากน้ำทะเลจะถ่ายเทความร้อนอยู่ตลอดเวลา หากเป็นบนบก มู่ไป๋เพียงแค่ต้องลดอุณหภูมิของอากาศ แต่ถ้าเป็นทะเล เขาต้องลดอุณหภูมิของน้ำด้วย ทะเลนั้นกว้างใหญ่และไหลเวียนตลอดเวลา แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรักษาอุณหภูมิของทั้งเกาะรุ่งอรุณและบริเวณใกล้เคียงให้คงอยู่ที่ศูนย์องศา น้ำทะเลจะไม่เป็นน้ำแข็งที่ศูนย์องศา มันจะก่อตัวเป็นเพียงชั้นหมอกบนพื้นผิวเท่านั้น มู่ฟานชอบเดินทางทางทะเลเวลาที่มีมู่หนิงเสวี่ยอยู่ด้วย อาณาเขตของเธสามารถเปลี่ยนน้ำใต้เท้าของเธอให้เป็นน้ำแข็งได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องใช้พลังงาน เปลี่ยนส่วนหนึ่งของทะเลให้กลายเป็นพื้นดิน มู่ฟานก็จะไม่ต้องกลัวพวกสัตว์อสูรใต้น้ำอีกต่อไป “เริ่มเย็นลงแล้ว” “พวกมันกำลังจะหลับแล้ว เรารอกันอีกสักสิบนาทีเถอะ” เฉินซั่วกล่าว พวกเขาคอยดูเวลาและออกเดินทางไปยังเกาะรุ่งอรุณหลังจากได้รับคำยืนยันจากเฉินซั่ว “คราวก่อนผมถูกโจมตีแถวๆ นี้แหละ” จ้าวหมานเยี่ยนกะระยะห่างจากเกาะคร่าวๆ “พุ่งตรงไปเลย!” เฉินซั่วกล่าวอย่างมั่นใจ จ้าวหมานเยี่ยนควบคุมคลื่นเพื่อเร่งความเร็วเรือ มู่ไป๋ไม่ได้หยุดรวบรวมเวทน้ำแข็ง เพื่อที่จะแผ่ขยายเวทของเขาออกไปให้ไกลขึ้น เขาจึงร่วมเดินทางไปกับกลุ่มเพื่อรับประกันความปลอดภัยของพวกเขา โดยรักษาอุณหภูมิรอบๆ ตัวพวกเขาไว้ที่ศูนย์องศา มู่ฟานชะโงกหน้าออกไปดูน้ำ เขาไม่เห็นอะไรเลยในความมืด เขาแผ่พลังธาตุมืดลงไปลึกในน้ำเพื่อสำรวจรอบๆ “พวกมันอยู่ที่นั่นทั้งหมดเลย กำลังนอนหลับอยู่ที่ก้นทะเล” มู่ฟานบอกทุกคนเบาๆ จำนวนของสัตว์อสูรพวกนี้มหาศาลจนน่าเหลือเชื่อ เมื่อพลังธาตุมืดของมู่ฟานกวาดผ่านก้นทะเล มันให้ความรู้สึกราวกับว่านกไร้ขนพวกนั้นเป็นพืชพรรณบางชนิดที่ปกคลุมไปทั่วก้นทะเล มู่ฟานถึงกับตัวสั่นเมื่อนึกถึงตอนที่จ้าวหมานเยี่ยนบรรยายว่าเขาถูกบูมเมอแรงนับไม่ถ้วนโจมตีจากบนท้องฟ้าอย่างไร!