บทที่ 1797: สังฆราชแห่งนครรัฐวาติกันดำ มู่ฟานไม่ค่อยรู้รายละเอียดเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้เท่าใดนัก แต่เมื่อได้เห็นว่าจ้าวหมานเยี่ยนตื่นเต้นเพียงใดในขณะที่เล่าให้เขาฟัง เขาก็เชื่อว่ามันจะต้องเป็นเรื่องที่สั่นสะเทือนไปทั่วโลกอย่างแน่นอน คาร์ดินัลสีแดงทุกคนต่างก็มีคดีติดตัวเป็นความผิดมหันต์ หากไม่ใช่เช่นนั้น พวกเขาคงไม่ถูกตามล่าจากทุกองค์กรทั่วโลก! “ถ้างั้นก็เป็นข่าวดีสิ! การที่พวกเขาสามารถจับคาร์ดินัลสีแดงแห่งบราซิลได้ มันสุดยอดไม่ใช่เหรอ!?” มู่ฟานถาม “ใช่แล้ว! ตอนนี้บราซิลฉลองกันอย่างกับมีงานเทศกาล ฉันพนันได้เลยว่าความเกลียดชังในป่าดิบชื้นต้องสาปอาจจะลดลงไปได้ครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว” จ้าวหมานเยี่ยนเห็นด้วย “น่าเสียดายที่ไม่ใช่ซาลัน ไม่อย่างนั้นคงเหมือนกับวันตรุษจีนในประเทศจีนเลย!” มู่ฟานอุทาน “ไม่ว่าจะอย่างไร มันก็ยังถือเป็นการก้าวกระโดดครั้งใหญ่! คาร์ดินัลสีแดงสองคนตกอยู่ในกำมือของเราแล้ว ฉันพนันได้เลยว่าแม้แต่ซาลันตอนนี้ก็คงหางจุกตูดแล้วล่ะ เธอคงไม่กล้าทำอะไรที่เสี่ยงแน่” จ้าวหมานเยี่ยนกล่าวอย่างมั่นใจ มู่ฟานพยักหน้า มันเป็นข่าวดีสำหรับพวกเขาจริงๆ เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าคนที่จับคาร์ดินัลสีแดงแห่งบราซิลได้นั้นเป็นใครกัน! “จริงสิ เจียงเส้าซวี่บอกว่าเธอเกือบจะพร้อมแล้ว เธอจะออกตามหาสัตว์โทเท็มไปพร้อมกับเรา!” จ้าวหมานเยี่ยนกล่าว “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?” มู่ฟานพึมพำด้วยความประหลาดใจ “เร็วบ้านป้าแกสิ ทั้งนายและมู่ไป๋ต่างก็บรรลุระดับซูเปอร์กันหมดแล้ว! อีกไม่นานพวกนายก็จะได้เรียนรู้วิธีการร่ายเวทระดับซูเปอร์ ในขณะที่ฉันยังติดอยู่กับเวทไร้ประโยชน์พวกนี้เหมือนคนบ้านนอก! ฉันจะใช้ชีวิตต่อไปยังไงเนี่ย!?” จ้าวหมานเยี่ยนบ่น จ้าวหมานเยี่ยนกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมู่ไป๋บรรลุระดับซูเปอร์ได้เร็วกว่าเขา เขายังคงทำใจไม่ได้ “เอาล่ะๆ ไว้พวกนั้นพร้อมแล้วเราค่อยออกเดินทาง...” มู่ฟานเพิ่งพูดจบก็มีคนเคาะประตู เขาเดาว่าอาปาสคงปล่อยข่าวไปแล้วว่าเขาเพิ่งกลับมาที่นครเวทมนตร์ หากผู้คนยังคงแวะเวียนมาหาเขาเช่นนี้ เขาคงไม่มีโอกาสได้พักหายใจเลย! ประตูเปิดออก สาวน้อยผมแกละคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ศีรษะของเธอสูงแค่ระดับขากรรไกรของมู่ฟานเท่านั้น ร่างเล็กๆ ของเธอทำให้เขารู้สึกอยากจะอุ้มแล้วหยิกแก้มเธอเสียจริงๆ “หลิงหลิงตัวน้อย!” มู่ฟานอ้าแขนหวังจะกอดเธอ หลิงหลิงรู้ทันว่ามู่ฟานกำลังจะแกล้งเธอ เธอรีบก้มตัวอย่างว่องไวและมุดลอดผ่านแขนของมู่ฟานเข้าไปในห้อง ใบหน้าที่น่ารักของเธอมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าเธอผ่านโลกมาอย่างโชกโชน “ฮิฮิ รู้อยู่แล้วสินะว่าฉันกลับมาแล้ว?” มู่ฟานยิ้ม “มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น แต่พวกคุณสองคนดูเหมือนจะยังไม่รู้อะไรเลย?” หลิงหลิงมองมู่ฟานและจ้าวหมานเยี่ยน “โอ้ เรารู้สิ จ้าวหมานเยี่ยนเพิ่งเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟัง เธอหมายถึงการที่คาร์ดินัลสีแดงแห่งบราซิล หรืออสูร ถูกจับกุมใช่ไหม? มันเป็นเรื่องที่น่าฉลองจริงๆ เราควรแสดงความเคารพต่อศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ด้วยการกำจัดกุ้งล็อบสเตอร์สักห้ากิโลกรัมคืนนี้เลยไหม?” มู่ฟานเริ่มหิวขึ้นมา “นั่นมันสามวันก่อนแล้ว” หลิงหลิงกล่าว “แล้ววันนี้เกิดอะไรขึ้น?” มู่ฟานประหลาดใจ “ฉันเพิ่งได้ยินมาจากคุณปู่ของฉันที่เป็นนักบวชอาวุโส เมื่อเช้านี้ตอนตีห้า เจ้าชายเย็นชาก็แหกคุกจากคุกของศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์!” หลิงหลิงกล่าว “เจ้าชายเย็นชา?” มู่ฟานและจ้าวหมานเยี่ยนตกตะลึง “เขาหนีไปแล้ว!” หลิงหลิงย้ำ “ชิบหายแล้ว บอกฉันทีว่าปีศาจกึ่งชายกึ่งหญิงนั่นหนีไปแล้ว? สมองของพวกคนในศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์มันมีแต่ขี้เลื่อยรึไง? ไม่ใช่บอกว่ามีคุกที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกเหรอ? นั่นมันคาร์ดินัลสีแดงนะ เจ้าชายเย็นชาที่เราอุตส่าห์ลำบากลำบนแทบตายเพื่อจับมาได้ แล้วตอนนี้พวกเขากลับปล่อยให้หนีไปเนี่ยนะ? ไปตายซะศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์!” จ้าวหมานเยี่ยนสบถไม่หยุด เขาเกือบจะทำลายทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าจนพังยับเยิน จ้าวหมานเยี่ยนผ่านเหตุการณ์ทั้งหมดที่เป่ยเจียงมาแล้ว ไม่เพียงแต่คนที่อยู่ที่ป้อมปราการเหนือจะต้องต่อสู้กับคาร์ดินัลสีแดงเท่านั้น พวกเขายังต้องรับมือกับอาณาจักรของเหล่าอันเดดโดยไม่มีกำลังเสริม พวกเขาเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อปกป้องเป่ยเจียงและจับตัวเจ้าชายเย็นชามาได้ แต่ศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์กลับหน้าด้านพอที่จะเรียกร้องให้จีนส่งตัวเจ้าชายเย็นชาให้เพื่อให้พวกเขารับความดีความชอบ แต่ตอนนี้อาชญากรคนนั้นกลับหนีไปได้แล้ว! “หลิงหลิง เธอช่วยอธิบายได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ? ฉันพนันได้เลยว่าศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ยังไม่ได้เปิดเผยเรื่องที่เจ้าชายเย็นชาหนีไปให้สาธารณชนรู้ใช่ไหม?” มู่ฟานขมวดคิ้วแน่น “ถูกต้อง จอมเวทของศาลศักดิ์สิทธิ์ยังไม่ได้เปิดเผยเรื่องนี้ ฉันแค่ได้ยินข่าวมาจากคุณปู่ของฉัน ฉันเชื่อว่าเขาต้องการให้ฉันมาแจ้งพวกคุณ เมื่อประมาณสามวันก่อน คาร์ดินัลสีแดงแห่งบราซิล หรืออสูร ถูกจับกุม ในวันเดียวกันนั้น จอมเวทของศาลศักดิ์สิทธิ์ได้ส่งจอมเวทไปมากกว่าครึ่งเพื่อคุ้มกันอสูรไปยังศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์เผื่อมีเหตุฉุกเฉินระหว่างทาง ท้ายที่สุดแล้ว วาติกันดำได้แทรกซึมเข้าไปในแทบทุกองค์กร การเดินทางค่อนข้างราบรื่น ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถนำตัวคาร์ดินัลสีแดงเข้าสู่คุกของศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างง่ายดาย” หลิงหลิงกล่าว “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่เจ้าชายเย็นชาหนีไป?” มู่ฟานงุนงง “นั่นคือจุดเริ่มต้นของปัญหา เล่ห์เหลี่ยมที่วาติกันดำใช้ช่วยให้เจ้าชายเย็นชาหนีไปนั้นมันช่าง... ฉันยังไม่รู้จะบรรยายยังไงเลย ความจริงก็คือคุกที่ขังเจ้าชายเย็นชาอยู่นั้นมีค่ายกลเวทมนตร์ถึงเจ็ดชั้น มันเป็นห้องขังที่แข็งแกร่งที่สุดในคุกอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่มีทางที่ใครจะเปิดมันได้ในขณะที่มันยังคุมขังอาชญากรอย่างเจ้าชายเย็นชาอยู่ มีเพียงศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่เปิดมันได้” หลิงหลิงกล่าว มู่ฟานขมวดคิ้ว เขาตระหนักได้ทันทีว่าอะไรที่อาจผิดพลาดไป เขาโพล่งขึ้นมาก่อนที่หลิงหลิงจะพูดจบ “มันมีอีกเวลาหนึ่งที่ห้องขังจะเปิดออก นั่นคือตอนที่พวกเขาจับคาร์ดินัลสีแดงได้อีกคน!” “ถูกต้อง!” หลิงหลิงพยักหน้า “ผู้คนในศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์สามารถตามหาอสูรเจอได้ก็เพราะเจ้าชายเย็นชาเป็นคนเปิดเผยตัวตนและที่อยู่ของมัน คุกเจ็ดชั้นนั้นเป็นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียวในการคุมขังคาร์ดินัลสีแดง!” “งั้นอสูรยังอยู่ในนั้นสินะ?” มู่ฟานถาม “เขายังอยู่ในนั้น แต่เจ้าชายเย็นชาหนีไปแล้ว!” “การแลกคาร์ดินัลสีแดงคนหนึ่งกับอีกคนหนึ่ง... วาติกันดำสติแตกไปแล้วรึไง?” จ้าวหมานเยี่ยนสงสัย มู่ฟานส่ายหัวแล้วสบถ “เว้นเสียแต่ว่าเจ้าชายเย็นชาจะมีความสำคัญยิ่งกว่าคาร์ดินัลสีแดงแห่งบราซิลเสียอีก” “นั่นก็จริง!” จ้าวหมานเยี่ยนยอมรับ “ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนั้น?” มู่ฟานมองไปที่หลิงหลิง เด็กสาวคนนี้ต้องสังเกตเห็นอะไรบางอย่างแน่ “วาติกันดำกังวลว่าเจ้าชายเย็นชาอาจจะหลุดข้อมูลสำคัญบางอย่างให้ศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ตอนถูกสอบสวน ถ้าพวกเขายอมแลกคาร์ดินัลสีแดงกับเจ้าชายเย็นชา นั่นหมายความว่าเจ้าชายเย็นชามีความสำคัญต่อพวกเขาอย่างยิ่ง... หรือบางที เจ้าชายเย็นชาอาจรู้ว่าสังฆราชลึกลับคนนั้นคือใคร!” หลิงหลิงกล่าว “สังฆราชแห่งวาติกันดำ!” จ้าวหมานเยี่ยนอุทาน แค่ชื่อนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้คนฟังรู้สึกขนลุกไปถึงสันหลัง ผู้อยู่เบื้องหลังของวาติกันดำ ผู้ที่อยู่เหนือและเบื้องหลังคาร์ดินัลสีแดงทั้งเจ็ดคน: สังฆราช! แม้แต่ในปัจจุบัน ศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าสังฆราชมีตัวตนอยู่จริงหรือไม่!