ตอนที่ 2186: คุณเบียนก้า ความลับของจำนวนที่มหาศาลของเหล่าสัตว์ประหลาดนาซก้า คือความสามารถในการคัดลอกตัวเอง เมื่อเหล่าสัตว์สัญลักษณ์ที่แท้จริงตายลง ร่างคัดลอกเหล่านั้นก็จะสลายไปด้วย มู่ฟานเพิ่งจะตระหนักว่ามันคือเวทมนตร์แห่งความโกลาหล (Chaos Magic) ชนิดหนึ่ง หลังจากที่เขาปลุกพลังธาตุโกลาหลขึ้นมา “อะไรนะ...” ซิมป์กินส์จงใจถามคำถามนี้เพื่อสร้างความลำบากให้แก่ผู้สอน แต่เขากลับไม่คาดคิดว่าผู้สอนจะตอบมันได้อย่างง่ายดาย ทีมของเขาใช้ความพยายามอย่างหนักในการไขความลับของเหล่าสัตว์ประหลาดนาซก้า ผู้สอนชาวจีนคนนี้มีความรู้มากขนาดไหนกัน ถึงได้รู้ความลับของสัตว์ประหลาดนาซก้าได้! “ที่ผมตอบคำถามเขา ก็เพราะว่าธาตุโกลาหลที่ซับซ้อนนี้บังเอิญเป็นหัวข้อหลักสำหรับวันนี้พอดี!” มู่ฟานเริ่มทำการสอนของเขา คำถามของซิมป์กินส์ทำให้มู่ฟานนึกถึงความสามารถพิเศษของเป่ยเจียง มู่ฟานรู้สึกสนใจความสามารถของเป่ยเจียงหลังจากสังหารเขาไป ดังนั้นเขาจึงได้หารือเรื่องนี้เชิงลึกกับเฟิงโจวหลงที่หอคอยกวางตุ้ง การผสานธาตุที่แตกต่างกันถือเป็นขอบเขตการวิจัยที่ล้ำสมัยและซับซ้อนที่สุดในโลก เฟิงโจวหลงบังเอิญเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สามารถถ่ายโอนพลังของเป่ยเจียงมาให้มู่ฟานได้ มู่ฟานตัดสินใจหารือเรื่องความเป็นไปได้ในการผสานธาตุต่างๆ รวมถึงความรู้เชิงลึกเกี่ยวกับธาตุโกลาหลและธาตุเงาของเขากับคนในชั้นเรียน ธาตุเงาและธาตุโกลาหรถือเป็นธาตุที่ซับซ้อนที่สุด เขาเพียงแค่พูดสิ่งที่เฟิงโจวหลงเคยแบ่งปันให้เขาฟังซ้ำ โดยเพิ่มการเสริมแต่งเข้าไปบ้าง หัวข้อขั้นสูงนี้ยังคงเป็นแนวคิดที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์ ดังนั้นนักศึกษาจะเข้าใจเขาได้ก็ต่อเมื่อพวกเขามีประสบการณ์มากเท่ากับเฟิงโจวหลง ด้วยการร่ายยาวสิ่งเหล่านี้ออกมา มู่ฟานสามารถตบตานักศึกษาจนจบคาบเรียนได้ การผสานธาตุต่างๆ เป็นหัวข้อที่ลึกลับสำหรับนักศึกษา นักศึกษาส่วนใหญ่สนใจมู่ฟานเมื่อเขาพูดถึงความสามารถของเป่ยเจียง และเริ่มจดบันทึกอย่างจริงจัง มู่ฟานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจในตัวเองเมื่อไม่มีนักศึกษาคนไหนสงสัยในการสอนของเขาเลย เขากำลังเก่งขึ้นเรื่อยๆ ในการตลบตะแลง! เขาทิ้งโพเดียมลงมาพร้อมกับรอยยิ้มท่ามกลางเสียงปรบมือของเหล่านักศึกษา งานของเขาสำหรับวันนี้เสร็จสิ้นแล้ว! — “เชี่ยเอ๊ยอะไรเนี่ย? พวกแกสองคนปัญญาอ่อนกันหรือไง? ฉันไม่ได้บอกเรอะว่าฉันจะเข้าคลาสสอนการดวลเวทมนตร์น่ะ? ถ้าจะมีอะไร ก็ปล่อยให้ฉันพูดเรื่องสัตว์อสูรแทนสิ แต่พวกแกกลับปล่อยให้ฉันมาสอนคลาสทฤษฎีเวทมนตร์เนี่ยนะ? ไปตายซะ!” มู่ฟานด่ากราดใส่เจ้าหมานเยี่ยนและมู่ไป๋หลังจากเขากลับมาที่ที่พักของพวกเขา มีหัวข้อให้เลือกแค่สามหัวข้อ แต่มู่ไป๋และเจ้าหมานเยี่ยนกลับเลือกหัวข้อที่เขาถนัดทั้งสองอัน แล้วบังคับให้เขาต้องมาสอนคลาสเกี่ยวกับทฤษฎีเวทมนตร์! มู่ไป๋ซึ่งเก่งเรื่องการเรียนน่าจะมาสอนคลาสทฤษฎีเวทมนตร์แทนแท้ๆ มู่ฟานนั้นแทบจะเรียกได้ว่าไม่มีความรู้เรื่องนี้เลย ถ้าเขาไม่ได้เจอเฟิงโจวหลงช่างจ้อจากสหภาพการวิจัยละก็ เขาคงถูกจับได้ตั้งแต่คลาสแรกแล้ว! “พวกเราไม่รู้นี่ พวกเขาจัดตารางสอนไว้ล่วงหน้าแล้ว (ถอนหายใจ) ช่างเถอะ มันไม่สำคัญหรอก นักศึกษาพวกนั้นไม่ได้หวังจะเรียนรู้อะไรที่มีประโยชน์จากพวกเราอยู่แล้ว นายแค่สอนๆ ไปให้จบก็พอ” มู่ไป๋ตอบปัด “ขอโทษครับ ผู้สอนรับเชิญทุกคนได้รับแจ้งให้ไปรวมตัวกันที่ร้านอาหารดัสก์ซี (Dusk Sea Restaurant) ตอนสามโมงเย็น ผมจะนำทางพวกคุณไปที่นั่นเมื่อถึงเวลาครับ” ผู้ช่วยของมู่ฟานแจ้งแก่เขา “เข้าใจแล้ว” —— มู่ฟานทำสมาธิสั้นๆ หลังจากมื้อเที่ยง เขากำลังฝึกการควบคุมธาตุไฟ ซึ่งตอนนี้มีดาวฤกษ์อยู่สองพันสี่ร้อยหนึ่งดวง ความยากเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังจากเปลี่ยนจากการสร้างกลุ่มดาวฤกษ์ไปเป็นวิหารดวงดาวที่งดงาม กระบวนการทำสมาธิของเขาก็คล้ายกับการสร้างวิหารดวงดาวที่เขาต้องค่อยๆ วางอิฐทีละก้อน! อย่างไรก็ตาม ด้วยความช่วยเหลือจากเจ้าหอยทากน้อย มู่ฟานสามารถเคลื่อนย้ายอิฐเหล่านั้นไปมาได้ดั่งปั้นจั่น เขามีประสิทธิภาพมากกว่าคนส่วนใหญ่มาก เขาไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขากำลังพยายามเรียนรู้วิหารดวงดาวแห่งธาตุไฟให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพราะมันจะทำให้เขาสามารถใช้เวทมนตร์ธาตุไฟระดับสุดยอด ซึ่งจะรุนแรงกว่าเวทมนตร์ธาตุไฟของจอมเวทระดับสุดยอดคนอื่นๆ ถึงสิบเท่า! พลังงานในวิหารดวงดาวนั้นเหนือกว่าพลังงานจากกลุ่มดาวฤกษ์ใดๆ อย่างเทียบไม่ติด! — ผู้ช่วยมาหาเมื่อใกล้ถึงเวลาสามโมง เขาแต่งกายอย่างเป็นทางการและดูจะให้ความสำคัญกับการรวมตัวครั้งนี้มาก เขากำลังพยายามทำตัวให้โดดเด่นอย่างเต็มที่ “ฉันยังไม่ได้ถามชื่อนายเลยนะ” มู่ฟานทัก “ผมมิยาโมโตะ ชินครับ!” ผู้ช่วยตอบ “นายเป็นคนญี่ปุ่นเหรอ?” เจ้าหมานเยี่ยนถามด้วยความประหลาดใจ “ครับ ผมมาจากญี่ปุ่น... อ้อ แม่ของผมเป็นชาวเปรู ผมเลยเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น ผมใช้นามสกุลของพ่อครับ” มิยาโมโตะ ชินอธิบาย — ทั้งสามเดินตามเขาไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่งใกล้ชายหาด มันมีสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ มันถูกสร้างอยู่บนต้นไม้ขนาดใหญ่โดยมีบันไดไม้ทอดขึ้นไป มู่ฟานสังเกตเห็นว่าร้านอาหารดูเหมือนจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับต้นไม้ พร้อมวิวที่มองเห็นทะเลสีครามกว้างใหญ่ สถานที่นี้ถูกจองไว้สำหรับเหล่าผู้สอนรับเชิญ เมื่อมู่ฟาน เจ้าหมานเยี่ยน และมู่ไป๋มาถึง พวกเขาก็สังเกตเห็นหญิงสาวยุโรปสวยคนหนึ่งในทันที ผมบลอนด์ของเธอโดดเด่นท่ามกลางคนอื่นๆ “มู่...มู่ฟาน นั่นคนรักของนายอีกแล้ว!” เจ้าหมานเยี่ยนกระซิบ มู่ฟานถึงกับพูดไม่ออก ทำไมเจ้าหมานเยี่ยนถึงพูดเหมือนกับว่าเขาเที่ยวหว่านเมล็ดพันธุ์ไปทั่วโลกได้ล่ะ? คนรักของเขาจะมาที่สถาบันศักดิ์สิทธิ์เอารัส (Aorus Sacred Institute) ได้อย่างไร? เขาอาจจะไปมาหลายที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่เขาก็ยังซื่อสัตย์ต่อภรรยาทั้งสองคนของเขา! “คุณเบียนก้า ช่างเป็นเกียรติที่ได้พบคุณด้วยตัวเองครับ ผมเบนนี่!” ชายที่มีผมบลอนด์เหมือนเจ้าหมานเยี่ยนร้องทัก มู่ฟานหันตามเสียงนั้นไปและเกือบจะเข้าใจผิดว่าชายคนนั้นคือเจ้าชายเบนนี่คนที่เขาเคยโยนลงแม่น้ำไป เขารู้ตัวว่าเป็นคนละคนกันหลังจากเพิ่งมองดูใกล้ๆ ชายคนนี้อายุมากกว่าเจ้าชายเบนนี่ไม่กี่ปี รอยย่นบนใบหน้าของเขาบ่งบอกว่าเขาไม่ได้อยู่ในวัยยี่สิบต้นๆ อีกต่อไปแล้ว “เขาน่าจะเป็นเจ้าชายองค์โต พี่ชายของเจ้าเด็กนิสัยเสียที่เราเจอในเวนิสนั่นแหละ” เจ้าหมานเยี่ยนแจ้งเขาด้วยเสียงต่ำ “โอ้ เขาไม่ควรจะยุ่งอยู่กับการชิงบัลลังก์หรอกเหรอ? เขามาทำอะไรที่นี่? แล้วทำไมเขาถึงเอาแต่จับมือเบียนก้าอยู่ได้? เขาเป็นพวกโรคจิตหรือไง?” มู่ฟานกล่าวอย่างขุ่นเคือง “ฉันจำได้ว่าเขาเป็นศาสตราจารย์อยู่ที่สถาบันแห่งราชวงศ์ เจ้าชายองค์โตเก่งกว่าเจ้าเด็กนิสัยเสียที่เอาแต่วันๆ จีบสาวคนนั้นเยอะ ฉันว่าเขาคงสนใจคนรักของนายล่ะนะ เขาเอาแต่คุยกับเธอทั้งๆ ที่มีอาจารย์ผู้หญิงตั้งหลายคนอยู่ที่นี่” เจ้าหมานเยี่ยนยิ้มกรุ่มกริ่ม “เบียนก้าจำพวกเราไม่ได้... เคล็ดลับของมู่ไป๋นี่ได้ผลดีจริงๆ!” มู่ฟานพึมพำ มู่ไป๋สะกิดพวกเขาในขณะที่พวกเขากำลังจดจ่ออยู่กับเบียนก้า เขาให้สัญญาณให้พวกเขามองออกไปนอกหน้าต่าง “อะไรน่ะ?” เจ้าหมานเยี่ยนถามอย่างใจร้อน “นั่นท่านคาซ่า!” มู่ไป๋บอกพวกเขาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด