บทที่ 284 ‑ การควบคุม ------------ เสือตัวขาวอายุน้อยนั้นใหญ่เท่ากวาง ตามตำนานเล่าว่าในอนาคตอาจโตได้ใหญ่ยิ่งกว่าเดิม เฉินเซียงจินตนาการว่าตัวเองนั่งบนเสือตัวขาวยักษ์ เดินสำรวจโลก ทำให้หัวใจของเขาเผลอสุขสันต์ขึ้นเล็กน้อย มันอาจดูเป็นเรื่องแฟชั่น แต่เขาก็แค่คิดในแบบนั้นเท่านั้น เขายังคงเชื่อว่าการเก็บเสือตัวขาวไว้ในถุงสัตว์อาถรรพ์ แล้วปล่อยออกเมื่อจะต่อสู้กับใครสักคนก็ถือว่าเป็นวิธีที่ดี เฉินเซียงนั่งลงบนพื้น ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อไหลเป็นหยด เสือตัวขาวอายุน้อยดูย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม ตัวมันสีเข้ม ดินเปียกเกาะเต็มทั่วร่าง “หนูตัวน้อย เจ้าดูดุดันกับของนี้! ฮ่า… ยังไม่ได้กินเลยก็ถูกฉันตีจนโคตรรุนแรง เจ้ารังเกียจฉันบ้างไหม?” เฉินเซียงหยิบเม็ด “ซอร์สเมื่อนกร้อยพยาธิ” มาเขย่าต่อหน้าเสือตัวขาวอายุน้อย ขณะพูดพร้อมหัวเราะ แม้แต่หลงสวีอี ผู้กินมากเกินพิกัดก็ต้านไม่ได้ต่อ “ซอร์สเมื่อนกร้อยพยาธิ” อีกทั้งเสือตัวขาวอายุน้อยที่ยังไม่มีประสบการณ์ก็ไม่อาจทนได้ ดวงตาเปิดครึ่งหนึ่งของเสือตัวขาวอายุน้อยเต็มไปด้วยความโกรธ แต่พร้อมกันนั้นก็เต็มไปด้วยความกลัวต่อเฉินเซียง เมื่อคิดว่าตัวเองถูกตีเป็นเวลาครึ่งวัน ดวงตาก็เริ่มเปื้อนน้ำตา “หนูตัวนี้ดูเหมือนเป็นเพศเมีย ไม่ค่อยใจดีเลย” หลงสวีอีหัวเราะแสยะพูด “แม่มังกร!” เสียงหัวเราะของเฉินเซียงหนาแน่นและสนุกสนานยิ่งขึ้น ขณะหัวเราะอย่างสนุกสนานเฉินเซียงก็เริ่มบังคับให้เสือตัวขาวอายุน้อยรับเม็ด “ซอร์สเมื่อนกร้อยพยาธิ” ไปหลายเม็ดรวมถึงเม็ดดี ๆ อีกไม่กี่เม็ด เสือตัวขาวอายุน้อยก็เป็นนักกินตัวยักษ์ ไม่อย่างนั้นคงไม่ออกจากรังเพื่อหาอาหาร เฉินเซียงรู้ว่าเขาต้องควบคุมเสือตัวนี้ให้เร็ว เพราะพ่อแม่ของมันจะมาถึงและเขาจะต้องหนีไปกับหัวซิแย้ว เสือตัวขาวอายุน้อยบีบปากบีบคออย่างรุนแรงรับเม็ด “ซอร์สเมื่อนกร้อยพยาธิ” เข้าไปในกระเพาะ ขณะที่สายตาเต็มไปด้วยความขอบคุณเฉินเซียงยิ้มตามแล้วบังคับใส่เม็ดเพิ่มอีกหลายเม็ด เหตุการณ์นี้ทำให้หลงสวีอีอิจฉาในใจ เธอไม่ชอบกินขณะเดียวกันหลายเม็ด จึงค่อยๆ เคี้ยว แต่เสือตัวขาวอายุน้อยกลับกินเม็ด ๆ มากมายพร้อมกัน “นี่คือถุงสัตว์อาถรรพ์ หากเจ้าเต็มใจตามฉัน จะไม่มีวันขาดเม็ด ‘ซอร์สเมื่อนกร้อยพยาธิ’ นี้เลย! เจ้าได้เห็นพลังของฉันแล้ว หากตามฉันแล้วก็ไม่ใช่ความดูถูก นอกจากนี้ ฉันยังมีศิลปะการต่อสู้ของบรรพบุรุษของเจ้า พึ่งเมื่อครู่นี้เจ้าได้สัมผัสแล้ว!” เฉินเซียงพูด เขารู้อย่างดีว่าจิตวิญญาณของสัตว์วิญญาณหลายตัวสามารถเข้าใจภาษามนุษย์ได้ ทันที่เฉินเซียงพูดจบ ตัวอักษร “王”(ราชา) แวววาวสีทองปรากฏบนคิ้วของเสือตัวขาวอายุน้อย ตามมาด้วยลายจิตวิญญาณที่มืดมิด ทำให้เฉินเซียงรู้สึกตื่นเต้นในใจ นี่คือตัวอักษรที่ปรากฏเฉพาะเมื่อวิญญาณระดับสูงทำสัญญากับมนุษย์ครอบครัวเสือขาวเป็นวิญญาณระดับสูงจึงเข้าใจความหมายนี้ได้ เฉินเซียงรีบตัดนิ้วของตนเองให้เลือดหยดลงบนลายจิตวิญญาณบนคิ้วของเสือตัวขาวอายุน้อย ชั่วขณะนั้น เขาได้รับความรู้สึกอันลึกลับเป็นการเชื่อมต่อระหว่างเขากับเสือตัวนั้น “ตอนนี้ฉันอ่อนแอมาก ให้ฉันกินเพิ่มอีกไหม?” เสียงเด็กเมำเมาในใจเฉินเซียงดังขึ้น เสมือนเด็กสาวกังวลว่าจะถูกทำร้าย เฉินเซียงประหลาดใจ เขาได้เชื่อมต่อกับวิญญาณของสัตว์ของตนแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เขายิ้มขบขันคือ เสือตัวขาวอายุน้อยนี้ก็เป็นคนกินคลั่งเช่นเดียวกับมังกรตัวเล็กอ้วนอ้วน เขาฝังเม็ด “ซอร์สเมื่อนกร้อยพยาธิ” เพิ่มอีกหลายเม็ดในปากของเสือตัวขาวอายุน้อย ก่อนนำมันเข้าไปในถุงสัตว์อาถรรพ์ ใจเขาตื่นเต้นในลึก ๆ ที่ได้ควบคุมวิญญาณอาวุธที่ทรงพลังและมีศักยภาพเติบโตมหาศาล หัวซิแย้วพุ่งลงมาจากท้องฟ้าอย่างรุนแรง เร่งจับเฉินเซียงไว้ ท่ามกลางตอนที่พวกเขาหายหาย อีกหลายครั้ง สนามรบครั้งก่อนจึงแปรเป็นเปลวไฟพร่างพราย ควันหนาแน่นลอยขึ้นสู่ฟากฟ้า ในเวลาเดียวกัน เสียงขังขังโหยกะโหยกะจากป่าลึกส่งเสียงดังสะท้านหัวใจของเฉินเซียง เสียงครืดคราดนั้นเต็มไปด้วย “ซากฆ่า” จนทำให้เขาตื่นตระหนก พลัง “ซากฆ่า” ปกคลุมท้องฟ้าบนป่าเฉินเซียงเคยเชื่อว่าพลัง “ซากฆ่า” ของตนเป็นหนึ่งในที่ดีที่สุดบนแผ่นดินเฉินวู แต่เมื่อเทียบกับเสียงครืดคราดนั้น ยิ่งแย่กว่าเดิม “อย่ากังวล หลังจากเข้าไปในถุงสัตว์อาถรรพ์แล้ว ลมหายใจของมันจะถูกแยกจากโลกนั้นแก่ผู้เฒ่าไม่อาจจะตามรอยเจ้าเล็กนี้ได้” หัวซิแย้วจับเฉินเซียงแล้วพุ่งออกอย่างรวดเร็ว ความเร็วทำให้เฉินเซียงหายใจไม่ออก ร่างกายของเขาถูกกระแทกจากการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงจึงทำให้บาดแผลเก่า ๆ ที่เคยเป็นบาดเจ็บกระตุ้นขึ้น ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงนอกเมืองฟรากรานซ์ “พูดถึงความเร็วของฉันแล้ว ฉันไม่มีใครเทียบได้บนแผ่นดินเฉินวู อย่าอยากให้มันฟังเหมือนอวด!” หัวซิแย้วพูดอย่างภาคภูมิใจพร้อมหัวเราะ เมื่อมองเห็นหน้าตาลำบากของเฉินเซียง เธอยิ้มอย่างสนุกสนานยิ่งขึ้น เฉินเซียงถมหัวเราะ “ฉันจะเก่งกว่าล่ะ!” “รออยู่” หัวซิแย้วพูดอย่างเยอะกับอากาศ หลังจากนั้นเธอจับเฉินเซียงแล้วหายวับไปอีกครั้ง ท่ามกลางพวกเขาปรากฏตัวอยู่ในหอได้นานซัง เฉินเซียงอ่อนล้าแต่ยังคงปฏิเสธข้อเสนอของหัวซิแย้วให้ค้างอยู่ เขากลับไปที่ร้านอาวุธศักดิ์สิทธิ์ แต่ยังไม่มีสัญญาณของหลิวเมนเกอร์เลย หลังจากกลับมาที่ห้องพัก เฉินเซียงกิน “ซอร์สธาตุจริง” สักสองสามเม็ดแล้วเริ่มปรับสภาพร่างกาย “หัวซิแย้วอาจพาให้ฉันมาหาเสือตัวขาวโดยเจตนา?” ใจเฉินเซียงสงสัย “เป็นไปได้มาก แต่ใครจะรู้เลย ความคิดของผู้หญิงยากจะคาดเดา เหมือนหักเล็บที่ซ่อนอยู่ในกองฟาง!” หลงสวีอีพูด “พี่ชายรักเอาเม็ด ‘ซอร์สเมื่อนกร้อยพยาธิ’ บางเม็ดมาเถอะ” “เธอมีอยู่แล้วแต่ยังขอจากฉัน?” เฉินเซียงพูดด้วยความเยาะเย้ย ขณะที่มองไปที่เสือตัวขาวตัวเล็กอยู่ในถุงสัตว์อาถรรพ์ เขาพบว่าเด็กพวกนั้นหลับสนิทอยู่แล้ว ภายในถุงมีลานสวนขนาดเล็ก มีหญ้าเขียวขจีและต้นไม้เล็ก ๆ อีกทั้งยังมีบ่อนน้ำ สภาพโดยรวมค่อนข้างดี “ฉันทำอะไรโหดร้ายกับเธอหรือ? พาเธอจากพ่อแม่!” “ไม่เป็นไร รอจนเธอคุ้นเคยกับคุณ แม้ว่าจะต้องส่งเธอกลับ เธอก็ไม่ไปเลย การเจอคุณก็ไม่ได้เป็นโชคร้ายของเธอแล้ว เด็กหญิงคนนี้ก็เร็ว ๆ นี้จะต้องจากพ่อแม่ไปเอง” ซูเม่ยาวกล่าว “อ่า ถูกแล้ว ฉันไม่ก็เหมือนกันที่เธอไล่ล่า ฉันก็ถูกเธอลักพาตัวไป!” หลงสวีอีบ่นด้วยหน้าตาโศก “อสูรน้อย เจ้าคิดผิด พอเริ่มจากคุณเองแล้ว อยากหวนคิดหรือ? ฉันแน่ใจว่าเจ้าจะตามฉันต่อไป แม้ฉันอยากไล่เจ้าทิ้ง เจ้าก็ยังคงตามอยู่” เฉินเซียงบ่น หลงสวีอียิ้มแต่ไม่ตอบเฉินเซียงกำลังรอให้หลิวเมนเกอร์กลับ เขาต้องการให้เธอพาตัวเขากลับไปยังศิลาจารย์เอ็กซ์เทร็มเพื่อหา “ผลไม้ลึกฟ้าคราม” เพื่อเตรียมการสอบระดับห้าแห่งอัลเคมิสต์ เขาไม่มีปัญหาเรื่องส่วนผสมของ “ซอร์สฐานราก” แต่อย่างเดียวที่ขาดคือ “ผลไม้ลึกฟ้าคราม” เพราะยังอยู่ในระหว่างการเจริญเติบโต! ส่วน “ซอร์สจิตวิญญาณธาตุ” มีบ้างแต่ไม่มาก มีแค่ห้าชุด สมุนไพรของสองสูตรนี้หายากมาก และหอได้นานซังก็ไม่มี ส่วน “ซอร์สเมื่อนกร้อยพยาธิ” ไม่ต้องพูดถึง เมื่อเฉินเซียงไปสอบ เขาจะขอให้หอได้นานซังจัดให้แน่นอน เขาพักวันหนึ่งจนฟื้นฟู “ซีนจือ” ที่ใช้ไปแล้ว แล้วพบว่าซีนจือของเขาเพิ่มพลังอย่างมาก นอกจากนี้หลิวเมนเกอร์ก็กลับมา เฉินเซียงรีบวิ่งออกจากห้องตามหาหลิวเมนเกอร์ แต่ในห้องของหลิวเมนเกอร์เขาพบว่า ซู่เซี่ยนเซี่ยนและเล่งโยวหลานก็อยู่ที่นั่น หลิวเมนเกอร์จริง ๆ แล้วไปยัง “หุบเขาไอซ์วินด์” เพื่อเอาเด็กสาวสองคนมาด้วย ซู่เซี่ยนเซี่ยนเห็นเฉินเซียงก็รีบบินเข้าใกล้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจเมื่อได้ยินเรื่องการหายไปของโลกมนุษย์แบบเดียวกับเฉินเซียง เธอก็เป็นห่วงมาก เล่งโยวหลานไม่มีญาติใดในโลกมนุษย์ ตอนนี้เหลือเพียงซู่เซี่ยนเซี่ยนและเฉินเซียงเป็นญาติที่ใกล้ที่สุด การเห็นซู่เซี่ยนเซี่ยนเสียใจ ทำให้เธอก็เสียใจตาม — งานแปลจาก Xianxiaworld —