กองซุนเจี๋ย​เก็บริ้งไว้ในคลังมีหัวใจอสูรทั้งหมดหกสิบหัว ในนั้นห้าสิบหัวเป็นอันที่เขานำมาด้วยเองเฉพาะ เชินสีอ่างมอบหัวใจอสูรเหล่านี้ให้ซูเมี่ย เถาและไบ​ยู​ยู เพื่อให้พวกเขาได้ดัดแปลงเล็กน้อยในเวลาอันสั้นที่สุด​ เพื่อไม่ให้วัง​ชวนและคนอื่นๆ สังเกตเห็น กองซุนเจี๋ย​มานานแล้วแต่กลับเก็บได้แค่สิบหัวใจอสูรเท่านั้น​ นั่นทำให้เชินสีอ่างในใจเก็บความเกลียดชังต่อเขาไว้ลึกซึ้ง เป็นไปตามที่เชินสีอ่างคาดเดา​ พระราชวังศิลปะศักดิ์สิทธิ์ได้มอบหัวใจอสูรห้าสิบหัวให้แก่ศิษย์สี่คนของวัง​ชวน​ เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจะเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ แน่นอน​ พระราชวังศิลปะศักดิ์สิทธิ์และคนอื่น ๆ ประเมินความแข็งแกร่งแท้จริงของเชินสีอ่างต่ำเกินไป​ พวกเขาไม่คาดคิดว่ากองซุนเจี๋ย​และว่าน​ซวน​จะทะเลาะกันอย่างไม่อุ่นใจจนต้องท้าชนเชินสีอ่างโดยเต็มที่ หลังจากฆ่าเหล่าศิษย์ของวัง​ช่วนสองคน เชินสีอ่างได้รวบรวมหัวใจอสูรรวมแล้วหนึ่งร้อยหกสิบห้าหัว​ จำนวนนี้น่าอัศจรรย์​ ถ้าเชินสีอ่างนำหัวใจทั้งหมดออกหลังจากออกจากอาณาจักรลึกลับนี้​ พระราชวังศิลปะศักดิ์สิทธิ์จะต้องสงสัยแน่นอน​ ดังนั้นเขาจึงไม่ตั้งใจจะเอาหัวใจอสูรที่ได้จากกองซุนเจี๋ย​และว่าน​ซวน​ออกไป โดยใช้คาถาอายา​เชินสีอ่างฆ่าอสูรร้ายสิบสองตัวและอสูรน้อยหลายตัว​ อีกทั้งใช้พลังงานจากอสูรน้อยเหล่านั้นทำให้กลายเป็นหัวใจอสูรสิบสองหัว​ นับรวมหัวใจอสูรที่เคยมีแล้ว​ เขามีหัวใจอสูรรวมแล้วสามสิบสองหัว​ จากนั้นเขาไปฆ่า​ราชาจุ่มวาสะ​พร้อมบรรดาฝีมือยี่สิบคน​ ได้หัวใจอสูรอีกยี่สิบเอ็ดหัว​ สุดท้ายเขาฆ่าเม่นมนุษย์หนึ่งตัว​ ได้หัวใจอสูรอีกหนึ่งหัว​ นับจากหัวใจอสูรที่เคยมี​ ตอนนี้เขามีหัวใจอสูรกว่า­ห้าสิบหัว​ ทั้งหมดได้มาจากตัวเขาเอง เชินสีอ่างแบ่งหัวใจอสูรที่ได้เป็นสามส่วน​ ส่วนหนึ่งคือที่เขาเอาไว้ด้วยตัวเอง​ ส่วนที่สองและสามคือส่วนที่ได้จากการฆ่ากองซุนเจี๋ย​และว่าน​ซวน​ เขาเชื่อว่าหัวใจอสูรห้าสี่สิบสี่หัวที่มีอยู่พอจะพอผ่านรอบนี้ได้ แต่เขายังรู้สึกกังวลเล็กน้อย​ กลัวว่าจะมีคนโชคดีที่ได้หัวใจอสูรจำนวนมาก​ แล้วอาจทำให้เขาถูกตัดออก​ ถ้าเขาออกหัวใจอสูรทั้งหมดหนึ่งร้อยหกสิบห้าหัวในครั้งเดียว​ พระราชวังศิลปะศักดิ์สิทธิ์จะต้องสงสัยแน่นอน ขณะเดินทางกับหมาอสูร​เชินสีอ่างรู้สึกอึดอัด​ ตอนนี้เขาต้องการเจอคู่แข่งคนอื่นเพื่อสอบถามว่าพวกเขาเก็บได้เท่าไหร่ เหลือเวลาไม่มากสำหรับการสิ้นสุดรอบนี้​ เมื่อออกจากแงกเขาวิตก​ เชินสีอ่างเดินวนอยู่ในป่ามืดกับหมาอสูร ทันใดนั้นแสงสีฟ้าเรื่อยๆ สายตาของเขากะพริบ​ เมื่อตื่นตระหน่อย​ เชินสีอ่างรีบยืดมือออกแล้วจับมืออ่อนแต่แข็งแรง “ลานลาน!” พอจับมวยอ่อนโยนนั้นได้เชินสีอ่างรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย​ หมัดนั้นจริงๆ แล้วมุ่งหมายไปที่หมาอสูรข้างเคียง สุนัขอสูรรีบหลบซ่อนหลังเชินสีอ่างเมื่อถูกสั่นสะท้าน​ ถ้าเชินสีอ่างชักช้าไปแม้เล็กน้อย​ ศีรษะของสุนัขอสูรก็คงโดนหมัดสีหยกนั้นตีแตกเป็นชิ้นๆ “ฮึม…มิจฉาชีพ ทำอะไรอยู่? แค่อสูรร้าย!” ลานลานกัดริมฝีปาก รอยมองมีแววล่าเป้า​ ทำให้สุนัขอสูรขนลุกขวัญ สุนัขอสูรถ้าตั้งแต่ได้เห็นพลังของเชินสีอ่าง​ ความกลัวมนุษย์ก็ไม่เคยหาย​ ฉากการต่อสู้ของเชินสีอ่างกับกองซุนเจี๋ย​ ยังคงวนอยู่ในหัวของมัน เมื่อลานลานสวมกระโปรงสีฟ้าใสปรากฏขึ้น​ เชินสีอ่างเบ่งบานแบบลับๆ​ เขากำลังมองหาคู่แข่งคนอื่นเพื่อถามจำนวนหัวใจอสูร​ ไม่คาดคิดว่าลานลานจะมาถึงที่ประตูเขาเอง “ฮ่าฮ่า! เขาเป็นคนรับใช้ของฉันแล้ว!” เชินสีอ่างหัวเราะ “เอาหนังหน่อยแล้วปล่อยเขาไปเถอะ!” ลานลานแลบลิ้นออก​ เห็นสุนัขอสูรที่เชินสีอ่างทำให้เป็นอาสาสมัครอย่างเต็มใจ​ เธอก็เชื่อในสิ่งนั้น​ เธอไม่ได้โง่​ เข้าใจว่า การทำอสูรร้ายให้เป็นอาสาสมัครคือประโยชน์ใหญ่ให้กับเชินสีอ่าง​ เธอเองก็อยากได้อาสาสมัครคนหนึ่ง แต่ก็ทำไม่ได้โดยไร้ขีดจำกัด “พวกเรากำลังจะออกไปเร็ว นี้ เธอเก็บหัวใจอสูรกี่หัว?” เชินสีอ่างถามพร้อมรอยยิ้มพลุ่งบนริมฝีปาก “ไม่ได้เก็บเท่าไหรานัก อสูรร้ายมีจำนวนน้อย แถมซ่อนตัวได้ดี ฉันไม่เจอเลย! ก่อนอื่นเธอบอกก่อนเถอะ เธอเก็บกี่หัว?” ลานลานเห็นเชินสีอ่างมีอสูรร้ายเป็นอาสาสมัคร​ คิดว่าเขาน่าจะได้มากแน่นอน เชินสีอ่างหัวเราะออกมาแล้วตอบ “ห้าสามสิบสามหัว แล้วเธอล่ะ?” ลานลานร้องแย้ม “อะไรนะ? ห้าสามสิบสามหัว? ไอ้ขี้โกงกลิ่นเหม็น ทำไมถึงได้หัวขนาดนั้น? ฉันแค่ได้ยี่สิบแปดหัว!” ลานลานทำหน้าน้ำตามด้วยสีหน้าน่ารักของเธอ ใบหน้าแสดงความกังวล​ เธอกลัวว่าจะถูกตัดออกจากรอบนี้​ เห็นชายอย่างเชินสีอ่างได้ห้าสี่สิบสี่หัว​ เธอก็เริ่มสงสัยจังหวะสุดท้าย เชินสีอ่างสังคมจมูกแล้วพูดอย่างยิ้มแย้ม “ฉันวางกับดักอาร์เรย์ใหญ่ไว้ที่อสูรร้ายมักปรากฏและหาย แล้ววางของที่อสูรร้ายชอบกินไว้ในนั้น ฮ่าๆ ไม่ต้องบอกเธอว่าเกิดอะไรขึ้นต่อ” ลานลานตบเท้าออกด้วยความอิจฉา “ฮึม…กลเม็ดแย่จัง… ฉันก็เคยคิดแบบนั้น แต่ไม่สามารถจัดกับดักได้​ ไม่รู้ที่ที่อสูรร้ายมักอยู่​ ไม่รู้วิธีล่อใจพวกมัน” เชินสีอ่างหัวเราะออกมาดัง “ความคิดของเธอช่างเฉียบคม​ แต่ทำไม่ได้เลย” “ตอนนี้เธอเห็นแล้วว่าฉันน่ากลัวแค่ไหน! อยากรู้คนอื่นเก็บได้กี่หัว!” เชินสีอ่างยังคงกังวลว่าจะถูกตัดออก​ เขาเดินมาถึงขั้นตอนนี้เพื่อให้ได้ผลไม้แห่งโชคลาภ​ ถ้ายังถูกตัดเขาก็จะเสียใจตลอดไป เห็นเชินสีอ่างที่ยังกังวลแม้เก็บหัวใจอสูรแล้วหลายสิบหัว ลานลานยิ่งเศร้าลึก​ เพราะเธอได้แค่ยี่สิบแปดหัว​ เธออดใจรอไม่ไหวที่จะบีบเชินสีอ่างอย่างโหดร้าย​ เขายังกังวลอยู่แม้มีหลายสิบหัว ทำให้เธอยิ่งเศร้า “มิจฉาชีพ ฉันพ่ายแพ้แล้ว​ ฉันเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลบลูบลัด หากฉันถูกตัดออกที่นี่ ฉันจะเสียหน้ามาก!” ลานลานก้มลงกับพื้นเริ่มร่างวงกลม​ เธอรู้สึกเสียจิต “ผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุด?” ดวงตาของเชินสีอ่างกระพริบเล็กน้อย “ผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุด​ แต่ฉันจะเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลบลูบลัดแน่นอน!” ลานลานแก้ตัวทันทีเมื่อตระหนักว่าคนดูเหมือนสงสัย เชินสีอ่างพบว่าลานลานไม่ได้แย่เลย​ แม้จะดุร้ายและรุนแรง​ เธอก็มีหลักการ​ ยิ่งไปกว่านั้น​ เธอยังกล้าท้าทายพระราชวังศิลปะศักดิ์สิทธิ์​ ครั้งก่อนเธอเตือนเขาเกี่ยวกับธาตุวัจระกรินน์และให้การรับรองช่วยเหลือ “สาวน้อย ฉันจะบอกเธอบางอย่าง​ แต่เธอต้องสัญญาว่าไม่เปิดเผย​ ฉันจะทำให้เธอผ่านรอบนี้ได้แน่นอน” รอยยิ้มลึกลับปรากฏบนริมฝีปากของเชินสีอ่าง “สัญญา! เธอคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงปากจี่หรือ?” ลานลานงุนงงแต่ก็ยังเชื่อเชินสีอ่าง เชินสีอ่างฟาดสุนัขอสูรให้เป็นอานตะการศิลป์​ ทำให้มันหมดสติ​ แล้วลบความทรงจำส่วนหนึ่งออก​ เพื่อไม่ให้มันบอกอะไร หลังจากตั้งกำแพงเงียบ​ เชินสีอ่างพูดอย่างจริงจัง “จริงๆ แล้วฉันมีหัวใจอสูรราวหนึ่งร้อยหัว​ ฉันสามารถแบ่งให้เธอบ้าง​ เพื่อเพิ่มจำนวนหัวใจอสูรของเธอ​ และหลังจบรอบนี้เราจะเจอกันที่ที่ลับ แบ่งหัวใจอสูรคืนให้ฉัน” “อะ...อะไรนะ? หนึ่งร้อยหัว?” ลานลานล้างหูเล็กๆ ของเธอ​ คิดว่าอาจได้ยินอะไรผิดพลาด.