**ตอนที่ 451 – ความสุขบริสุทธิ์ท่ามกลางอันตราย** ได้ยินเสียงอ้าวโหยกรีดโหดร้ายจากไกลไกล จือเฉิงรู้ได้ว่าฝู่เซียงยูเอ่อกครองได้เปรียบแล้ว ยักษ์ร่างแดงสวมเกราะสีแดงนั้นถูกผลักดันจนเกินขีดจำกัดจนโกรธจัดในขณะนี้ จือเฉิงไม่กล้าจะเข้าใกล้ใกล้เกินไป กลัวว่าจะดึงมาซึ่งฝูเซียงยูเอ่อก ไม่นานหลังจากนั้นเสียงโหยกรีดก็หายไป จือเฉิงรอคอยสักครู่แล้วก็เห็นฝูเซียงยูเอ่อกลอยฟ้าอยู่ไกล ๆ แล่บมาหาตัวเขา เมื่อฝูเซียงยูเอ่อกเห็นว่าจือเฉิงปลอดภัยแล้วก็อ้าปล่อยลมหายใจออกมาระบายใจ ทั้งสองต่างปลดปล่อยเสียงหัวเราะออกมา “งั้นเธอก็เริ่มห่วงใยฉันแล้ว! อย่างน้อยเธอก็มีจิตสำนึก!” ฝูเซียงยูเอ่อกตบแหน่งหน้าอกของจือเฉิง แล้วหยิบอาวุธสีแดงเปื้อนเลือดขนาดใหญ่ออกมามอบให้จือเฉิง เมื่อเห็นออร่าแดงสว่างไสวจากอาวุธนั้น จือเฉิงรับไว้พร้อมหัวเราะ “สุดท้ายแล้วเธอคือพี่สาวที่รักของฉัน แน่นอนว่าฉันต้องเป็นห่วงเธอ! ขอบคุณ” “นี่คือเมล็ดฟ้าผ่าเลือด เจ้าควรได้อันเล็ก ๆ แบบนี้บ้างตอนที่ฆ่าเด็กน้อยนั้น! เนื่องจากเธอฝึกฟ้าผ่า มันจะช่วยเพิ่มพลังฟ้าผ่าของเธอ” ฝูเซียงยูเอ่อกพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน แล้วหยิบชิ้นส่วนเกราะสีแดงเหล่านั้นขึ้นมาดู จือเฉิงถามว่า “เจ้าตั้งใจจะทำอะไรกับชิ้นส่วนเกราะเหล่านี้ล่ะ?” ฝูเซียงยูเอ่อกเก็บชิ้นส่วนเกราะกระจัดกระจายเหล่านั้นไว้แล้วพูดว่า “เกราะชิ้นนี้ค่อนข้างดี ฉันจะขอให้เม็งเอ๋อช่วยตีเกราะใหม่” “ไปกันเถอะ! เราก่อให้เกิดความวุ่นวายมากแค่ไหนแล้วบ้าง บางทีอาจมีอสูรราชฟ้าผ่าแข็งแกร่งหลายตัวมารุ่งเร้า หากเราเจอพวกมันหลายตัวก็อาจเป็นอันตรายต่อเรา” ฝูเซียงยูเอ่อกค่อย ๆ จับแขนจือเฉิงวิ่งด้วยความเร็วอันสุดขีด จนถึงที่ไกลจากสนามรบเดิมจึงค่อยชะลอความเร็ว ระหว่างทางจือเฉิ่งสังเกตเห็นสีหน้าของฝูเซียงยูเอ่อกไม่ค่อยดี หน้าเธอซีดขาวเกินไป มีคิ้วขมวดแน่นเหมือนกำลังทนความเจ็บปวด ทันใดนั้น “อ๋า~!” ฝูเซียงยูเอ่อกร้องอ่อนเสียงขึ้นเมื่อเธอล้มลงบนพื้นและจับหน้าอกของเธอ หน้าเธอก็ซีดขาวอย่างไม่มีเทียบได้ มีสีหน้าตึงเครียดจากความเจ็บปวดชัดเจน เมื่อครู่ก่อนจือเฉิงได้สังเกตว่าเธอมีอะไรผิดปกติ แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่าอาการของเธอจะร้ายแรงขนาดนั้นจนแม้แต่ด้วยพลังของเธอก็ล้มลงบนพื้นได้ “อะไรเป็นนะ?” จือเฉิงถามด้วยความกังวล เขาไม่รู้อย่างไรที่จะทำต่อไป ไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับฝูเซียงยูเอ่อก “ฉัน…ฉันถูกพิษ!” ฝูเซียงยูเอ่อกพูดด้วยความอ่อนแอและอาสวบุคถ จือเฉิงที่ตกใจอย่างรุนแรงรีบทำใจให้สงบ พฤติกรรมตื่นตระหนกจะทำให้ฝูเซียงยูเอ่อกไม่ได้ผลใด ๆ การเห็นจือเฉิงตกใจก่อนหน้านี้ ฝูเซียงยูเอ่อกรู้สึกอุ่นใจในหัวใจของเธอ เมื่อจือเฉิงดึงแขนเล็กของฝูเซียงยูเอ่อกที่หน้าอก เขาเห็นเส้นพลังสีดำพุ่งออกมาจากหน้าอกของเธอ จริง ๆ แล้วเป็นพิษชนิดหนึ่ง ที่สำคัญคือมีสายฟ้าเล็ก ๆ ส่องแสงเจิดจ้าระหว่างพลังสีดำเหล่านั้น “ทำไมไม่บอกล่ะ!” จือเฉิงดุด้วยเสียงต่ำ ขณะที่จ้องมองฝูเซียงยูเอ่อก แล้วหยิบชิ้นเล็กของ “หญ้าจิตวิญญาณนรก” ใส่ลงในปากเธอ เมื่อฝูเซียงยูเอ่อกรับ “หญ้าจิตวิญญาณนรก” แล้ว เธอดูดีขึ้นมาก แต่ก็ไม่คงอยู่นาน “ฉันได้กินยาขับพิษแล้ว แต่ไม่เป็นผล! ยาขับพิษนี้เป็นยาขับพิษที่ดีที่สุดที่ฉันเคยสังเคราะห์ได้!” ฝูเซียงยูเอ่อกก็เป็นกังวลมากในขณะนั้น เนื่องจากเธอรู้สึกว่าพิษกำลังแพร่กระจายในร่างกาย แน่นอนว่าเธอไม่อยากตาย [หมายเหตุ: ในบทก่อน ๆ ประมาณบทที่ 40 ฉันใช้ “ยาขับพิษ” แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น “ยาขับพิษ” เพื่อความสอดคล้อง] ฝูเซียงยูเอ่อกเป็นนักวิทยาศาสตร์แห่งแผ่นดินเฉินอู่ไม่มีใครเทียบได้ หากยาขับพิษที่เธอสังเคราะห์ไม่สามารถกำจัดพิษได้ ทุกอย่างที่จือเฉิงทำก็จะเป็นเรื่องไม่มีประโยชน์แน่นอน “นี่น่าจะเป็นพิษที่พกพาจิตบริสุทธิ์ไปด้วย พิษชนิดนี้สามารถทะลุผ่านแนวปิดกั้นจิตบริสุทธิ์ภายในร่างกายของคนได้ กล่าวคือ ไม่ว่าจิตบริสุทธิ์จะแข็งแรงแค่ไหน ก็ไม่อาจบังกันกับจิตพิษนี้ได้ แม้ว่าเหล่าผู้เชี่ยวชาญสองสามคนช่วยกันขับพิษก็ยังไม่อาจขจัดชนิดนี้ได้!” ไบ โหยโหยอธิบาย เธอเป็นพี่สาวผู้เชี่ยวชาญด้านพิษ จึงมีความเข้าใจเรื่องพิษเป็นอย่างดี ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของจือเฉิงเหลือบสีซีดหมด ส่วนฝูเซียงยูเอ่อกมองมองเขาด้วยความสิ้นหวังเต็มตา เธอรู้ชัดเจนว่าตัวเองอยู่ในอันตรายอันตรายที่สุด “อย่ากังวล ยังมีวิธีขจัดมันอยู่ แค่ดูดออกไปเท่านั้น เจ้ามี ‘ศิลป์ทองร่างปีศาจกำบัง’ ทำให้ต้านพิษได้ทุกชนิด!” ซู เมี้ย่าวะพูด จือเฉิงได้ยินเสียงนั้นดวงตาเขาก็เปล่งประกายทันที เขาจับจุดบนหน้าอกของฝูเซียงยูเอ่อกแล้วรีบถอดเสื้อผ้าบนลำตัวเธอโดยไม่ลังเล เมื่อเห็นกระต่ายสีขาวสั่นสะเทือนบนหน้าอกของฝูเซียงยูเอ่อกและเชอร์รีสั่นไหวบนยอดยอดหิมะสองตอ จือเฉิงอดไม่ได้ที่จะถอนลมหายใจลึก ฝูเซียงยูเอ่อกตกใจจนร้องอ้อยอออย่างอ่อนหวาน “เจ้าหนูยั่ว! ทำไมเจ้าถูกรังเกียจ! ไอ้ละเมิด คุณกำลังใช้ประโยชน์จากฉันในสถานการณ์อันตรายนี้เลย...” “ฉัน…กำลังพยายามช่วยเธอ!” จือเฉิงมองที่บาดแผลของฝูเซียงยูเอ่อก พอศูนย์กลางของยอดหิมะขาวนั้นมีรอยร้าวลึก มีจุดสีแดงคล้ายเม็ดสีเทาเทือกขนาดนิ้วหัวแม่มือ พลังสีดำและฟ้าผ่าสีแดงพุ่งออกมาจากตรงนั้น ขณะฝูเซียงยูเอ่อกกำลังจะด่าจือเฉิง จู่ๆ จือเฉิงก็ฝังศีรษะเข้าไปในยอดหิมะขาวอันงดงามของเธอ ดูดเลือดบาดแผลของเธอ ฝูเซียงยูเอ่อกอ้าปากบอกว่า “อย่าเอา! เจ้าจะตาย!” ในขณะนั้น ฝูเซียงยูเอ่อกเริ่มรู้สึกเลือดไหลออกจากร่างกาย พิษที่แพร่กระจายอย่างรวดเร็วกำลังถูกดูดออกทีละน้อย เธอรู้ว่าจือเฉิงกำลังดูดเลือดพิษจากร่างกายของเธอ ช่วงเวลานั้นหัวใจของเธอเจ็บปวดยิ่งกว่าความเจ็บจากพิษ เพราะเธอเชื่อว่าจือเฉิงต้องตายอย่างแน่นอน เมื่อเธอเองทำอะไรไม่ได้กับพิษนี้แล้ว จือเฉิงที่อ่อนแอกว่าเธอจะทำได้อย่างไร! แม้ว่าชุดบนลำตัวของฝูเซียงยูเอ่อกจะถูกจือเฉิงฉีกจนหมดและศีรษะของเขาก็ฝังอยู่บนหน้าอกของเธอ แต่อย่างไรก็ตามฝูเซียงยูเอ่อกไม่รู้สึกอายเลย กลับรู้สึกเสียใจอย่างไม่อาจบรรยาย เธอไม่ต้องการให้จือเฉิงตายเพื่อเธอ ในขณะเดียวกัน จือเฉิงก็กำลังสั่งให้หลงเสวี่ยกระจายสำนึกศักดิ์สิทธิ์เข้าไปในร่างกายของฝูเซียงยูเอ่อก เพื่อให้เขารู้ตำแหน่งของจิตพิษที่แท้จริง และในเวลาเดียวกันก็เห็นว่าพิษในเลือดของเธอแพร่กระจายได้ถึงระดับไหน ด้วยวิธีนี้เขาจะดูดพิษในร่างกายของฝูเซียงยูเอ่อกได้อย่างแม่นยำ เพื่อดูดพิษให้เร็ว เขายังต้องกลืนเลือดของฝูเซียงยูเอ่อกเข้าไปด้วย นั่นเป็นเรื่องจำเป็น ไม่เช่นนั้นเขาต้องดูดออกมาหนึ่งคำแล้วคายออก แล้วทำซ้ำไปเรื่อย ๆ ซึ่งจะช้ากว่าความเร็วที่พิษแพร่กระจาย เลือดของฝูเซียงยูเอ่อกที่ถูกพิษแล้วมีมากมายแล้ว หลังจากจือเฉิงดูดเลือดพิษออกไป ร่างกายของเธอก็เติมเลือดได้อย่างรวดเร็ว เพราะเธอเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับ “สังสารณะ” การฟื้นตัวของเธอเร็วมาก จึงไม่มีปัญหาให้จือเฉิงดูดเลือดทั้งหมด สิ่งที่ทำให้จือเฉิงตะลึงคือเลือดของฝูเซียงยูเอ่อกมีพลังมหัศจรรย์ เมื่อทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้ว มันเป็นเลือดของนักศิลปะสังสารณะที่อัดแน่นอยู่ในร่างของเขา หลังจากดูดเลือดเข้าไป เลือดของเขาได้ผสานกับเลือดของเธอ ทำให้เนื้อหนังและเลือดของเขาแข็งแรงขึ้นตามธรรมชาติ แรกเริ่มฝูเซียงยูเอ่อกเป็นกังวลอย่างมาก แต่เมื่อเห็นจือเฉิงยังคงทำต่อไปโดยไม่มีอาการแพ้ใด ๆ เธอถอนหายใจอ่อนโล่งแล้วละลายเป็นเสียงอ้าวอธิษฐานอ่อน ๆ เมื่อความกังวลหายไป เธอเริ่มอายเมื่อร่างบนของเธอถูกจือเฉิงเปิดเผยอย่างเต็มที่ ยอดหิมะงดงามของเธอถูกจือเฉิงมองเห็นทั้งหมด แม้แต่ใบหน้าของจือเฉิงก็ถูกซบสอดอยู่ระหว่างสองยอดนั้น แน่นอนว่าจือเฉิงรู้สึกแก้มของเขาถูกกดโดยยอดขนุ่มและเรียบนั้น เขาเพลิดเพลินกับความรู้สึกนั้นอย่างเต็มที่ “อ๊า…หนูน้อย อย่ามาแตะ!” ฝูเซียงยูเอ่อกอุทานอ่อน ๆ ฉับพลัน เนื่องจากมือของจือเฉิงกดบนหนึ่งในยอดหิมะขาวของเธอ “เธอ…ทำโดยเจตนา!” ฝูเซียงยูเอ่อกสีหน้าซีดสลัวขึ้นอย่างรุนแรง แต่เธอทำอะไรไม่ได้เลย ทั้งที่ทำได้เพียงด่าว่าหนูน้อยที่ทำเช่นนั้น เพราะในมุมมองของเธอ จือเฉิงกำลังเสี่ยงชีวิตเพื่อดูดพิษออกจากร่างของเธอ จือเฉิงเพียงแค่นวดเบา ๆ ทำให้เลือดของเขาร้อนขึ้น แต่เขายังคงมีสติอยู่บ้าง หลังจากได้ลิ้มรสแล้ว เขาก็หยุดลง หากทำต่อไป เขากลัวว่าฝูเซียงยูเอ่อกจะหันหน้าไม่สนใจเขาในภายหลัง เพราะการกระทำเช่นนั้นถือเป็นการละเมิดร่างกายของเธอ.