บทที่ 452 – ดินแดนโบราณศักดิ์สิทธิ์ สิ่งที่หัวซิอังยู่วกังวลไว้กลับไม่เกิดขึ้นเลย เฉินเซียรงแค่หยิบสันตุ่มโฉบตาเงี่ยงไปเล็กน้อยแล้วหยุดลง ทำให้หัวซิอังยู่วรู้สึกเสียใจนิดหน่อย เธอไม่เคยคาดคิดว่าเฉินเซียรงจะอดทนต่อการล่อลวงอันรุนแรงขนาดนั้นได้ หลังจากสี่ชั่วโมงเฉินเซียรงยกศีรษะขึ้นมาสักพักและเช็ดเลือดที่เปื้อนปากออกไป ในขณะเดียวกันก็จ้องมองกระต่ายสีขาวป่าสูงตระหง่านของเธอ ดวงตาเผาผลาญด้วยเปลวไฟแรงโหด อยากให้หัวซิอังยู่วถูกไฟเผา หัวซิอังยู่วพึมพำอ้อนหน่อยแล้วหันตัวอย่างรวดเร็ว เธอดึงผ้าพันยาวออกมาห่อรอบอก แล้วใส่ชุดถุงเท้าทันที “ยังไม่ได้พอหรือ?” เธอหันกลับมามองเฉินเซียรงด้วยสายตาอึดอัด “ไม่มี!” เฉินเซียรงตอบอย่างตรงไปตรงมา พร้อมรอยยิ้มเบี้ยว “ฮึม!” หัวซิอังยู่วดังคว่าเบา ๆ ก่อนถามอย่างอ่อนโยน “เธอดื่มเลือดพิษของฉันมากขนาดนี้ จริง ๆ แล้วเป็นอะไรไหม?” เมื่อเห็นดวงตาแห่งความห่วงใยของหัวซิอังยู่วเฉินเซียรงหัวเราะออกมาแล้วยืนยัน “ฉันไม่เคยเป็นพิษใด ๆ ฉันสบายดี อย่าเป็นห่วง!” ระลึกถึงเหตุการณ์น่าอายเพียงไม่นานก่อนหน้า หัวซิอังยู่วถ่มน้ำลายบนพื้น “เลวร้ายไปเถิด ไอ้อุบ้า เจ้ากระทำฉันมากเกินไป!” “ถ้าอย่างนั้นก็ให้เจ้าจ่ายค่าตอบแทนไปเลย” เฉินเซียรงหัวเราะและเริ่มถอดเสื้อผ้า “เจ้าจะชดใช้ให้ฉันได้อย่างไร?” หัวซิอังยู่วบีบเอวเฉินเซียรงจนเขาตะโกนร้องเจ็บขณะขยับตัว แต่อย่างไรก็ตามหัวซิอังยู่วได้ฟื้นฟูพลังของเธอแล้ว หลังจากบีบเอวเฉินเซียรงสักครู่ ความโกรธของหัวซิอังยู่วก็ระบายออกไป เธอยังคงดึงเฉินเซียรงผ่านอาณาจักรภูเขาแสงฟ้าอันอันตรายต่อไป “ไซอังยู่ว ของเธอใหญ่กว่าน้องเมินเจอร์แน่!” เฉินเซียรงพูดขึ้นกะทันหัน ฉากที่เพิ่งผ่านไปยังฝังลึกในหัวของเขาโดยเฉพาะความรู้สึกที่แก้มของเขาถูกยัดอัดอยู่ระหว่างยอดเขาสองด้านที่สูงตระหง่าน เขาไม่เคยเล่นกับซือเซี่ยนเซี่ยนขนาดนี้ ซือเซี่ยนเซี่ยนแค่ให้เขาจับมือสักหน่อยเท่านั้น แน่นอนว่าหน้าผากของหัวซิอังยู่วใหญ่กว่าของซือเซี่ยนเซี่ยน การสัมผัสนั้นอร่อยล้ำลึก เขาชื่นชมต่อเนื่องโดยไม่มีที่สิ้นสุด “ไอ้อุบ้าชั่วคราว ห้ามพูดถึงเรื่องนี้ต่อไป! อีกอย่าง อย่าบอกใครโดยเฉพาะน้องเมินเจอร์เด็ดขาด!” หัวซิอังยู่วพูดด้วยเสียงหวาน เฉินเซียรงหัวเราะแล้วบอก “อะไรนะ? เจ้าก็แสดงให้ฉันดูเองเมื่อตอนนั้น ไม่ว่าเธอจะใส่ชุดใส ๆ ฉันก็ยังจำได้ แถมตอนนั้นฉันแค่ดูดเลือดพิษของเจ้า ไม่ได้ดูดส่วนอื่นอะไรเลย” ได้ยินแบบนั้น หัวซิอังยู่วหน้าก็อุ่นร้อนขึ้นทันที เธอจับข้อมือเฉินเซียรงแน่นยิ่งกว่าก่อน จนเขาตะโกนเหมือนหมูกำลังจะไปสังหาร “อา…อา, พิษในร่างกายของฉันกำลังระเบิด!” เขาตะโกนแล้วล้มลงบนพื้นทำให้หัวซิอังยู่วตกใจ ใบหน้าของเธอซีดลงในพริบตา ขณะกอดเขาไว้ด้วยความหวาดกลัว “ไอ้อุบ้า เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า? ทำให้ฉันตกใจ!” สภาพของหัวซิอังยู่วในขณะนั้นคล้ายกับเฉินเซียรงเมื่อสักครู่ เธอมองเห็นแล้วเฉินเซียรงยิ้มในใจ “ช่วย…ช่วยฉันดูดพิษหน่อย” เขาขอร้องด้วยความเจ็บปวด “ฉันต้องดูดตรงไหน?” หัวซิอังยู่วถามด้วยความกังวล ขณะนี้เธอไม่กลัวความตายเลย ตราบใดที่เฉินเซียรงยังมีชีวิต ทุกอย่างก็พอแล้วสำหรับเธอ เฉินเซียรงชี้ไปที่ปากของเขา “ที่นี่…” เมื่อเธอเห็นแสงกระพริบแปลก ๆ ในดวงตาของเฉินเซียรง เธอรีบตรวจสอบร่างกายโดยจับข้อมือเขาอย่างแน่นหนา แต่ตามที่คาดไว้ ไม่พบพิษเลย สภาพของเขายังดีกว่าที่เคย “ไอ้อุบ้า…เจ้าตรงนี้…ฮึม!” หัวซิอังยู่วบีบเอวของเขาแล้วโยนเขาลงพื้น เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของเฉินเซียรงทำให้เธอมั่นใจว่าเขากำลังแกล้งเธอ และยังพยายามหลอกให้เขาจูบเธออีก เขานวดที่จุดที่บีบแล้วหัวเราะหยอกล้อ “ซังชีอังยู่ว อย่าโกรธนะ ฉันแค่เล่นมุขกับเจ้า!” “มุขหัวของเจ้า! ทำไมเจ้าถึงทำแบบนี้กับฉัน ฉันห่วงเจ้ามาก!” หัวซิอังยู่วเหยียบพื้น “ไอ้อุบ้า เจ้าช่างน่ารำคาญจริง!” เฉินเซียรงยิ้มบ้า ๆ “แน่นอน ฉันรู้แล้ว! ฉันก็ห่วงเจ้ามากเช่นกัน ขอโทษด้วยนะ!” “อย่าตลกอีกแล้ว เร็วเข้าไปกันเถอะ!” หลังจากเช็ดฝุ่นบนใบหน้าของเฉินเซียรง หัวซิอังยู่วดึงเขาต่อไป “ซังชีอังยู่ว ทำไมเจ้าถึงอยากให้ฉันเป็นแม่บ้านของเจ้า? ฉันไม่เคยเข้าใจ จุดนี้ยกเว้นมุขตลกแล้วทำไมผู้หญิงอย่างเจ้าถึงอยากทำแบบนั้น?” เขาถามหลายครั้งแล้วแต่หัวซิอังยู่วก็แค่ตอบแบบสั้น ๆ “ตอนนี้ฉันจะไม่บอกเลย เจ้าต้องการให้ฉันเป็นแม่บ้านของเจ้าเลยหรือ?” เธอยิ้มพร้อมหัวเราะ “ฮึม เราจะตกลงกันไหม?” เฉินเซียรงได้วางแผนทุกอย่างไว้แล้ว เพียงแค่รอของขวัญสำหรับเธอเท่านั้น หัวซิอังยู่วมยากเย็นยิ้ม “อย่ากังวล สัญญาของฉันจะใช้ได้ตลอดไป!” เฉินเซียรงตื่นเต้นทันที “เมื่อเจ้าเป็นแม่บ้านของฉัน เจ้าจะทำตามคำสั่งของฉันทุกอย่างไหม…?” เมื่อเขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนแรงจากแขนบางของหัวซิอังยู่ว เขาก็หยุดพูดต่อไป “แน่นอน ฉันจะทำตามเจ้า แต่ต้องเป็นคนที่เหนือกว่าฉัน ก่อนที่จะกินฉันได้!” ใบหน้าของหัวซิอังยู่วอุ่นแดงเมื่อเธอนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า เฉินเซียรงบอก “รอแป๊บนึง ฉันจะทำให้เจ้าเป็นแม่บ้านของฉันเร็ว ๆ นี้ ให้ฉันเตรียมการสักหน่อย” “ต้องเตรียมอะไร? ฉันก็ทำแม่บ้านของเจ้าได้เลย!” เธอถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ตอนนี้ยังบอกไม่ได้!” รอยยิ้มลึกลับปรากฏบนปากของเฉินเซียรง หากจะทำให้หญิงงามอย่างเธอเป็นของตัวเอง เขาต้องมีของขวัญที่ดี เพราะเฉินเซียรงเป็นคนที่ใส่ใจภาพลักษณ์มาก อาณาจักรภูเขาแสงฟ้าเลือดอันอันตรายนี้แน่นอนว่าอันตรายยิ่ง หากผู้เชี่ยวชาญระดับสุดขีดเดินคนเดียวเข้าไป ก็อาจไม่สามารถออกมาได้เลย หากไม่มีเฉินเซียรง แม้แต่หัวซิอังยู่วอาจตายจากพิษ นี่เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ฟ้าไฟหลายชนิด ตัวสัตว์ฟ้าไฟที่เจอเป็นครั้งแรกที่พัฒนารูปร่างคล้ายมนุษย์นั้นแข็งแรงมาก พวกมันใช้พลังของฟ้าฟันสีแดงและยังมีพิษแปลกประหลาดอีกด้วย เมื่อเฉินเซียรงต่อสู้กับเด็กชายใส่เกราะสีแดง เขาถูกโจมตีด้วยฟ้าฟันพิษหลายครั้ง แต่เพราะเขาไม่อัมพรต่อพิษ จึงไม่รู้สึกอะไรเลย ในเส้นทางนั้น หัวซิอังยู่วและเฉินเซียรงเดินอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ พวกเขาพบสัตว์ฟ้าไฟหลายตัว บางครั้งเป็นฝูงและมีพลังมหาศาล เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะ พวกเขาต้องหลบหนีซ้ำ ๆ ไม่ให้เกิดความขัดแย้งกับสัตว์เหล่านั้น หลังจากสิบวันเดินทางผ่านอุทยานภูเขาแสงฟ้าเลือด หัวซิอังยู่วและเฉินเซียรงมาถึงพื้นที่รอบๆ ที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณฝน และต้นไม้โบราณสูงตระหง่าน ต้นไม้เหล่านี้ต้องใช้คนร้อยคนกอดลำต้นด้วยกัน จึงจะได้พลังสนับสนุนป่าไม้ทั้งหมด อีกทั้งยังมีดอกไม้และหญ้าแปลก ๆ เติบโตอยู่รอบ ๆ “นี่คือดินแดนโบราณศักดิ์สิทธิ์ ฉันได้ยินว่ามหานักศิลปะศตวรรษนิโรธาได้มาที่นี่บ้างแล้ว แต่ยกเว้นต้นไม้และสัตว์โบราณเหล่านี้ พวกเขาก็ไม่พบดินแดนศักดิ์สิทธิ์ใด ๆ!” หัวซิอังยู่วพูดขณะพักอยู่บนต้นไม้สูงแห่งหนึ่ง.