Chapter 1101 - จัสมิน, จัสมินน้อย ในโลกที่มืดมิด สติสัมปชัญญะของเขากำลังค่อยๆ หวนกลับคืนมา เมื่อหยุนเช่อลืมตาขึ้น เขาก็เห็นร่างเล็กในชุดสีแดงยืนอยู่ตรงหน้า กำลังจ้องมองเขาอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าเล็กๆ ที่งดงามไร้ที่เปรียบนั้นมีความหยิ่งทะนงและเย็นชาเจืออยู่ นางยังคงสวมชุดนางฟ้าสีแดงหม่นตัวโปรดของนาง เรือนผมสีชาดที่ยาวถึงสะโพกทำให้นางดูทั้งอ่อนโยนและบอบบางในเวลาเดียวกัน “จั...สมิน...” หยุนเช่อพึมพำ เขารู้ตัวว่ากำลังฝัน แต่จิตวิญญาณของเขาก็ไม่อาจหยุดสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้นได้ “เจ้าทำตัวเองบาดเจ็บสาหัสอีกแล้วนะ อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น?” จัสมินจ้องมองเขาด้วยสายตาและน้ำเสียงที่คุ้นเคย รวมถึงท่าทางอันทรงพลังที่เป็นดั่งเจ้านายของเขา “หึหึ...” หยุนเช่อหัวเราะเบาๆ “ใช่แล้ว นางชื่อจัสมินน้อย” “หึ!” จัสมินโกรธ “เมื่อไหร่เจ้าถึงจะรู้จักรักชีวิตตัวเองให้มากกว่านี้!? ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่อยู่กับเจ้า ข้าเคยตัดสินใจผิดพลาดมามากมาย แต่สิ่งหนึ่งที่ข้ามั่นใจคือ หากวันหนึ่งเจ้าต้องตายจริงๆ สาเหตุก็คงมาจากผู้หญิง!” “ถ้าหากเป็นเพื่อเจ้า...” หยุนเช่อมองดูนางแล้วตอบกลับอย่างหนักแน่น “ข้าจะไม่ลังเลเลย” “...เจ้าคนโง่!” นางดุด่าเขาอีกครั้งก่อนจะหันหลังกลับ สายตาของนางก็ละจากเขาไปเช่นกัน “ก่อนที่เราจะจากกัน ข้าพูดไปหมดแล้ว เราไม่มีวาสนาต่อกันอีกและไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ ต่อกัน เส้นทางของเราจะไม่มีวันมาบรรจบกันอีก” “ใช้ชีวิตให้ดี อย่าได้มีความหวังที่ไร้สาระอีก... ต่อให้จะเป็นเพราะข้าก็ตาม” เมื่อเสียงของนางค่อยๆ จางหายไป ร่างที่ดูดั่งความฝันของนางก็ค่อยๆ เลือนรางลง “จัสมิน... จัสมิน! อย่าไปนะ ข้ายังมีเรื่องต้องคุยกับเจ้าอีกมาก... จัสมิน!!” หยุนเช่อลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดทั่วร่างทำให้เขาตื่นขึ้นมาเต็มตา วิสัยทัศน์ของเขาเริ่มกลับมาชัดเจนขึ้นช้าๆ สถานที่แห่งนี้ดูเหมือนถ้ำที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ มีกองไฟเล็กๆ ที่ก่อจากเศษไม้ เขาเห็นเด็กสาวในชุดสีสันสดใสนั่งอยู่ตรงหน้า คางของนางวางอยู่บนฝ่ามือทั้งสองข้างและจ้องมองเขาโดยไม่กะพริบตา “ตื่นเร็วเกินไปนะ ข้านึกว่าเจ้าจะหลับนานกว่านี้เสียอีก” มือของจัสมินน้อยยังคงอยู่ในท่าเดิมขณะที่นางจ้องมองใบหน้าอันน่ารักของเขา นางพูดต่อเบาๆ “บาดแผลของเจ้าสาหัสมากนะ” “ข้าหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?” เขารู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง เขาใช้มือแตะหน้าผากตัวเองอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะค่อยๆ คลายมือลง การสูญเสียพลังจิตของข้านั้นรุนแรงยิ่งกว่าบาดแผลทางกายเสียอีก ข้าคงต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกนานทีเดียว จัสมินน้อยเอียงคอพลางนึกทบทวน “น่าจะประมาณสองถึงสามชั่วโมงได้มั้ง อ้อ จริงสิ พี่เขย เมื่อกี้เจ้าเอาแต่ละเมอเรียกชื่อพี่สาวจัสมินตลอดเลยนะ” “...” หยุนเช่อหยุดหายใจครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง โดยแผ่นหลังพิงกับผนังถ้ำ ความมืดมิดภายนอกเริ่มมีแสงสว่างส่องผ่านเข้ามาเล็กน้อย น่าจะล่วงเลยเที่ยงคืนไปนานแล้ว “ที่นี่ที่ไหน? เป็นเจ้าที่พาข้ามาที่นี่หรือ?” “ก็ต้องเป็นข้าสิ เจ้าคิดว่าเป็นพวกคนเลวพวกนั้นหรือไง?” จัสมินน้อยทำปากยื่น “ถึงจะบอกว่าไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่มันก็ปลอดภัยมากนะ รอบๆ นี้ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย เจ้าต้องขอบคุณข้ามากๆ เลยนะพี่เขย ถ้าข้าไม่ได้ออกแรงลากพี่เขยมาที่ปลอดภัยแบบนี้ ป่านนี้เจ้าคงถูกพวกสัตว์อสูรเขมือบไปแล้ว” “...” หยุนเช่อไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาพยายามรวบรวมสติอย่างช้าๆ และมั่นคง เพียงแต่เขาสลัดภาพร่างสีแดงที่ลอยอยู่ในความฝันออกจากหัวไม่ได้ “จัสมิน...” สติของเขาเริ่มเลือนรางลงอีกครั้ง จัสมินน้อยเผยอปากเล็กน้อยด้วยความตกใจกับท่าทางที่เหม่อลอยของเขา ก่อนจะรีบถาม “พี่เขย เจ้าโกรธข้ามากเลยเหรอตอนนี้?” “...” หยุนเช่อเริ่มตื่นเต็มตาอีกครั้งและจ้องเขม็งไปที่จัสมินน้อย “เจ้าคิดว่าไงล่ะ!? เรื่องคราวก่อนไม่พูดถึงนะ แต่ครั้งนี้ข้าเกือบตายเพราะเจ้า!” “คิกคิก” จัสมินน้อยแลบลิ้นอย่างซุกซน “จริงๆ แล้ว... จะครั้งนี้หรือครั้งก่อน ข้าก็จงใจให้พวกคนเลวพวกนั้นเจอตัวข้าเองนั่นแหละ เพราะข้ารู้ว่าพี่เขยอยู่ข้างๆ ข้า ถ้าไม่อย่างนั้นพวกมันไม่มีวันหาข้าเจอหรอก” “เจ้า!” หยุนเช่อหันขวับไปมองนางด้วยสายตาอาฆาต “เจ้าไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นจริงๆ ด้วย เจ้าเป็นใครกันแน่... และทำไมต้องพยายามทำร้ายข้าด้วย!?” “ข้าไม่ได้อยากทำร้ายพี่เขยสักหน่อย ข้าก็แค่...” คิ้วของจัสมินน้อยโค้งมนขึ้นขณะที่นางหัวเราะคิกคัก “ข้าแค่อยากรู้ว่าพี่เขยจะยอมเสี่ยงอันตรายทุกอย่างเพื่อมาช่วยข้าไหม” “หึ!” หยุนเช่อขมวดคิ้วพร้อมพ่นคำพูดออกมาว่า “เราไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันเลย เจ้าเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าข้าจะมาช่วยเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า!?” “ก็เพราะข้าทั้งสวยและน่ารักยังไงล่ะ พี่เขยไม่มีทางปล่อยให้ข้าเจ็บแม้แต่นิดเดียวหรอก” หยุนเช่อ, “...” “อ้อ แล้วก็ยังมีอีก... อีกเหตุผลเล็กๆ น้อยๆ” จัสมินน้อยกระซิบเสียงเบา “ข้าแค่อยากรู้ว่าเพราะข้าชื่อเหมือนพี่สาวจัสมินหรือเปล่า พี่เขยถึงไม่ทิ้งข้าไป... ข้าไม่นึกเลยว่าพี่เขยจะโง่ได้ขนาดนี้!” คำพูดของจัสมินน้อยทุกคำราวกับแทงทะลุจุดอ่อนที่สุดของหยุนเช่อ เหตุผลที่เขาทำลายความรอบคอบทุกครั้งเพื่อเอาชีวิตไปเสี่ยงช่วยเด็กสาวที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันนี้... เหตุผลที่ใหญ่ที่สุด... ไม่สิ... เหตุผลเดียวก็คือ เพราะชื่อของนางคือ “จัสมินน้อย” บางทีมันอาจเป็นเรื่องบังเอิญ หรือบางทีนางอาจจะแค่พูดเพ้อเจ้อในตอนนั้น แต่สำหรับหยุนเช่อที่เดินทางมายังแดนเทพเพียงลำพัง ผู้ซึ่งมีแต่จัสมินเต็มเปี่ยมอยู่ในหัวใจ “จัสมินน้อย” จึงเป็นชื่อที่สัมผัสลึกเข้าไปในจิตใจของเขา เขาอยากจะปฏิเสธนางเพราะชื่อเหมือนกับนาง เขาขยะแขยงที่นางเรียกจัสมินว่า “พี่สาวจัสมิน” อย่างดื้อรั้นพร้อมกับเรียกเขาว่าพี่เขยไปด้วย... อย่างไรก็ตาม... โดยไม่รู้ตัว นางได้ทิ้งรอยประทับไว้ในใจของเขาเสียแล้ว เขาไม่อาจละเลยความรู้สึกหนักอึ้งที่คอยกระแทกเข้ามาทุกครั้งที่จัสมินน้อยตกอยู่ในอันตราย “...จะไม่ให้มีครั้งหน้าอีกแล้ว และอย่าเรียกข้าว่าพี่เขย สสส์...” น้ำเสียงของเขาราบเรียบและจริงจัง แต่การพูดทำให้บาดแผลบางจุดฉีกขาด หยุนเช่อร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย อย่างไม่คาดคิด หลังจากถูกหยุนเช่อดุ จัสมินน้อยไม่ได้แสดงท่าทีดื้อรั้นเอาแต่ใจเหมือนเคย นางทำปากยื่นเล็กน้อย ดูรู้สึกผิดและเจ็บปวดอย่างที่สุด “พี่เขย ข้ารู้แล้วว่าข้าผิดไป ตอนนั้นข้านึกว่ามันสนุก ข้าไม่รู้ว่าพี่เขยจะต้องเจ็บตัวถึงขนาดนี้” นางยื่นมือออกไป ลอยนิ่งอยู่ใกล้บาดแผลที่หน้าอกของหยุนเช่อราวกับอยากจะแตะแต่ไม่กล้า “เจ็บมากไหม? ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำอีกแล้ว จะไม่ทำอีกแน่นอน” เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารและสำนึกผิดของนาง หยุนเช่อก็ไม่อาจระบายความโกรธเคืองที่อัดอั้นอยู่ในใจได้อีก เขาทำได้เพียงส่ายหัวอย่างจนใจและไร้หนทาง “ช่างเถอะ ขอแค่เจ้ารู้ว่าตัวเองผิดก็พอแล้ว...” ก่อนที่เขาจะพูดจบ จัสมินน้อยก็ดวงตาเป็นประกายแล้วตอบอย่างร่าเริง “ข้ารู้อยู่แล้วว่าพี่เขยไม่มีทางโกรธข้าได้นาน หึหึหึ! พี่เขย ตอนที่เจ้าหลับ เจ้าตะโกนเรียกชื่อพี่สาวจัสมินเป็นสิบๆ รอบเลยนะ การที่เอาชีวิตมาเสี่ยงช่วยข้าก็เป็นเพราะพี่สาวจัสมินด้วย พี่เขยดีกับพี่สาวจัสมินขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่นางยอมแต่งงานกับเจ้า!” “...” หยุนเช่อสูดลมหายใจเบาๆ “ในเมื่อเจ้าจริงใจกับข้า ข้าก็จะจริงใจกับเจ้าบ้าง จัสมิน... จริงๆ แล้วนางไม่ใช่ภรรยาข้า แต่นางเป็นอาจารย์ของข้า” “เอ๊ะ?” ปากของจัสมินน้อยอ้าค้าง “อาจารย์? อะ... เอ๊ะ... งั้นพี่เขยก็ต้องเคารพนางมากๆ ใช่ไหมล่ะ?” “เคารพ?” หยุนเช่อเงยหน้าขึ้น “ข้าไม่รู้สิ ข้าไม่รู้ว่าความรู้สึกของข้าที่มีต่อนางคืออะไร นางเป็นอาจารย์ของข้า แต่นางเป็นอะไรที่มากกว่านั้นเยอะ” จัสมินน้อยไม่ได้ขัดจังหวะและจ้องมองเขาอย่างเงียบเชียบโดยไม่กะพริบตา “นางสอนข้าหลายสิ่งหลายอย่าง แต่ข้าไม่เคยรู้สึกถึงความกตัญญูหรือความเคารพแบบที่คนเขามีต่อผู้มีพระคุณเลย นางช่วยชีวิตข้ามานับครั้งไม่ถ้วน ถ้าไม่มีนาง ข้าก็คงเป็นแค่ศพที่นอนตายอยู่ที่ไหนสักแห่ง แต่ข้าก็ไม่เคยรู้สึกขอบคุณแบบที่คนเขามีต่อผู้ช่วยชีวิตเลย... นางเป็นคนที่ดุด่าข้ามากที่สุดในโลก... ดุร้ายที่สุด... แต่ข้าก็ไม่เคยโกรธนางเลย... จริงๆ แล้ว... เวลาฝัน... ข้าหวังว่าจะได้เห็นและได้ยินนางดุด่าข้าอีกสักครั้ง เป็นพันๆ ครั้ง... ไม่สิ... หมื่นๆ ครั้งเลยก็ได้” โดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกทั้งหมดก็พรั่งพรูออกมา เพราะจัสมิน เขาจึงเดินทางมายังแดนเทพ เขาพบเจอผู้คนมากมาย แต่เขาก็ยังคงรู้สึกโดดเดี่ยวอยู่เสมอ เขาต้องฝังแผนการเพื่อจัสมินไว้ลึกในใจ ชื่อของนางถือเป็นสิ่งต้องห้ามที่เลวร้ายที่สุดในดิน