Chapter 1233 - การต่อสู้ครั้งสุดท้าย “หยุนเช่อ... ทำไม... เจ้าถึงไม่เคยดูแลตัวเองเลยสักครั้ง” เสียงสั่นเครือตัดพ้อดังขึ้นข้างหูของเขา เป็นเสียงที่แผ่วเบาและโศกเศร้า ราวกับส่งมาจากแดนไกลสุดขอบฟ้า จัสมิน... “จัสมิน!” หยุนเช่อสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกสายฟ้าฟาด ความเจ็บปวดทั่วร่างปะทุขึ้นดั่งคลื่นยักษ์ แต่เขากลับไม่สนใจแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนขณะกวาดมองไปรอบๆ “จัสมิน นั่นเสียงของจัสมิน...” “จัสมิน เจ้าอยู่ที่ไหน? ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหน?” ประตูเปิดออก เงาร่างสีขาวดุจหิมะปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอย่างลึกลับ “หยุนเช่อ เจ้าตื่นแล้วสินะ” “เจ้าสำนักปิงหยุน” ลมหายใจของหยุนเช่อติดขัดและดูสับสน “ข้า... ข้าได้ยินเสียงนาง นางมาที่นี่ใช่ไหม? นางมาแน่ๆ!” มู่ปิงหยุนมองหยุนเช่อพลางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบกลับไปว่า “เจ้าเพิ่งตื่น คงเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น” หัวใจของเขาค่อยๆ สงบลง ความทรงจำที่เลือนลางเริ่มย้อนกลับมา เขารู้สึกปวดหัวราวกับจะระเบิด ภาพการต่อสู้ที่เอาชนะลั่วฉางเซิงได้ในตอนท้ายนั้นยังคงดูพร่ามัว เป็นแค่ความฝันงั้นหรือ...? ใช่ คงเป็นแค่ความฝัน... หยุนเช่อสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติก่อนจะเริ่มสำรวจสภาพร่างกายของตนเอง เขาถามขึ้นอย่างเร่งรีบ “เจ้าสำนักปิงหยุน ข้าหลับไปนานเท่าไหร่แล้ว?” “ไม่ต้องห่วง แค่สองวันเท่านั้น เจ้ายังมีเวลาอีกสิบชั่วโมงก่อนจะถึงการต่อสู้ครั้งถัดไปกับลั่วฉางเซิง” มู่ปิงหยุนกล่าวปลอบใจ “ดูท่าข้าคงต้องเสียไข่มุกกงล้อกาลเวลาไปอีกเม็ดแล้ว” หยุนเช่อสงบใจลง หลังจากตรวจสอบร่างกายเมื่อครู่ เขาพบว่าเส้นชีพจรทั้งหมดได้รับการฟื้นฟูและเชื่อมต่อกันเรียบร้อยแล้ว อาการบาดเจ็บทั้งภายในและภายนอกคงที่ พลังลมปราณและพลังชีวิตฟื้นคืนมาได้ราวครึ่งหนึ่ง ถึงแม้เขาจะมีพลังในการฟื้นตัวที่น่าทึ่ง แต่ด้วยความรุนแรงของอาการบาดเจ็บที่ได้รับมา มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฟื้นตัวได้รวดเร็วขนาดนี้ภายในระยะเวลาสั้นๆ “ไม่” มู่ปิงหยุนส่ายหน้า “สิ่งที่รักษาเจ้าคือหยาดน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐมกาลหนึ่งหยด” “น้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐมกาล? นั่นคืออะไรหรือ?” หยุนเช่อถามด้วยความตกตะลึง “น้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐมกาลคือน้ำทิพย์ที่ได้รับสัมผัสจากพลังต้นกำเนิด บันทึกเรียกมันว่า ‘วารีแห่งกำเนิด’ ปัจจุบันมันมีอยู่เพียงในแดนเทพแห่งปฐมกาลเท่านั้น” มู่ปิงหยุนอธิบายอย่างใจเย็น หัวใจของหยุนเช่อเต้นรัว เขารู้ดีว่าสิ่งใดก็ตามที่มีคำว่า “ปฐมกาล” ย่อมเป็นระดับสูงสุดที่ความโกลาหลจะมอบให้ได้ อันที่จริงมันอาจกล่าวได้ว่าเป็นยอดแห่งสมบัติเทพทั้งปวง “ในเมื่อมันถูกเรียกว่า ‘น้ำศักดิ์สิทธิ์’ และมีอยู่แค่ในแดนเทพ ข้าเดาว่ามันคงหายากมากสินะ” “ใช่ หายากยิ่งนัก” มู่ปิงหยุนกล่าวต่อ “แดนเทพแห่งปฐมกาลเต็มไปด้วยสัตว์ร้ายโบราณ มันเป็นสถานที่ที่อันตรายสุดขีด น้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐมกาลนั้นมีแรงดึงดูดมหาศาลต่อสัตว์ร้ายเหล่านั้นด้วยพลังวิญญาณของมัน ดังนั้นทุกที่ที่พบน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐมกาล ย่อมมีสัตว์ร้ายโบราณเฝ้าอยู่ แม้แต่ระดับปรมาจารย์เทพก็ยังต้องเอาชีวิตเข้าแลกหากต้องการมัน” “ตามการเปลี่ยนแปลงของความโกลาหล กลิ่นอายปฐมกาลของแดนเทพแห่งปฐมกาลก็เริ่มขุ่นมัวและปริมาณของน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐมกาลก็น้อยลง ปรมาจารย์เทพผู้ทรงพลังหลายคนพยายามเข้าสู่แดนเทพแห่งปฐมกาลนับร้อยครั้งแต่ก็ยังไม่พบแม้แต่ครึ่งหยดหลังจากเสียเวลาไปนับพันปี” “ไม่ว่าอาการบาดเจ็บจะหนักหนาสาหัสเพียงใด กระดูกหรือเส้นชีพจรจะแตกละเอียด แม้กระทั่งอวัยวะภายในจะฉีกขาด ขอเพียงเจ้ายังมีลมหายใจเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียว น้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐมกาลเพียงหยดเดียวก็เพียงพอที่จะช่วยให้เจ้าฟื้นตัวเต็มที่ในเวลาอันสั้น มันยังสามารถฟื้นฟูโลหิตวิญญาณที่สูญเสียไปได้จนหมดสิ้น หากใช้เป็นยาบำรุง มันสามารถขัดเกลาร่างกายให้แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าและทำให้จิตวิญญาณแข็งแกร่งดุจป้อมปราการที่ไม่อาจทำลาย ตอนที่เจ้าต่อสู้กับลั่วฉางเซิง เจ้าคงรู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาผิดปกติ นั่นเป็นเพราะร่างกายของเขาผ่านการขัดเกลาด้วยน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐมกาล... และน่าจะเป็นปริมาณที่มหาศาลมากด้วย” คำพูดของมู่ปิงหยุนทำให้หยุนเช่อตัวแข็งทื่อ “แดนดาราสุขสันต์ของเรามีสิ่งนี้...” “ไม่” มู่ปิงหยุนส่ายหน้า “อาจารย์ของเจ้าเคยพบน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐมกาลหนึ่งหยดเมื่อหลายปีก่อนและใช้มันขัดเกลาจิตวิญญาณไปแล้ว ส่วนหยดที่ใช้รักษาเจ้าในครั้งนี้เป็นของที่คนอื่นมอบให้” “...ใครหรือ?” หยุนเช่อถามด้วยความเหลือเชื่อ “แดนเทพเคลือบแก้ว” “...” หยุนเช่อตกตะลึง ดวงตาของเขาฉายแววสับสน “เจ้าน่าจะเดาได้ว่าใคร นอกจากนางแล้ว ไม่มีใครอื่นที่สามารถหรือกล้าทำเช่นนี้” มู่ปิงหยุนมองเขา “บางทีนางอาจมีมันติดตัวอยู่ตลอด หรืออาจขโมยมาจากราชาแห่งแดนเทพเคลือบแก้ว นางให้องค์ชายลำดับที่เก้าแอบส่งมันมา เรื่องน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐมกาลนี้ ราชาแห่งแดนเทพเคลือบแก้วคงรู้ตัวในไม่ช้า... ถึงตอนนั้นเขาคงโกรธจัดแน่... ช่างเถอะ ตอนนี้อาการบาดเจ็บของเจ้ายังไม่หายดี อย่าเพิ่งกังวลเรื่องนั้นเลย” หยุนเช่อเอามือกุมขมับ อารมณ์ในใจปั่นป่วน แม่หนูน้อยคนนั้น... นางเอาจริงงั้นหรือ... นั่นคือน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งปฐมกาลนะ! ข้าไม่สามารถหาอะไรมาตอบแทนบุญคุณอันใหญ่หลวงขนาดนี้ได้... ข้าต้องใช้ “ร่างกาย” ชดใช้จริงหรือ? อีกอย่าง ด้วยความสามารถในการฟื้นตัวของข้า หากข้าเข้าไปอยู่ในไข่มุกกงล้อกาลเวลา ข้าก็น่าจะฟื้นตัวได้เต็มที่ด้วยตัวเองอยู่แล้ว... มู่ปิงหยุนวางไข่มุกกงล้อกาลเวลาสองเม็ดไว้ตรงหน้าหยุนเช่อ “นี่คือไข่มุกพิเศษอีกสองเม็ดที่ได้รับมาจากแดนสวรรค์นิรันดร์ มันยังมีเวลาเหลืออีกยี่สิบชั่วโมง น่าจะเพียงพอสำหรับให้เจ้าฟื้นตัวจนสมบูรณ์” “อืม!” หยุนเช่อปัดความคิดฟุ้งซ่านและความลังเลทั้งปวงทิ้งไป เขารับไข่มุกทั้งสองเม็ดด้วยแววตาที่แน่วแน่ มู่ปิงหยุนยังมีความในใจอีกหลายอย่างที่อยากถามหยุนเช่อแต่ก็ยั้งไว้ นางเดินจากไปเงียบๆ ปล่อยให้หยุนเช่อทำสมาธิฟื้นฟูร่างกาย ไม่นานนัก นางก็สัมผัสได้ว่าหยุนเช่อกำลังกระตุ้นไข่มุกกงล้อกาลเวลา นางจึงโบกมือสร้างพื้นที่ปิดตายรอบที่พัก ป้องกันไม่ให้หยุนเช่อถูกรบกวนจากภายนอก นางเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วเหลือบมองไปด้านข้างพร้อมกล่าวเบาๆ ว่า “พี่หญิง ข้ารู้ว่าท่านมาแล้ว” เมื่อเสียงของนางจางหายไปในอากาศ ความบิดเบี้ยวของมิติก็เกิดขึ้น เงาร่างสีฟ้าครามก้าวผ่านออกมาดุจระลอกคลื่นบนผิวน้ำ ท่าทางของนางเย็นชาดุจหยกแต่ทว่างดงามอย่างน่าตะลึง อกอวบอิ่มที่ดูเหมือนจะทะลักออกมาจากอาภรณ์สีขาวดุจหิมะที่พริ้วไหวตามแรงลม ทำให้ภาพที่เห็นงดงามและเยือกเย็นเกินเปรียบเปรย นางคือมู่เสวียนอินนั่นเอง เมื่อเห็นมู่เสวียนอิน มู่ปิงหยุนก็รู้สึกผ่อนคลาย ความรู้สึกปลอดภัยเอ่อล้นในใจ “พี่หญิง ท่านยังคงกังวลเรื่องอาการบาดเจ็บของเขาจนต้องมาด้วยตัวเองสินะ” “ไม่” มู่เสวียนอินปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา “พลังการฟื้นตัวของหยุนเช่อเหนือกว่าที่เจ้าจินตนาการไว้มาก ไม่ว่าอาการบาดเจ็บจะหนักแค่ไหน ขอเพียงเขามีเวลาเพียงพอ เขาก็จะฟื้นตัวได้เต็มที่ ข้าเพียงแค่กังวลว่าจะมีเหตุไม่คาดฝันอื่นเกิดขึ้นเท่านั้น” มู่ปิงหยุน, “...” “ในเมื่อเขาไม่เป็นไรและไม่มีอะไรให้ข้าต้องกังวล ข้าก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อ” มู่เสวียนอินหันหลังเตรียมจากไป “ท่านจะไปแล้วหรือ?” มู่ปิงหยุนมองตามด้วยความแปลกใจ “ข้าลอบเข้ามา หากอยู่นานเกินไปแดนสวรรค์นิรันดร์จะสัมผัสได้” มู่เสวียนอินกล่าวต่อ “ไม่จำเป็นต้องบอกหยุนเช่อว่าข้ามา ในเมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงขนาดนี้ ข้าจะปล่อยให้เขาดื้อรั้นเป็นครั้งสุดท้าย ข้าจะจัดการกับผลที่จะตามมาเอง! แต่หลังจากนี้... หากเขายังไม่เชื่อฟังอีก ข้าจะหักขาเขาทั้งสองข้างแน่!” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว หลังจากพูดจบ นางก็ลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าเตรียมจากไป “พี่หญิง” มู่ปิงหยุนตะโกนเรียกนางไว้ นางพยายามจะยกมือขาวบริสุทธิ์ขึ้น แต่ทว่า... มือของนางกลับนิ่งค้าง ไม่ได้หยิบใบมีดผีเสื้อเสียงออกมา “มีอะไรหรือ?” มู่เสวียนอินหันกลับมา มู่ปิงหยุนกำหมัดเบาๆ แล้วลดมือลงพลางส่ายหน้า “ไม่มีอะไร ที่นี่คือแดนสวรรค์นิรันดร์ พี่หญิงต้องระวังตัวให้มาก ส่วนหยุนเช่อ... ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะดูแลเขาเอง” “...” คิ้วของมู่เสวียนอินขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แต่ไม่ได้ซักไซ้ต่อ นางค่อยๆ ลอยขึ้นสู่อากาศและเลือนหายไปพร้อมกับระลอกมิติที่กระจายตัวอีกครั้ง การเข้าออกแดนสวรรค์นิรันดร์ได้อย่างอิสระโดยไม่ถูกตรวจพบนั้นไม่ใช่เรื่องปกติ อันที่จริง สามารถนับคนที่มีความสามารถนี้ได้ด้วยนิ้วมือ ไม่นานหลังจากมู่เสวียนอินจากไป เงาร่างสีแดงในเมฆาไกลๆ ก็วาบผ่านเข้ามาใกล้ วันนี้แดนสวรรค์นิรันดร์ทั้งอาณาเขต หรือเรียกได้ว่าทั้งแดนเทพทิศตะวันออกทั้งหมด ต่างอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันแปลกประหลาด นั่นเป็นเพราะวันนี้คือวันสุดท้ายของศึกประลองเทพ การต่อสู้ครั้งแรกระหว่างหยุนเช่อและลั่วฉางเซิงสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วแดนเทพทิศตะวันออก ไม่เพียงแต่หัวใจของผู้ฝึกยุทธรุ่นเยาว์เท่านั้นที่สั่นไหว แม้แต่รุ่นอาวุโสก็ยังเลือดลมสูบฉีด หยุนเช่อเป็นฝ่ายชนะในศึกแรก แต่สำหรับวันนี้ที่เป็นศึกที่สอง ไม่มีใครคาดเดาผลลัพธ์ได้ การต่อสู้ครั้งแรกนั้นดุเดือดและยืดเยื้อ ทั้งสองฝ่ายต่างงัดทุกกระบวนท่าที่มีออกมา และอาจกล่าวได้ว่าโชคชะตาคือผู้ตัดสินในศึกนั้น ด้วยข้อสรุปเช่นนี้ การต่อสู้ครั้งที่สองย่อมต้องตื่นเต้นและงดงามยิ่งกว่าครั้งแรกอย่างแน่นอน บางทีมันอาจจะดุเดือดยิ่งกว่าศึกแรกเสียด้วยซ้ำ ท้ายที่สุด นี่คือการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ภายนอกแดนสวรรค์นิรันดร์ ศูนย์รับพนันที่เกี่ยวข้องกับศึกประลองเทพต่างปิดตัวลง บางทีอาจเป็นเพราะแต่ละแดนดารามุ่งมั่นอยู่กับการชมการต่อสู้นี้จนไม่มีอารมณ์จะพนัน หรืออาจเป็นเพราะพวกเขารู้สึกว่าในฐานะผู้ฝึกยุทธด้วยกัน การพนันขันต่อกับบุตรแห่งเทพผู้สั่นสะเทือนโลกทั้งสองคนนั้นเป็นเรื่องลบหลู่ “ผลลัพธ์ของวันนี้คาดเดาได้ยาก แต่ส่วนตัวข้าอยากเห็นหยุนเช่อชนะ” สุ่ยอิงเย่ว์ถอนหายใจพลางเดินตามหลังสุ่ยเชียนเหิง มุ่งหน้าไปยังพื้นที่เวทีประลองเทพ “เรายังบอกไม่ได้” สุ่ยเชียนเหิงแค่นเสียงเบาๆ “ทั้งคู่บาดเจ็บสาหัสพอกัน แต่เบื้องหลังลั่วฉางเซิงมีแดนเทพชายคาศักดิ์สิทธิ์หนุนหลัง ดังนั้นเขาต้องไม่เป็นไรแน่ ส่วนเจ้าหนูหยุนเช่อว่าจะฟื้นตัวได้เต็มที่หรือไม่นั้นยังไม่ทราบได้” สุ่ยอิงเย่ว์ขมวดคิ้วแล้วหันไปมองสุ่ยเม่ยอินที่ตอนนี้เอาแต่ยิ้มร่า นางถามอย่างสงสัย “เม่ยอิน วันนั้นหยุนเช่อบาดเจ็บหนักขนาดนั้นและเจ้าก็เป็นห่วงตลอดทั้งวัน ทำไมตอนนี้ถึงดูปกติเหลือเกินล่ะ?” ร่างกายของสุ่ยเชียนเหิงเกร็งขึ้นมา คอของเขาตั้งตรง เขาก้าวถอยหลังอย่างเงียบเชียบ “ข้าไม่ได้ห่วงอยู่แล้วนี่!” สุ่ยเม่ยอินหัวเราะคิกคัก “พี่หยุนเช่อของข้าเก่งกาจถึงเพียงนั้น อาการบาดเจ็บแค่นั้นจะมาคุกคามเขาได้อย่างไรกัน!?” สุ่ยอิงเย่ว์, “...” “พี่หยุนเช่ออะไรกัน? เจ้าพูดคำนี้บ่อยเกินไปแล้ว ห้ามพูดคำนี้อีกเด็ดขาด” สุ่ยเชียนเหิงขัดขึ้น “ก็ได้ค่ะท่านพ่อ” สุ่ยเม่ยอินเบ้ปากและแลบลิ้น เมื่อมาถึงเวทีประลองเทพ สุ่ยเชียนเหิงกวาดสายตามองไปทั่ว “โอ้? ดูเหมือนเขาจะฟื้นตัวเต็มที่แล้วจริงๆ” เมื่อสุ่ยเชียนเหิงมาถึง เขาก็จ้องมองไปยังหยุนเช่อที่นั่งอยู่ในพื้นที่เด่นที่สุดของฝั่งแดนดาราสุขสันต์ทันที หยุนเช่ออยู่ในอาการสงบนิ่ง ดวงตาและจิตวิญญาณแจ่มชัด กลิ่นอายคงที่ ไม่มีความอ่อนแอให้เห็น สุ่ยเชียนเหิงพึมพำ “ในเมื่อเขาฟื้นตัวเต็มที่แล้ว สงสัยวันนี้เราคงได้ดูโชว์ดีๆ อีกรอบ” เขามองไปยังด้านขวาและพบว่าลั่วฉางเซิงยังมาไม่ถึง สายตาหลายคู่ยังคงมองไปทางทิศตะวันออกเพื่อรอคอยตัวเอกอีกคนของวันนี้ “หยุนเช่อ ในการต่อสู้ซ้ำกับลั่วฉางเซิงวันนี้ เจ้าคิดว่ามีโอกาสชนะเท่าไหร่?” มู่ปิงหยุนถามเบาๆ หยุนเช่อโฟกัสสายตาและตอบอย่างจริงจังว่า “ในศึกแรก ข้าประเมินฝีมือของลั่วฉางเซิงต่ำไปจึงยั้งมือไว้เล็กน้อย ครั้งนี้เมื่อต้องต่อสู้กับลั่วฉางเซิง กระบวนความคิดและกลยุทธ์ของข้าต้องชัดเจนที่สุด ตอนนี้ความสามารถในการฟื้นตัวของข้าเร็วกว่าก่อน และข้าก็คุ้นเคยกับการผสานเพลิงกาฬทองและเพลิงหงสามากขึ้นแล้ว” “ดังนั้นในศึกนี้ ข้าเชื่อว่าโอกาสชนะของข้าน่าจะมากกว่าลั่วฉางเซิงเล็กน้อย ในเมื่อข้าเอาชนะเขาได้ครั้งหนึ่ง ข้าย่อมเอาชนะเขาครั้งที่สองได้แน่นอน!” น้ำเสียงของหยุนเช่อไม่ได้ดูอวดอ้างและดูมั่นใจในตัวเองอย่างถึงที่สุด มู่ปิงหยุนพยักหน้า “ดีมาก” หลังจากพูดจบ นางก็หันสายตาไปทางทิศตะวันออก “ลั่วฉางเซิงมาแล้ว... เอ๊ะ?” คิ้วของมู่ปิงหยุนกระตุกอย่างรุนแรงเผยให้เห็นความฉงน สายตาของนางเริ่มจริงจังและมีความตกตะลึงปรากฏในดวงตา ไม่ใช่แค่เพียงมู่ปิงหยุน แต่รวมถึงมู่ฮวนจือ ฮั่วรู่เลี่ย และคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าตกตะลึงและประหลาดใจ ราวกับเห็นสิ่งที่เหลือเชื่อจนเป็นไปไม่ได้ “เจ้าสำนักปิงหยุน เกิดอะไรขึ้นหรือ?” หยุนเช่อขมวดคิ้วถาม มู่ปิงหยุนยังคงจ้องมองไปทางทิศตะวันออก น้ำเสียงและท่าทีของนางเริ่มกระวนกระวายมากขึ้น “นี่... นี่คือกลิ่นอายของลั่วฉางเซิงงั้นหรือ?”