บทที่ 1368: 281: ตบหน้าเข้าให้! 2 ผู้แปล: 549690339 “ฉันดูแย่มากเลยเหรอ?” เซี่ยว่านชิวแตะใบหน้าของเธอพลางเงยหน้าขึ้นมองโจวซั่วหลง โจวซั่วหลงพยักหน้า “ใช่ ดูแย่มากเลย ให้ผมเรียกหมอมาตรวจหน่อยไหม?” “ไม่... ไม่ต้อง” เซี่ยว่านชิวรีบกล่าว “ฉันไม่เป็นไร ไม่ได้รู้สึกไม่สบายตรงไหน” เขาควรทำอย่างไรดี? มีวิธีไหนที่จะทำให้โจวซั่วหลงออกไปจากห้องพักผู้ป่วยนี้ได้บ้าง? ตราบใดที่โจวซั่วหลงยังอยู่ในห้องนี้ อู๋โหย่วอวี๋ก็ไม่สามารถออกไปได้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป โจวซั่วหลงจะต้องพบตัวอู๋โหย่วอวี๋อย่างแน่นอน เซี่ยว่านชิวเริ่มลนลานมากขึ้นเรื่อยๆ สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ชั่วขณะหนึ่งเธอคิดอะไรไม่ออกเลย ส่วนอู๋โหย่วอวี๋ที่อยู่ใต้เตียงก็รู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง ประการแรกเป็นเพราะพื้นที่ใต้เตียงนั้นคับแคบเกินไป ประการที่สองเป็นเพราะเขากำลังประหม่าและหวาดกลัว หากโจวซั่วหลงล่วงรู้เรื่องความสัมพันธ์ชู้สาวของเขากับเซี่ยว่านชิว พวกเขาก็คงจบเหสิ้น แผนการที่วางไว้เกือบ 30 ปีจะพังทลายลงในพริบตา ดังนั้น พวกเขาจะให้โจวซั่วหลงพบตัวไม่ได้เด็ดขาด อู๋โหย่วอวี๋พนมมือเข้าหากันแล้วพึมพำเบาๆ ว่า “พระโพธิสัตว์คุ้มครอง พระโพธิสัตว์คุ้มครอง!” ในตอนนั้นเอง เจิ้งหว่านอินก็เดินเข้ามาข้างกายโจวซั่วหลงด้วยรอยยิ้ม “คุณตาคะ คุณหมอบอกว่าเราควรพาคุณยายออกไปรับแสงแดดบ้าง วันนี้อากาศข้างนอกค่อนข้างดี ทำไมคุณตาไม่พาคุณยายไปเดินเล่นในสวนล่ะคะ? เดี๋ยวหนูจะออกไปซื้อของกิน พอหนูกลับมาแล้วจะโทรหาพวกคุณตาเองค่ะ” เซี่ยว่านชิวถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้ หลานสาวแท้ๆ ของเธอก็ยังคงเป็นที่พึ่งพาได้มากที่สุด “หว่านอินพูดถูก ฉันแค่อยากออกไปเดินเล่นสูดอากาศบริสุทธิ์บ้าง อยู่ในห้องพักนี่รู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว” ขณะที่เซี่ยว่านชิวพูด เธอเริ่มก้าวเดินออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า โจวซั่วหลงพยักหน้าและเดินตามเซี่ยว่านชิวไป “ตกลง งั้นเราออกไปเดินเล่นกันเถอะ” “ค่ะ” ทั้งสองคนเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป เมื่อถึงประตู เซี่ยว่านชิวหันกลับมามองในห้องอีกครั้ง ใต้เตียงนั้น อู๋โหย่วอวี๋ยังคงนอนคุดคู้อยู่ หลังจากเซี่ยว่านชิวและโจวซั่วหลงจากไป เจิ้งหว่านอินก็ออกจากห้องพักไปเช่นกัน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าค่อยๆ ไกลออกไป อู๋โหย่วอวี๋ที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงก็ดูเหมือนจะหมดแรง เขาระบายลมหายใจยาวเหยียดแล้วนอนแผ่อยู่บนพื้น ความรู้สึกดีใจอย่างสุดซึ้งประดังเข้ามาราวกับว่าเขาเพิ่งรอดพ้นจากความตาย เขาไปแล้ว โจวซั่วหลงไปเสียที วันนี้เขาเกือบจะตกม้าตายเสียแล้ว เนิ่นนานหลังจากนั้น ในที่สุดอู๋โหย่วอวี๋ก็คลานออกมาจากใต้เตียง เขาพาร่างที่อ่อนล้าเดินตรงไปที่ประตู ครืด— ประตูถูกผลักเปิดออก อู๋โหย่วอวี๋มองออกไปข้างนอก เมื่อยืนยันว่าโจวซั่วหลงและคนอื่นๆ ไม่ได้อยู่แถวนั้น เขาจึงกล้าเดินต่อ “คุณหนูเย่ ครั้งนี้พวกเราต้องรบกวนคุณจริงๆ ถ้าไม่มีคุณ พวกเราก็ไม่รู้จะทำยังไงดี” ในตอนนั้นเอง กลุ่มคนที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาได้เดินตรงมา พวกเขาทุกคนสวมหน้ากากอนามัย แม้จะมองเห็นใบหน้าได้ไม่ชัดเจน แต่ก็ยังเห็นได้ว่าคนที่เดินนำหน้านั้นมีรูปร่างที่สง่างาม ผิวขาวราวกับกระเบื้องเคลือบของเธอแทบจะโปร่งแสงภายใต้แสงไฟ หน้ากากใบกว้างปกปิดใบหน้าของเธอไว้ เหลือเพียงดวงตาคู่สวยราวกับพญาหงส์ที่เปี่ยมไปด้วยพลังและจิตวิญญาณ สิ่งนี้ทำให้ทุกคนต้องหันกลับมามองเธอ “ห้องปลอดเชื้อเตรียมพร้อมหรือยัง?” เย่จั๋วหันกลับมามองเล็กน้อยพลางถามผู้อำนวยการที่อยู่ข้างกาย ผู้อำวยการกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ไม่ต้องกังวลครับ ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย สายตาของเธอเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่เดินลับๆ ล่อๆ ออกมาจากห้องพักของเซี่ยว่านชิวโดยบังเอิญ เย่จั๋วเชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา เพียงแค่มองแวบเดียวเธอก็บอกได้ว่าคนคนนี้มีบางอย่างผิดปกติ คุณยายของเซินเซ่าชิงไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป เย่จั๋วรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าเงาร่างที่ดูมีลับลมคมในนี้ จะต้องมีความเกี่ยวข้องกับเซี่ยว่านชิวอย่างแยกไม่ออกแน่นอน จนกระทั่งเดินพ้นประตูโรงพยาบาลออกมา อู๋โหย่วอวี๋ถึงรู้สึกว่าเขาได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งอย่างแท้จริง ในสวนหลังโรงพยาบาล เซี่ยว่านชิวและโจวซั่วหลงพูดคุยกันขณะเดินเล่น แม้ว่าเธอจะคุยอยู่กับโจวซั่วหลง แต่ใจของเซี่ยว่านชิวไม่ได้อยู่ที่เขาเลย เมื่อพูดคุยกันเธอก็ถามคำตอบคำ หรือตอบไม่ตรงคำถามเสียเป็นส่วนใหญ่ ตอนนี้เธอกังวลเกี่ยวกับอู๋โหย่วอวี๋เป็นอย่างมาก “ว่านชิว? ว่านชิว?” โจวซั่วหลงยื่นมือออกมาโบกไปมาตรงหน้าเซี่ยว่านชิว ตอนนั้นเองเซี่ยว่านชิวถึงได้รู้สึกตัว เธอจึงยิ้มแล้วพูดว่า “ตาแก่ มีอะไรเหรอ?” โจวซั่วหลงถามด้วยความสงสัย “วันนี้คุณเป็นอะไรไป? ทำไมถึงดูใจลอยขนาดนี้? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? ข้างนอกอากาศหนาวนะ เรากลับกันก่อนไหม?” กลับเหรอ?! ถ้าอู๋โหย่วอวี๋ยังอยู่ในห้องตอนที่พวกเขากลับไปล่ะ? ไม่ได้ พวกเขายังกลับไปตอนนี้ไม่ได้ เซี่ยว่านชิวจึงพูดต่อว่า “เดินเล่นต่ออีกสักพักเถอะ ฉันไม่ได้ไม่สบาย แค่รู้สึกกังวลเรื่องเซียงเซียงนิดหน่อย วันนี้ตอนที่คุณไปหาเซียงเซียง แกพูดว่ายังไงบ้างล่ะ?” ที่แท้เซี่ยว่านชิวก็กำลังกังวลเรื่องโจวเซียงนี่เอง