บทที่ 1386: 285: เขาโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี เขานึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้สถานการณ์จะพลิกผันไปได้ขนาดนี้ “เย่จั๋วตอนอยู่โรงเรียนโดดเด่นแค่ไหนเชียว? นั่นแหละคือเหตุผลที่เขาซึ่งเป็นอาพลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย!” โจวจินเป่ยเป็นนักธุรกิจ เขามีสายตาที่เฉียบแหลมในการมองคน เขามองออกว่าความเคารพในสายตาของอาจารย์ที่ปรึกษานั้นไม่ใช่การเสแสร้งเลย โจวจินเป่ยกล่าวต่อ “อาจารย์ครับ ไม่ต้องลำบากหรอก ผมไม่กระหายน้ำครับ” อาจารย์ที่ปรึกษายิ้มแล้วกล่าวว่า “งั้นเป็นชาเขียวแล้วกันครับ! บอสอย่างพวกคุณชอบดื่มชาเขียวกันทั้งนั้นแหละ” พูดพลางเขาก็เดินไปชงชา โจวจินเป่ยรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป เขาอยากจะถ่ายวิดีโอฉากนี้เก็บไว้ให้โจวเจ๋อหยานดูจริงๆ ครู่ต่อมา อาจารย์ที่ปรึกษาก็ส่งชาเขียวร้อนกรุ่นให้โจวจินเป่ย “คุณอา ดื่มช้าๆ นะครับ ระวังจะลวกเอา” โจวจินเป่ยรับชาเขียวด้วยสองมือ “ขอบคุณครับ” “ไม่เป็นไรครับ” อาจารย์ที่ปรึกษานั่งลงตรงข้ามกับโจวจินเป่ย “คุณอาครับ หลานชายคนโตของคุณเป็นแฟนของนักศึกษาเย่เหรอครับ?” “ใช่ครับ” โจวจินเป่ยพยักหน้า อาจารย์ที่ปรึกษาถอนหายใจ “หลานชายคนโตของคุณต้องเคยช่วยระบบสุริยะไว้ในชาติที่แล้วแน่ๆ ถึงได้มาเป็นแฟนของนักศึกษาเย่ในชาตินี้! คุณต้องช่วยบอกเขาให้ดูแลนักศึกษาเย่ของเราให้ดีนะ ไม่อย่างนั้นพวกเราทั้งภาควิชาเคมีไม่ปล่อยเขาไว้แน่” เย่จั๋วโดดเด่นเกินไป อาจารย์ที่ปรึกษาอยู่ในวงการนี้มาหลายปีและพบเจออัจฉริยะมามากมาย แต่ความจริงแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นอัจฉริยะที่เก่งกาจผิดมนุษย์มนาอย่างเย่จั๋ว! บางคนมีไอคิวสูงแต่อีคิวต่ำ แต่เย่จั๋วไม่ใช่แบบนั้น นอกจากไอคิวจะสูงแล้ว อีคิวของเธอก็ยังสูงมากเป็นพิเศษอีกด้วย โจวจินเป่ยยิ้มและกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วงครับ หลานชายคนโตของผมเป็นคนที่มีความรับผิดชอบมาก ไม่อย่างนั้นจั๋วจั๋วคงไม่ถูกใจเขาหรอก เขาไม่รังแกจั๋วจั๋วแน่นอน” อาจารย์ที่ปรึกษาขยับแว่นสายตาและกล่าวต่อ “ที่จริง ต่อให้เขาอยากจะรังแคนักศึกษาเย่ เขาก็อาจจะทำไม่ได้หรอกครับ” ว่ากันว่าฝีมือการต่อสู้ของเย่จั๋วก็ยอดเยี่ยมมากเช่นกัน ช่วงฝึกทหาร เธอสามารถเอาชนะครูฝึกได้ภายในไม่ถึงสามกระบวนท่า ครูฝึกของมหาวิทยาลัยปักกิ่งล้วนเป็นนายทหารชั้นสัญญาบัตรที่ผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวด อย่าว่าแต่คนธรรมดาเลย แม้แต่นักศิลปะการต่อสู้ก็อาจจะไม่ใช่คู่มือของเขา ไม่นานหลังจากนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกประตู ตามมาด้วยเสียงเคาะประตู “นักศึกษาเย่น่าจะมาถึงแล้ว” อาจารย์ที่ปรึกษาเงยหน้าขึ้น “เข้ามาสิ” โจวจินเป่ยก้มมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงตรงกับอีกสิบนาทีพอดี ซึ่งตรงกับสิบนาทีที่อาจารย์ที่ปรึกษาแจ้งไว้ แกร๊ก— ประตูเปิดออก ร่างโปร่งบางเดินเข้ามาจากด้านนอก เธอสวมหน้ากากอนามัยขนาดใหญ่ ซึ่งหน้ากากนั้นดูใหญ่เกินไปเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าของเธอดูเล็กและละเอียดลออ ขณะที่เย่จั๋วเดินเข้ามา เธอก็ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามราวกับหยก แสงสว่างจ้าสาดส่องลงบนใบหน้าที่ขาวนวลราวกับเครื่องเคลือบดินเผาโดยไม่มีตำหนิใดๆ “อาจารย์ที่ปรึกษา คุณอา” อาจารย์ที่ปรึกษาพยักหน้าให้เย่จั๋ว โจวจินเป่ยลุกขึ้นจากเก้าอี้ “จั๋วจั๋ว” เย่จั๋วเก็บหน้ากากใส่กระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ “คุณอา เราไปคุยกันข้างนอกเถอะค่ะ” “ได้สิ” โจวจินเป่ยเดินตามเย่จั๋วไป มีร้านกาแฟสุดหรูแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในเขตตะวันตกของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง แม้ว่าค่าใช้จ่ายจะสูง แต่สภาพแวดล้อมก็ดีมากจริงๆ ทั้งสองคนเข้ามาในร้านกาแฟ เย่จั๋วสั่งคาปูชิโน่หนึ่งแก้ว โจวจินเป่ยสั่งกาแฟบลูเมาน์เทนหนึ่งแก้ว เมื่อกาแฟถูกนำมาเสิร์ฟ โจวจินเป่ยจึงเข้าสู่หัวข้อหลัก เขาหยิบซองจดหมายออกมาส่งให้เย่จั๋ว “จั๋วจั๋ว นี่คือของจริง ลองดูสิว่าหลานพอจะซ่อมมันได้ไหม” เย่จั๋วรับซองจดหมายมาและเปิดดู เช่นเดียวกับในรูปถ่าย จดหมายฉบับนี้เสียหายหนักมาก ในบางจุดมองไม่เห็นแม้แต่รอยหมึกด้วยซ้ำ ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีรอยยับที่รุนแรงอีกด้วย หากใช้เทคโนโลยีในปัจจุบัน มันเป็นเรื่องยากที่จะซ่อมแซมจริงๆ แต่สำหรับเย่จั๋วแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาเลย หลังจากพิจารณาดูครู่หนึ่ง เย่จั๋วก็เก็บมันกลับเข้าซองตามเดิม “ซ่อมได้ค่ะ ถ้าเร็วหน่อยก็ห้าวัน ถ้าช้าหน่อยก็ประมาณหนึ่งสัปดาห์” เมื่อได้ยินดังนั้น โจวจินเป่ยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “จั๋วจั๋ว งั้นอาฝากหลานด้วยนะ” “แน่นอนค่ะ” เย่จั๋วกล่าวต่อ “จริงด้วยสิ หนูยังต้องขอบคุณสำหรับของขวัญของคุณอาด้วยนะคะ เพชรสีชมพูเม็ดใหญ่ขนาดนั้น” โจวจินเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า “จั๋วจั๋ว หลานพูดแบบนั้นเพราะเกรงใจอาแท้ๆ เพชรเกรดนั้นจะเรียกว่าเพชรสีชมพูได้ยังไง? เพชรระดับสุดยอดแบบนั้นถึงจะเรียกว่าเพชรสีชมพูของจริง! แต่น่าเสียดายที่เหมืองเพชรถูกขุดอย่างหนักในช่วงหลายปีที่ผ่านมา อาไม่เจอเพชรสีชมพูระดับสุดยอดมาหลายปีแล้ว แต่ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าอาเจอเพชรสีชมพูระดับสุดยอดเมื่อไหร่ อาจะเก็บไว้ให้หลานแน่นอน!” โจวจินเป่ยมีลูกชายเพียงคนเดียวคือโจวเจ๋อหยาน เขาอยากมีลูกสาวใจจะขาดจริงๆ