บทที่ 1507: 319: ถูกต้าจ่าวเล็งเห็นทะลุปรุโปร่ง, ตบหน้าสั่งสอน! 4 อู๋เม่ยไม่ได้รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเย่จ่าวจะยังอายุน้อย แต่เธอก็มีความสุขุมรอบคอบในการทำงานและรู้ขอบเขตของตัวเองดีกว่าเธอมาก ในบางครั้ง เมื่ออู๋เม่ยยืนอยู่ต่อหน้าเย่จ่าว เธอถึงกับมีความรู้สึกลวงตาว่าเย่จ่าวคือผู้อาวุโสกว่าเสียอีก จางเจินเจินกล่าวต่อว่า “พี่สะใภ้พูดถูกแล้ว เสี่ยวสือเอ้อร์ของพวกเราเป็นเด็กที่มีอนาคตไกล ฉันเชื่อว่าเธอจะสามารถดำเนินโครงการเรือบรรทุกเครื่องบินจนประสบความสำเร็จได้อย่างแน่นอน! เมื่อถึงเวลานั้น ก็ปล่อยให้ประเทศเหล่านั้นที่เคยดูถูกประเทศจีนได้เห็นเสียบ้างว่าประเทศที่ยิ่งใหญ่ที่แท้จริงเป็นอย่างไร!” หยางเหวินอินขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันยังรู้สึกว่าสัญญาเดิมพันของเสี่ยวสือเอ้อร์ไม่ควรจะเซ็นเลย ใครจะรับประกันได้ว่าโครงการเรือบรรทุกเครื่องบินจะเสร็จสมบูรณ์ได้สำเร็จ? จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีอะไรผิดพลาดระหว่างทางแล้วต้องเลื่อนออกไป?” ความกังวลของหยางเหวินอินนั้นไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล เพราะความเสี่ยงของสัญญาเดิมพันฉบับนี้สูงเกินไป เย่จ่าวเพิ่งจะอายุ 20 ปีในปีนี้ หากเธอล้มเหลว ด้วยข้อผูกมัดในสัญญาเดิมพัน ในอนาคตเธอจะกลับมายืนหยัดได้อย่างไร? “ไม่ต้องกลัวหรอก เสี่ยวสือเอ้อร์จะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน” จางเจินเจินกล่าว “ในการแข่งขันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเมื่อปีที่แล้ว เสี่ยวสือเอ้อร์ยังคว้าอันดับหนึ่งมาได้เลย! ถ้าเสี่ยวสือเอ้อร์ไม่มีความมั่นใจ เธอคงไม่ทำเรื่องที่ดูบุ่มบ่ามขนาดนี้หรอก” หยางเหวินอินพูดว่า “นั่นก็จริง ในเมื่อเซ็นสัญญาเดิมพันไปแล้ว พวกเราจะกังวลไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้เลือกที่จะเชื่อมั่นในตัวเสี่ยวสือเอ้อร์ดีกว่า” เซี่ยเสี่ยวหมานเอ่ยว่า “พี่สะใภ้สามพูดถูกค่ะ” ซุนเจียอี้ยืนอยู่ด้านข้างและฟังบทสนทนาของพวกเขา แน่นอนว่าเธอรู้เรื่องแผนการเรือบรรทุกเครื่องบินของด็อกเตอร์ YC และเธอก็รู้ด้วยว่าเย่จ่าวได้เซ็นสัญญาเดิมพันกับหลายประเทศไว้ อย่างไรก็ตาม เธอคาดไม่ถึงเลยว่าเย่จ่าวจะเป็นด็อกเตอร์ YC ทั้งทำงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ และยังเป็นแพทย์แผนจีนอีกด้วย เย่จ่าวคนนี้จะมีความสามารถมากขนาดนั้นเชียวหรือ? ซุนเจียอี้รู้สึกสงสัยใคร่รู้อย่างยิ่ง ในมุมมองของเธอ เย่จ่าวไม่ได้มีความรู้เรื่องแพทย์แผนจีนเลยแม้แต่น้อย ส่วนเรื่องที่ว่าเธอเป็นแพทย์แผนจีนนั้น ก็น่าจะเป็นเพียงวิธีการที่เธอใช้เพื่อสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเองเท่านั้น คนเราจะเก่งกาจขนาดนั้นได้อย่างไร? ทั้งรู้เรื่องแพทย์แผนจีนและการวิจัยทางวิทยาศาสตร์พร้อมกัน การมีเงินนี่มันดีจริงๆ อะไรๆ ก็เอามาสร้างภาพลักษณ์ได้หมด เมื่อคิดได้ดังนี้ ใบหน้าของซุนเจียอี้ก็เต็มไปด้วยความอิจฉา แต่ในไม่ช้า เธอก็จะกลายเป็นคุณนายผู้มั่งคั่งเช่นกัน ในอนาคต ลูกชายของเธอก็จะเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นที่สอง ตั้งแต่รุ่นของเธอเป็นต้นไป ครอบครัวของพวกเขาจะพลิกฟื้นสถานะและเปลี่ยนโชคชะตาได้อย่างสิ้นเชิง หลังจากนั้นไม่นาน เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นที่หน้าประตูอีกครั้ง อันลี่จื่อลุกขึ้นจากโซฟาแล้วพูดด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความดีใจว่า “ต้องเป็นจ่าวจ่าวแน่ๆ!” เธอวิ่งออกไปข้างนอกและเห็นว่าเป็นเย่จ่าวและคนอื่นๆ จริงๆ หลินจินเฉิง, เย่ซู และหลินเจ๋อ เดินนำอยู่ข้างหน้า “คุณอา คุณป้า!” อันลี่จื่อรีบเข้าไปทักทายพวกเขาทันที “อาเจ๋อ!” “ลี่จื่อ” อันลี่จื่อมองไปที่ด้านหลังของทั้งสามคนแล้วถามอย่างสงสัยว่า “เอ๊ะ จ่าวจ่าวไม่ได้มาด้วยเหรอคะ?” เย่ซูพยักหน้า “ใช่จ้ะ พอดีวันนี้จ่าวจ่าวติดธุระ วันนี้ก็เลยไม่ได้มา” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของอันลี่จื่อก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง “อ้าว! อย่างนั้นเหรอคะ! ทำไมจ่าวจ่าวไม่บอกหนูในวีแชทล่ะ!” “จ่าวจ่าวคงจะยุ่งมากน่ะจ้ะ” เย่ซูกล่าว “เข้าใจแล้วค่ะ” อันลี่จื่อก้มหน้าลงและพูดอย่างเซื่องซึม เมื่อเห็นเช่นนั้น เย่ซูก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ป้าแค่ล้อเล่นจ้ะ จ่าวจ่าวมาด้วยนั่นแหละ เธออยู่ข้างหลังกับเส้าชิงเพื่อไปเอาของน่ะ! วันเกิดของลี่จื่อทั้งที จ่าวจ่าวจะไม่มาได้ยังไง!” “จริงเหรอคะ!” อันลี่จื่อพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “จริงจ้ะ” เย่ซูพยักหน้า “อยู่ที่ลานจอดรถใช่ไหมคะ?” อันลี่จื่อถาม “ใช่แล้วจ้ะ” อันลี่จื่อยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นหนูจะไปดูหน่อยค่ะ!” หลังจากพูดจบ อันลี่จื่อก็รีบวิ่งไปทางลานจอดรถทันที เย่ซูมองตามหลังเธอไปพลางยิ้มและพูดว่า “เด็กคนนี้นี่นะ” เมื่อพวกเขาไปถึงลานจอดรถ ก็เห็นเย่จ่าวและเซินเส้าชิงกำลังเดินมา ในมือของเซินเส้าชิงถือของพะรุงพะรังไปหมด เย่จ่าวเดินอยู่ข้างๆ เขา โดยในมือของเธอถือลูกประคำของเซินเส้าชิงไว้ “ต้าจ่าวจ่าว!” อันลี่จื่อเรียกอย่างตื่นเต้น “ลี่จื่อ” เด็กสาวทั้งสองกอดกันด้วยความตื่นเต้น เซินเส้าชิงมองดูทั้งสองคนกอดกันแล้วก้มลงมองถนนเงียบๆ อันลี่จื่อพูดว่า “จ่าวจ่าว ถุงเล็กถุงใหญ่ที่คุณให้พี่เขยถือมาคืออะไรเหรอ? ฉันเห็นคุณอา คุณป้า อาเจ๋อ และคนอื่นๆ ก็ถือของมาเยอะแล้วนะ ทำไมพวกเธอถึงยังเอามาอีกตั้งมากมายขนาดนี้ล่ะ!” เย่จ่าวกล่าวว่า “พวกคุณลุงคุณป้าหลายคนไม่ได้มาตั้งนานแล้ว นอกจากของขวัญวันเกิดของเธอแล้ว ก็ยังมีของขวัญที่เตรียมไว้ให้พวกเขาด้วยน่ะ” “อ้อ” อันลี่จื่อพยักหน้าและกล่าวต่อว่า “พี่เขยคะ ถือของเยอะขนาดนี้ไหวไหม ให้หนูช่วยนะคะ!” “ไม่เป็นไร ผมจัดการได้” เซินเส้าชิงกล่าว เย่จ่าวยิ้มแล้วควงแขนอันลี่จื่อ “ไปกันเถอะ เขาบ้าพลังน่ะ อย่าไปห่วงเขาเลย”