บทที่ 1487: 316: ยกหินทับเท้าตัวเอง นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะน่ากลัวขนาดนี้! 1 “จินอวี้เยียนคิดว่าเธอจะสามารถกำจัดปัญหาให้สิ้นซาก และถือโอกาสนี้กำจัดเย่จั๋วกับไป๋เสี่ยวซู่ไปพร้อมกัน” เธอไม่คาดคิดเลยว่าสุดท้ายแล้วจะเป็นการยกหินทับเท้าตัวเอง “เย่จั๋วไม่เป็นอะไรเลย ในทางตรงกันข้าม คนที่เธอส่งไปกลับต้องจบชีวิตลงพร้อมกับรถที่พังพินาศ คนทั้งสามคนในรถถูกแรงระเบิดคร่าชีวิตไปในทันที!” จินอวี้เยียนขมวดคิ้วแน่น “สืบ! ไปสืบมาให้ฉัน! เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเย่จั๋วแน่ๆ!” คนที่จินอวี้เยียนส่งไปล้วนเป็นระดับหัวกะทิในหมู่หัวกะทิทั้งสิ้น “ถ้าไม่ใช่เพราะเล่ห์เหลี่ยมของเย่จั๋ว พวกเขาไม่มีทางจบลงด้วยสภาพรถพังคนตายแบบนี้แน่!” “รับทราบครับ” อีกฝ่ายตอบกลับมา “องค์หญิงโปรดวางใจ พวกเราจะสืบสวนเรื่องนี้ให้ถึงที่สุดแน่นอน!” แม้จะวางสายไปแล้ว แต่ใบหน้าของจินอวี้เยียนยังคงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เธอไม่เคยปราชัยย่อยยับขนาดนี้มาก่อน และไม่เคยทำธุรกิจแล้วขาดทุนเลย นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ เห็นได้ชัดว่าเธอยังคงประเมินเย่จั๋วต่ำเกินไป ในอีกด้านหนึ่ง ณ ชั้น 30 ของโรงแรม ร่างสูงโปร่งยืนตระหง่านอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ ทอดสายตามองทิวทัศน์เบื้องล่าง ใบหน้าของชายหนุ่มเรียบเฉยไร้อารมณ์ เพียงชั่วพริบตา เขาก็แกะลูกอมนมกระต่ายขาวเข้าปาก รสชาติหวานมันแผ่ซ่านไปทั่วโพรงไขมันในทันที คนปกติมักจะขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวเมื่อทานของที่หวานจัดขนาดนี้ แต่ในขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องก็ดังขึ้น “เข้ามา” ผู้ช่วยเดินเข้ามาจากประตู “บอสครับ” “มีเรื่องอะไร?” ผู้ช่วยมองแผ่นหลังของชายหนุ่มก่อนจะกล่าวต่อ “ทางโรงพยาบาลโทรมาครับ พวกเขาบอกว่าคุณหนูโจวหายตัวไป!” คุณหนูโจว แน่นอนว่าเขากำลังหมายถึง โจวเฉินอวี่ นับตั้งแต่โจวเฉินอวี่ถูกเปลี่ยนนามสกุลเป็นโจว สภาพจิตใจของเธอก็เริ่มผิดปกติ เพื่อป้องกันไม่ให้เธอไปทำร้ายผู้อื่น ซ่งสืออวี้จึงส่งเธอไปที่โรงพยาบาลจิตเวช ในช่วงเวลาที่ผ่านมา โจวเฉินอวี่ได้พักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชมาโดยตลอด ซ่งสืออวี้หรี่ตาลง “ไปตามหาเธอซะ” “ครับ” “มีเรื่องอื่นอีกไหม?” ซ่งสืออวี้ถามต่อ “ไม่มีครับ” ผู้ช่วยตอบ “งั้นนายออกไปได้แล้ว” ซ่งสืออวี้โบกมือ ผู้ช่วยโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากประตูไป เฉินซือเหยียนเองก็มาทำธุรกิจที่ประเทศ C เช่นกัน ทุกครั้งที่เธอมาที่ประเทศ C เธอมักจะเลือกเข้าพักที่โรงแรมของตระกูลซ่ง ในขณะที่เธอกำลังเดินไปที่ทางเข้าโรงแรม ทันใดนั้นเธอก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคย นั่นคือ หลิวข่าย ผู้ช่วยของซ่งสืออวี้ ซ่งสืออวี้ก็มาที่ประเทศ C ด้วยงั้นเหรอ? ดวงตาที่เคยหม่นหมองของเฉินซือเหยียนพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร เซี่ยเวย เลขานุการของเธอก็พูดขึ้นว่า “นั่นไม่ใช่หลิวข่าย ผู้ช่วยของคุณซ่งหรอกเหรอคะ?” “น่าจะใช่” เฉินซือเหยียนพยักหน้า เซี่ยเวยติดตามเฉินซือเหยียนมานานกว่าสามปีแล้ว เธอจึงอ่านใจเฉินซือเหยียนออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เธอเผยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “เดี๋ยวฉันไปทักทายหลิวข่ายหน่อยนะคะ” “ตกลง” เซี่ยเวยวิ่งเหยาะๆ ไปหาหลิวข่าย “หลิวข่าย คุณก็มาที่ประเทศ C ด้วยเหรอคะ?” เมื่อเห็นเซี่ยเวย หลิวข่ายก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “พวกคุณก็มาที่นี่เหมือนกันเหรอ?” เซี่ยเวยพยักหน้า “ฉันมาทำงานกับคุณหนูเฉินค่ะ” ตอนนั้นเองที่หลิวข่ายมองเห็นเฉินซือเหยียนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก “อ้อ คุณหนูเฉินก็มาด้วยสินะครับ” “ใช่ค่ะ ไม่อย่างนั้นฉันจะมาคนเดียวได้ยังไง! แล้วคุณล่ะ? มาทำงานกับคุณซ่งด้วยเหรอคะ?” เซี่ยเวยถามต่อ หลิวข่ายพยักหน้า “ใช่ครับ” เซี่ยเวยถามต่อทันที “จะว่าไป คุณกับคุณซ่งมาถึงประเทศ C ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” หลิวข่ายตอบว่า “พวกเรามาถึงช่วงบ่ายของวันที่ 28 แล้วพวกคุณล่ะ?” “พวกเรามาถึงช่วงบ่ายของวันที่ 27 ค่ะ” เมื่อพูดถึงตรงนี้ เซี่ยเวยก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าซ่งสืออวี้ดูเหมือนจะตามเฉินซือเหยียนมาติดๆ เฉินซือเหยียนเพิ่งมาถึง แล้วซ่งสืออวี้ก็มาถึงตามหลังเธอทันที ช่างประจวบเหมาะอะไรขนาดนี้! เมื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ เซี่ยเวยก็กลอกตาไปมาด้วยความเจ้าเล่ห์ หรือว่าซ่งสืออวี้จะแอบตามเฉินซือเหยียนมาที่นี่? ใช่แล้ว มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ ไม่อย่างนั้นมันจะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง เธอนึกไม่ถึงเลยว่าซ่งสืออวี้ที่แสดงออกภายนอกว่าไม่ชอบเฉินซือเหยียนและไม่มีความรู้สึกใดๆ ให้ แต่จริงๆ แล้วเขากลับใส่ใจเฉินซือเหยียนมากขนาดนี้ ถ้าซ่งสืออวี้ไม่ชอบเฉินซือเหยียนจริงๆ เขาจะแอบตามเธอมาทำไมล่ะ ไม่นึกเลยว่าซ่งสืออวี้จะเป็นผู้ชายที่ปากไม่ตรงกับใจขนาดนี้ “งั้นพวกคุณก็มาถึงก่อนพวกเราวันหนึ่งสินะครับ” หลิวข่ายพูดต่อ “ผมมีธุระต้องไปจัดการต่อ งั้นขอตัวก่อนนะครับ” “ได้ค่ะ” เซี่ยเวยตอบ “อ้อ แล้วคุณซ่งพักอยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่าคะ?” “ครับ” หลิวข่ายพยักหน้า “โรงแรมนี้เป็นของบอสผม ถ้าเขาไม่พักที่นี่จะไปพักที่ไหนล่ะครับ?” “อ้อ” เซี่ยเวยวางแผนไว้ในใจแล้ว “งั้นคุณไปทำงานต่อเถอะค่ะ!” “ครับ ฝากสวัสดีคุณหนูเฉินด้วยนะครับ” “ได้ค่ะ” เซี่ยเวยพยักหน้า หลังจากหลิวข่ายเดินจากไป เซี่ยเวยก็วิ่งกลับไปหาเฉินซือเหยียน “คุณหนูเฉินคะ!”