บทที่ 1584: 239: ที่แท้ก็เป็นเธอ เรื่องการสร้างความลำบากใจในที่สาธารณะมีอะไรที่เธอไม่รู้บ้าง? (มีเรื่องอื่นจะพูดด้วย) “จากนั้น เธอก็ตะโกนเข้าไปในห้อง ‘ยัยแก่ ออกมาเร็วเข้า! เส้าชิงพาแฟนมาหาแล้ว! ยัยแก่! ออกมาเร็ว!’” “ครู่ต่อมา หญิงชราผมสีเงินก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากห้อง ‘เส้าชิงพาแฟนมาเหรอ? ไหนล่ะ? อยู่ไหน?’ ” “แม้ว่าไป๋จือจะเคยทะเลาะเบาะแว้งกับหญิงชราตระกูลเซิ่นอยู่บ้าง แต่เธอก็ดีกับเซิ่นเส้าชิงและพวกลูกหลานคนอื่นๆ มากจริงๆ” “เมื่อได้ยินว่าเซิ่นเส้าชิงมีแฟน นอกจากความดีใจแล้ว ไป๋จือกลับรู้สึกไม่อยากจะเชื่อมากกว่า” “เพราะยังไงเสีย ตอนที่เธอเจอเซิ่นเส้าชิงเมื่อไม่กี่ปีก่อน เขาก็มักจะตัวคนเดียวมาตลอด” “เธอเคยอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมากเพื่อหาแฟนให้เซิ่นเส้าชิง แต่เซิ่นเส้าชิงพูดว่าอย่างไรนะ?” “เขาบอกว่าเขาปล่อยวางทางโลกได้แล้ว และในอนาคตจะไปบวชเป็นพระ” “ตอนนั้นไป๋จือถึงกับตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปเลยทีเดียว” “นี่ต้องเป็นแฟนของเส้าชิงแน่ๆ!” ไป๋จือเหยาะย่างกึ่งวิ่งเข้ามาแล้วกุมมือของเย่จั๋วไว้ “แม่หนูนี่หน้าตาสะสวยจริงๆ! ไม่เลว! ไม่เลวเลย!” “เย่จั๋วทักทายอย่างสุภาพ ‘สวัสดีค่ะคุณป้า’ ” “ยิ่งไป๋จือมองเย่จั๋ว เธอก็ยิ่งถูกใจ ราวกับว่ามองเท่าไหร่ก็ไม่พอ ‘จ้ะๆ ป้าชอบหนูตั้งแต่แรกเห็นเลยล่ะ! แม่หนูจ๊ะ หนูชื่ออะไรเหรอ?’ ” “เย่จั่วยิ้มแล้วตอบว่า ‘คุณป้าคะ หนูชื่อเย่จั๋วค่ะ เย่ที่แปลว่าใบไม้ จั๋วที่มาจากคำว่าจั๋วจั๋วที่แปลว่าสว่างไสวค่ะ’ ” “ ‘ท้อสวรรค์เบ่งบานสว่างไสว เป็นชื่อที่ดีจริงๆ!’ ไป๋จือพูดต่อ ‘ดูสิ ป้าแกจนเลอะเลือนไปหมดแล้ว เข้ามานั่งข้างในก่อนเถอะ! เข้ามานั่งข้างใน! ยืนอยู่ข้างนอกแบบนี้ได้ยังไงกัน!’ ” “พอพูดจบ เธอก็เหลือบไปเห็นหมาดำตัวใหญ่ที่กำลังเห่าอยู่ ‘ไหลฝู อย่าเห่า! คนกันเองทั้งนั้นจำไม่ได้เหรอ! เจ้าหมาโง่!’ ” “ไหลฝูหุบปากลงทันที” “เย่จั่วยิ้มแล้วพูดว่า ‘มันฉลาดจังเลยนะคะ’ ” “ไป๋จือตอบว่า ‘ชมมันไม่ได้หรอก เจ้าหมาโง่นี่น่ะชมไม่ได้เลยล่ะ’ ” “ไหลฝูส่งเสียง ‘หงิง’ ออกมาเพื่อแสดงความไม่พอใจ” “อีกด้านหนึ่ง” “ทันทีที่เซิ่นเส้าชิงและคนอื่นๆ จากไป ไป๋ซูก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณย่าเซิ่น” “ ‘พี่ถัง’ ไป๋ซูรับสาย” “คุณย่าเซิ่นถามขึ้นว่า ‘เสี่ยวซู ฉันได้ยินมาว่าเธออนุญาตให้เจ้าสามพายัยคนข้างนอกนั่นเข้าบ้านเหรอ?’ ” “ ‘ค่ะ’ ไป๋ซูตอบ” “คุณย่าเซิ่นขมวดคิ้ว ‘เสี่ยวซู เสี่ยวซู จะให้ฉันพูดอะไรเกี่ยวกับเธอดีนะ? ยิงยิงดีกับเธอขนาดนั้น เธอตัดใจทิ้งแกไปได้ยังไงกัน?’ ” “ไป๋ซูถอนหายใจ ดวงตาเริ่มแดงระเรื่อ เธอพูดว่า ‘พี่ถัง ฉันก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้หรอกค่ะ แต่ในเมื่อลูกชายเป็นแบบนี้ จะให้ฉันทำยังไงได้? ชิวเหวินท้องแล้ว ฉันคงนิ่งดูดายปล่อยให้สายเลือดตระกูลจ้าต้องขาดช่วงไปไม่ได้’ ” “ ‘ยิงยิงไม่ท้องมาตั้งหลายปี แล้วผู้หญิงเมียน้อยคนนั้นทำไมถึงท้องง่ายดายนักล่ะ?’ คุณย่าเซิ่นพูดตรงๆ ‘เธอไม่กลัวเหรอว่ายัยนั่นจะสวมเขาให้เจ้าสามของเธอน่ะ?’ ” “เจิงชิวเหวินแต่เดิมก็ไม่ใช่คนที่มีหัวนอนปลายเท้าอยู่แล้ว เพื่อที่จะถีบตัวเองขึ้นมา มีอะไรบ้างที่หล่อนจะทำไม่ได้?” “ ‘เราไปเจาะน้ำคร่ำตรวจมาแล้วค่ะ ชิวเหวินท้องลูกของตระกูลจ้าจริงๆ!’ ไป๋ซูกล่าว” “ไป๋ซูไม่ใช่คนที่จะยอมโดนหลอกง่ายๆ เธอจัดแจงให้เจิงชิวเหวินไปเจาะน้ำคร่ำตรวจเรียบร้อยแล้ว ถึงได้ยอมให้เจิงชิวเหวินก้าวเข้าสู่ตระกูลจ้าได้อย่างสบายใจ” “ ‘เสี่ยวซู เสี่ยวซู ให้ฉันพูดอะไรกับเธอดี!’ คุณย่าเซิ่นถอนหายใจเช่นกัน ‘ไม่ว่ายังไง ยิงยิงก็เป็นภรรยาหลวงของเจ้าสาม อีกอย่างเธอก็น่าจะรู้ดีว่าทำไมเมื่อก่อนเจ้าสามถึงได้แต่งงานกับยิงยิง!’ ” “ ‘ฉันรู้ค่ะ ฉันรู้’ ไป๋ซูพูดต่อ ‘แต่ฉันก็บังคับเด็กไม่ได้ ฉันทั้งด่าทั้งตีเขาแล้ว แต่มันก็ไม่มีประโยชน์’ ” “หลังจากพูดจบ ไป๋ซูก็กล่าวต่อ ‘ที่จริงฉันคิดว่าการคืนอิสระให้ยิงยิง ยังดีกว่าปล่อยให้เธอต้องถูกขังไว้ข้างกายเจ้าสามนะคะ’ ในเมื่อเขามิได้ใส่ใจกันแล้ว จะอยู่ด้วยกันไปจะมีประโยชน์อะไร?” “ไป๋ซูเองก็ไม่อยากเห็นจ้าวเจียตงกับตู้ยิงยิงต้องหย่ากันเลย” “แต่เธอไม่มีทางเลือกจริงๆ” “ในเมื่อสามีภรรยามาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้ไม่หย่ากัน ในอนาคตก็คงเป็นได้แค่คนแปลกหน้าต่อกันเท่านั้น” “อีกด้านหนึ่ง คุณย่าเซิ่นไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเพียงแค่บอกว่า ‘ยิงยิงเป็นเด็กดีนะ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร การนอกใจมันก็เป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ต่อให้หย่ากันแล้ว เธอกับยิงยิงก็อย่าได้ห่างเหินกันเกินไปนักเลย’ ” “ ‘ฉันทราบค่ะ วันที่เธอจากไป ฉันก็บอกเธอไปแล้วว่า ถึงแม้เราจะไม่ได้เป็นแม่สามีกับลูกสะใภ้กันแล้ว แต่เราก็จะยังเป็นเหมือนแม่กับลูกสาวกันเหมือนเดิม’ นอกจากนี้ ฉันยังพยายามชดเชยเรื่องเงินให้เธออย่างเต็มที่ที่สุดแล้ว’ ” “ ‘เธอรู้ว่าควรทำอย่างไรก็ดีแล้ว’ คุณย่าเซิ่นคุยกับไป๋ซูต่ออีกครู่หนึ่งก่อนจะวางสายไป” “หลังจากวางสาย เธอได้แต่บ่นพึมพำออกมา ‘ทั้งเสี่ยวซูและสามีของเธอก็เป็นคนดีแท้ๆ ทำไมถึงมีลูกชายเหลวแหลกแบบนี้ได้นะ! เรื่องดีๆ ไม่รู้จักเรียนรู้ ดันไปเรียนแบบเฉินซื่อเหม่ย! เมื่อก่อนยิงยิงดีกับเขาขนาดไหน แต่เขากลับทิ้งเธอไปหน้าตาเฉยแบบนั้น! ถ้าเป็นลูกชายฉันล่ะก็ ฉันคงจะตีขาให้หักไปเลย!’ ”