บทที่ 1589: 239: ตบหน้าสั่งสอน เสียใจตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว! 4 “เจิงโหรว! เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง! รู้ไหมว่าพี่สะใภ้ของฉันมีฐานะอะไร? มันใช่เรื่องที่เธอจะมานินทาไหม!” จ้าวตัวตัวตบโต๊ะเสียงดังปังก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วพูดด้วยความโกรธว่า “เธอเป็นถึงลูกสาวของตระกูลหลินกรุ๊ป! จริงๆ เลยนะ พวกของที่เอาขึ้นโต๊ะไม่ได้นี่มันก็คือของที่เอาขึ้นโต๊ะไม่ได้จริงๆ! พ่นอะไรออกมาได้หน้าตาเฉย! คุณอาคะ นี่น่ะเหรอญาติที่ดีที่มาจากฝั่งครอบครัวของคุณอาเอง?” คำดูหมิ่นนี้ไม่เพียงแต่หมายถึงเจิงโหรวเท่านั้น แต่ยังเป็นการตบหน้าเจิงชิวเหวินทางอ้อมอีกด้วย เพราะอย่างไรเสียเจิงโหรวก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของเจิงชิวเหวิน มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย สีหน้าของเจิงชิวเหวินย่ำแย่มาก เธอรู้อยู่แล้วว่าเจิงโหรวจะต้องทำให้เธออับอายขายหน้าแน่ๆ นังคนไร้ประโยชน์! เจิงโหรวถึงกับอึ้งไปเลย! “เมื่อกี้ จ้าวตัวตัวบอกว่าเย่จั๋วเป็นใครนะ?” ลูกสาวของหลินกรุ๊ปงั้นเหรอ? เย่จั๋วจะเป็นลูกสาวของหลินกรุ๊ปได้ยังไง? ไม่สิ มันเป็นไปไม่ได้ เพียะ! โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เจิงชิวเหวินตบหน้าเจิงโหรวไปฉาดใหญ่ “นังโง่! รีบขอโทษคุณหนูเย่เดี๋ยวนี้!” “พี่คะ พี่...” เจิงโหรวจวนจะอธิบาย แต่เจิงชิวเหวินก็ตบหน้าเจิงโหรวอีกครั้ง “ฉันบอกให้เธอขอโทษคุณหนูเย่ หูหนวกหรือไง?” ให้เธอขอโทษเย่จั๋วงั้นเหรอ? ด้วยเหตุผลอะไร? เธอไม่ได้ทำอะไรผิดนะ! แต่ในวินาทีนั้น นอกจากขอโทษเย่จั๋วแล้ว เจิงโหรวก็ไม่มีทางเลือกอื่น เจิงโหรวเดินตรงไปหาเย่จั๋วแล้วขอโทษด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “จั๋ว... จั๋วจั๋ว ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด...” เจิงชิวเหวินยิ้มอย่างสำนึกผิด “คุณหนูเย่ ลูกพี่ลูกน้องของฉันยังเด็กอยู่ โปรดอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะคะ” เฉินเส้าชิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาลุ่มลึกคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา เขากุมมือเย่จั๋วแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง “คุณอาครับ พวกเราขอตัวกลับก่อน!” พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปทันที “เส้าชิง!” ไป๋ซูรีบลุกขึ้นยืนตามเช่นกัน เฉินเส้าชิงจูงมือเย่จั๋วเดินออกจากบ้านตระกูลจ้าวไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เมื่อมองตามแผ่นหลังของเฉินเส้าชิงไป ไป๋ซูก็โกรธจนหน้าซีดเผือด เธอเอามือกุมหน้าอกพลางพูดว่า “น้องสาม น้องสาม! จะให้ฉันพูดดีกับนายยังไงได้! ไม่ช้าก็เร็ว นายคงจะทำให้ครอบครัวนี้แตกแยกจนได้!” หากจ้าวจย่าตงไม่ไปยั่วยุพาเจิงชิวเหวินกลับมา เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นในคืนนี้ได้ยังไงกัน!! จ้าวจย่าตงรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง ความหายนะนี้มันเกิดจากเจิงโหรวต่างหาก มันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย? “แม่ครับแม่! ไม่ต้องกังวลนะ! เดี๋ยวผมจะไล่เจิงโหรวไปเดี๋ยวนี้แหละ!” เจิงชิวเหวินก็รีบอ้อนวอนเช่นกัน “คุณแม่คะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ถ้าจะโทษใครก็โทษฉันเถอะค่ะ! นับจากนี้ไป ฉันไม่มีน้องสาวอย่างเจิงโหรวอีกแล้ว ได้โปรดอย่าโทษจย่าตงเลยนะคะ!” ไม่เพียงแต่เจิงโหรวจะถูกตบไปสองฉาดเท่านั้น แต่เธอยังถูกตระกูลจ้าวขับไล่ออกมาอีกด้วย เดิมทีเธอมาที่ตระกูลจ้าวเพื่อมองหาหนุ่มโสดผู้มั่งคั่ง แต่ตอนนี้เธอกลับไม่ได้อะไรเลย แถมยังตกอยู่ในสภาพที่พังพินาศไม่เป็นท่า เธอจะยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างไร? เธอรีบคุกเข่าลงทันทีและดึงชายเสื้อของเจิงชิวเหวินพลางร้องอ้อนวอนว่า “พี่คะ! พี่! พี่จะไล่ฉันไปไม่ได้นะ! พี่! ฉันรู้ผิดแล้ว ฉันรู้ผิดแล้วจริงๆ!” คนโง่ก็คือคนโง่! ใบหน้าของเจิงชิวเหวินเต็มไปด้วยความโกรธ เจิงโหรวดูไม่ออกหรือไงว่าไป๋ซูเป็นคนกุมอำนาจในตระกูลจ้าว? จะมาอ้อนวอนเธอจะมีประโยชน์อะไร? “หุบปาก!” เจิงชิวเหวินมองค้อนใส่เจิงโหรว เจิงโหรวหุบปากเงียบทันที “เมียน้อยก็คือเมียน้อยวันยังค่ำ” เสียงเย็นชาของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นกลางอากาศ “กินข้าวในชามยังจะมองในหม้ออีก คราวนี้ล่ะดีเลย เสียหายไปหมดทุกอย่างแล้ว” เมียน้อยงั้นเหรอ? นี่คือคำพูดที่เจิงชิวเหวินเกลียดที่จะได้ยินที่สุดในตอนนี้ เธอเป็นคนที่ผ่านการศึกษาระดับสูงมา เธอรู้ดีว่าการเข้าไปแทรกแซงชีวิตสมรสของคนอื่นนั้นเป็นเรื่องผิดศีลธรรม แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่เธอทำนั้นคือการกระทำที่ไร้ศีลธรรม เพราะท้ายที่สุดแล้ว เธออยู่กับจ้าวจย่าตงเพราะความรัก ความรักมันห้ามกันไม่ได้ อีกอย่าง ตู้อิงอิงเมียเก่าของจ้าวจย่าตงก็อยู่กับเขามาตั้งนานแต่ก็ยังไม่ท้องเสียที ผู้หญิงที่ท้องไม่ได้จะมีสิทธิ์อะไรที่จะมาครอบครองจ้าวจย่าตงต่อไป ดังนั้น คนที่ไร้ศีลธรรมควรจะเป็นตู้อิงอิงมากกว่า พฤติกรรมของตู้อิงอิงถ้าจะพูดให้ชัดก็คือ เหมือนสุนัขหวงรางที่ตัวเองกินไม่ได้แต่ก็ไม่ยอมให้คนอื่นกิน แต่เธอแตกต่างออกไป เธอสามารถให้กำเนิดลูกชายแก่จ้าวจย่าตงเพื่อสืบทอดตระกูลได้ ดังนั้นเจิงชิวเหวินจึงไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นเมียน้อย ไม่เพียงแต่เธอไม่ใช่เมียน้อยเท่านั้น แต่เธอควรจะเป็นผู้ช่วยชีวิตของตระกูลจ้าวและจ้าวจย่าตงด้วยซ้ำ แต่พวกคนในตระกูลจ้าวล่ะเป็นยังไง? ไม่รู้จะกตัญญูก็ช่างเถอะ แต่กลับมาดูถูกและเยาะเย้ยเธอแทน พวกเขาไม่รู้บุญคุณคนจริงๆ สีหน้าของเจิงชิวเหวินดูแย่ไปเล็กน้อย แต่คนที่เดินเข้ามาคือจ้าวยูหลิง น้องสาวของจ้าวจย่าตง เจิงชิวเหวินจึงไม่กล้าพูดอะไรและทำได้เพียงทำเป็นไม่ได้ยินเท่านั้น “พี่! พูดจาเลอะเทอะอะไรน่ะ! ใครเป็นเมียน้อยกัน?” จ้าวจย่าตงเงยหน้าขึ้นมองจ้าวยูหลิง “พี่ครับ คำพูดของพี่มันรุนแรงเกินไปแล้วนะ!”