ตอนที่ 1589
1497 / 2066
อ่าน 5 นาที
Chapter 1589
เผยแพร่เมื่อ 22 มี.ค. 2569 16:05
บทที่ 1589: 239: ตบหน้าสั่งสอน เสียใจตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว! 4
“เจิงโหรว! เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง! รู้ไหมว่าพี่สะใภ้ของฉันมีฐานะอะไร? มันใช่เรื่องที่เธอจะมานินทาไหม!” จ้าวตัวตัวตบโต๊ะเสียงดังปังก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วพูดด้วยความโกรธว่า “เธอเป็นถึงลูกสาวของตระกูลหลินกรุ๊ป! จริงๆ เลยนะ พวกของที่เอาขึ้นโต๊ะไม่ได้นี่มันก็คือของที่เอาขึ้นโต๊ะไม่ได้จริงๆ! พ่นอะไรออกมาได้หน้าตาเฉย! คุณอาคะ นี่น่ะเหรอญาติที่ดีที่มาจากฝั่งครอบครัวของคุณอาเอง?”
คำดูหมิ่นนี้ไม่เพียงแต่หมายถึงเจิงโหรวเท่านั้น แต่ยังเป็นการตบหน้าเจิงชิวเหวินทางอ้อมอีกด้วย เพราะอย่างไรเสียเจิงโหรวก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของเจิงชิวเหวิน
มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย
สีหน้าของเจิงชิวเหวินย่ำแย่มาก เธอรู้อยู่แล้วว่าเจิงโหรวจะต้องทำให้เธออับอายขายหน้าแน่ๆ
นังคนไร้ประโยชน์!
เจิงโหรวถึงกับอึ้งไปเลย!
“เมื่อกี้ จ้าวตัวตัวบอกว่าเย่จั๋วเป็นใครนะ?”
ลูกสาวของหลินกรุ๊ปงั้นเหรอ?
เย่จั๋วจะเป็นลูกสาวของหลินกรุ๊ปได้ยังไง?
ไม่สิ
มันเป็นไปไม่ได้
เพียะ!
โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เจิงชิวเหวินตบหน้าเจิงโหรวไปฉาดใหญ่ “นังโง่! รีบขอโทษคุณหนูเย่เดี๋ยวนี้!”
“พี่คะ พี่...” เจิงโหรวจวนจะอธิบาย แต่เจิงชิวเหวินก็ตบหน้าเจิงโหรวอีกครั้ง “ฉันบอกให้เธอขอโทษคุณหนูเย่ หูหนวกหรือไง?”
ให้เธอขอโทษเย่จั๋วงั้นเหรอ?
ด้วยเหตุผลอะไร?
เธอไม่ได้ทำอะไรผิดนะ!
แต่ในวินาทีนั้น นอกจากขอโทษเย่จั๋วแล้ว เจิงโหรวก็ไม่มีทางเลือกอื่น
เจิงโหรวเดินตรงไปหาเย่จั๋วแล้วขอโทษด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “จั๋ว... จั๋วจั๋ว ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด...”
เจิงชิวเหวินยิ้มอย่างสำนึกผิด “คุณหนูเย่ ลูกพี่ลูกน้องของฉันยังเด็กอยู่ โปรดอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะคะ”
เฉินเส้าชิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาลุ่มลึกคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา เขากุมมือเย่จั๋วแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง “คุณอาครับ พวกเราขอตัวกลับก่อน!”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปทันที
“เส้าชิง!” ไป๋ซูรีบลุกขึ้นยืนตามเช่นกัน
เฉินเส้าชิงจูงมือเย่จั๋วเดินออกจากบ้านตระกูลจ้าวไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
เมื่อมองตามแผ่นหลังของเฉินเส้าชิงไป ไป๋ซูก็โกรธจนหน้าซีดเผือด เธอเอามือกุมหน้าอกพลางพูดว่า “น้องสาม น้องสาม! จะให้ฉันพูดดีกับนายยังไงได้! ไม่ช้าก็เร็ว นายคงจะทำให้ครอบครัวนี้แตกแยกจนได้!”
หากจ้าวจย่าตงไม่ไปยั่วยุพาเจิงชิวเหวินกลับมา เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นในคืนนี้ได้ยังไงกัน!!
จ้าวจย่าตงรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง ความหายนะนี้มันเกิดจากเจิงโหรวต่างหาก มันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย? “แม่ครับแม่! ไม่ต้องกังวลนะ! เดี๋ยวผมจะไล่เจิงโหรวไปเดี๋ยวนี้แหละ!”
เจิงชิวเหวินก็รีบอ้อนวอนเช่นกัน “คุณแม่คะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ถ้าจะโทษใครก็โทษฉันเถอะค่ะ! นับจากนี้ไป ฉันไม่มีน้องสาวอย่างเจิงโหรวอีกแล้ว ได้โปรดอย่าโทษจย่าตงเลยนะคะ!”
ไม่เพียงแต่เจิงโหรวจะถูกตบไปสองฉาดเท่านั้น แต่เธอยังถูกตระกูลจ้าวขับไล่ออกมาอีกด้วย
เดิมทีเธอมาที่ตระกูลจ้าวเพื่อมองหาหนุ่มโสดผู้มั่งคั่ง
แต่ตอนนี้เธอกลับไม่ได้อะไรเลย
แถมยังตกอยู่ในสภาพที่พังพินาศไม่เป็นท่า
เธอจะยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างไร? เธอรีบคุกเข่าลงทันทีและดึงชายเสื้อของเจิงชิวเหวินพลางร้องอ้อนวอนว่า “พี่คะ! พี่! พี่จะไล่ฉันไปไม่ได้นะ! พี่! ฉันรู้ผิดแล้ว ฉันรู้ผิดแล้วจริงๆ!”
คนโง่ก็คือคนโง่!
ใบหน้าของเจิงชิวเหวินเต็มไปด้วยความโกรธ
เจิงโหรวดูไม่ออกหรือไงว่าไป๋ซูเป็นคนกุมอำนาจในตระกูลจ้าว?
จะมาอ้อนวอนเธอจะมีประโยชน์อะไร?
“หุบปาก!” เจิงชิวเหวินมองค้อนใส่เจิงโหรว
เจิงโหรวหุบปากเงียบทันที
“เมียน้อยก็คือเมียน้อยวันยังค่ำ” เสียงเย็นชาของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นกลางอากาศ “กินข้าวในชามยังจะมองในหม้ออีก คราวนี้ล่ะดีเลย เสียหายไปหมดทุกอย่างแล้ว”
เมียน้อยงั้นเหรอ?
นี่คือคำพูดที่เจิงชิวเหวินเกลียดที่จะได้ยินที่สุดในตอนนี้
เธอเป็นคนที่ผ่านการศึกษาระดับสูงมา
เธอรู้ดีว่าการเข้าไปแทรกแซงชีวิตสมรสของคนอื่นนั้นเป็นเรื่องผิดศีลธรรม
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่เธอทำนั้นคือการกระทำที่ไร้ศีลธรรม
เพราะท้ายที่สุดแล้ว เธออยู่กับจ้าวจย่าตงเพราะความรัก
ความรักมันห้ามกันไม่ได้
อีกอย่าง ตู้อิงอิงเมียเก่าของจ้าวจย่าตงก็อยู่กับเขามาตั้งนานแต่ก็ยังไม่ท้องเสียที ผู้หญิงที่ท้องไม่ได้จะมีสิทธิ์อะไรที่จะมาครอบครองจ้าวจย่าตงต่อไป
ดังนั้น
คนที่ไร้ศีลธรรมควรจะเป็นตู้อิงอิงมากกว่า
พฤติกรรมของตู้อิงอิงถ้าจะพูดให้ชัดก็คือ เหมือนสุนัขหวงรางที่ตัวเองกินไม่ได้แต่ก็ไม่ยอมให้คนอื่นกิน
แต่เธอแตกต่างออกไป
เธอสามารถให้กำเนิดลูกชายแก่จ้าวจย่าตงเพื่อสืบทอดตระกูลได้ ดังนั้นเจิงชิวเหวินจึงไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นเมียน้อย ไม่เพียงแต่เธอไม่ใช่เมียน้อยเท่านั้น แต่เธอควรจะเป็นผู้ช่วยชีวิตของตระกูลจ้าวและจ้าวจย่าตงด้วยซ้ำ
แต่พวกคนในตระกูลจ้าวล่ะเป็นยังไง?
ไม่รู้จะกตัญญูก็ช่างเถอะ แต่กลับมาดูถูกและเยาะเย้ยเธอแทน
พวกเขาไม่รู้บุญคุณคนจริงๆ
สีหน้าของเจิงชิวเหวินดูแย่ไปเล็กน้อย แต่คนที่เดินเข้ามาคือจ้าวยูหลิง น้องสาวของจ้าวจย่าตง เจิงชิวเหวินจึงไม่กล้าพูดอะไรและทำได้เพียงทำเป็นไม่ได้ยินเท่านั้น
“พี่! พูดจาเลอะเทอะอะไรน่ะ! ใครเป็นเมียน้อยกัน?” จ้าวจย่าตงเงยหน้าขึ้นมองจ้าวยูหลิง “พี่ครับ คำพูดของพี่มันรุนแรงเกินไปแล้วนะ!”
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.