บทที่ 1593: 340: หวนคืนสู่อดีตชาติ เหตุและผลนั้นเพื่อเธอ! 2 ชุยยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ได้ครับ คุณนายผู้เฒ่า” ไม่นานนัก รถยนต์ก็เคลื่อนมาจดที่ด้านนอกคฤหาสน์ คุณย่าเซินเปิดประตูรถพลางทอดสายตามองไปที่ไป๋จื่อ ริมฝีปากของนางขยับเล็กน้อยราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับไป๋จื่อจริงๆ กลับไม่อาจเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาได้เลย มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่ามีถ้อยคำนับพันหมื่นที่อยากจะเอ่ย ทว่าลำคอของนางกลับคล้ายถูกบางอย่างอุดกั้นเอาไว้ ความรู้สึกที่อธิบายได้ยากเช่นนี้ มีเพียงผู้ที่เคยสัมผัสด้วยตัวเองเท่านั้นถึงจะเข้าใจได้ มันไม่อาจพรรณนาออกมาด้วยถ้อยคำที่จืดชืดได้เลย เมื่อเห็นคุณย่าเซิน ไป๋จื่อก็ชะงักไปครู่หนึ่ง หลังจากผ่านไปพักใหญ่ นางจึงค่อยๆ เอ่ยออกมาแผ่วเบาว่า “พี่...” คำว่า “พี่” คำนี้ไม่ได้หนักหนาหรือแผ่วเบาจนเกินไป แต่มันกลับช่วยสลายความบาดหมางระหว่างพี่น้องทั้งสองที่สั่งสมมานานหลายปีลงได้สิ้น อารมณ์ที่พยายามข่มไว้ของคุณย่าเซินพังทลายลงทันทีที่ได้ยินคำว่า “พี่” คำนั้น นางรีบวิ่งเข้าไปหา “เสี่ยวจื่อ!” พี่น้องทั้งสองโอบกอดกันไว้แน่น ในชั่วขณะนี้ ราวกับมีใครบางคนกดปุ่มหยุดเวลาเอาไว้ในอากาศ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื้นตันใจ “เสี่ยวจื่อ พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆ...” เสียงของคุณย่าเซินสั่นเครือจนแทบจะสะอื้น ไป๋จื่อเองก็รู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก น้ำตาแทบจะไหลร่วงลงมา “ไม่ค่ะพี่ ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษพี่ เป็นเพราะน้องสาวคนนี้ที่ไม่รู้จักโตเอง...” พี่น้องทั้งสองต่างกล่าวคำขอโทษต่อกัน ทั้งคู่ต่างแสดงความเสียใจสำหรับการกระทำของตนในอดีต เพราะความเข้าใจผิด ทำให้พี่น้องคู่นี้ไม่ได้พบหน้ากันมาเกือบยี่สิบปี กาลเวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว ปีเดือนเหล่านั้นได้พรากเอาความโกรธแค้นไป และหลงเหลือไว้เพียงรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของพวกนาง “ยัยเด็กแสบ ยัยเด็กแสบคนนี้” คุณย่าเซินยิ้มทั้งน้ำตา “ทำไมเธอถึงแก่ลงขนาดนี้? แก่จนพี่แทบจำไม่ได้เลย!” ในความทรงจำของนาง ไป๋จื่อนั้นงดงามและน่าหลงใหล ยี่สิบปีผ่านไปนับตั้งแต่พบกันครั้งสุดท้าย ราวกับผ่านไปชั่วอายุคน ความงดงามในอดีตได้ร่วงโรยไปตามกาลเวลา เมื่อเห็นไป๋จื่อกลายเป็นแบบนี้ คุณย่าเซินก็รู้สึกสงสารน้องสาวจับใจ และหัวใจของนางก็เต็มไปด้วยความเสียใจ เมื่อตอนยังสาว นางเอาแต่ทิฐิและชอบเอาชนะ ทั้งที่นี่คือน้องสาวแท้ๆ ของนางเอง นางทนไม่พบหน้าไป๋จื่อมานานหลายปีขนาดนี้ได้อย่างไร ไป๋จื่อหลุดยิ้มออกมาทั้งน้ำตา “พี่พูดเหมือนตัวเองไม่แก่เลยนะ พี่เองก็แก่จนดูไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ!” คุณย่าเซินแค่นเสียงฮึ “ยัยเด็กโง่ ไม่เจอกันตั้งหลายปี แต่ปากยังร้ายเหมือนเดิมเลยนะ!” ในภวังค์นั้น พี่น้องทั้งสองราวกับได้หวนกลับไปสู่อดีตอีกครั้ง เย่จั๋วมองดูทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า ก่อนจะเอ่ยว่า “คุณย่าเซิน คุณอา ลุงน้อย ข้างนอกหนาว เราเข้าไปคุยข้างในกันเถอะค่ะ” คุณย่าเซินพยักหน้า “ใช่ๆๆ เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ” หลังจากนั้นครู่หนึ่ง คุณย่าเซินก็หันไปมองคุณลุงแล้วกล่าวด้วยความตกใจ “อ๊ะ! หลิวเต๋อ ทำไมเธอถึงแก่ลงขนาดนี้ล่ะ?” ลุงหลิวเต๋อยิ้มและไม่ได้พูดอะไร เมื่อตอนที่หลิวเต๋อยังหนุ่ม เขาเป็นคนขี้อายมาก เขามักจะเขินอายเมื่อต้องคุยกับเด็กสาวในวัยเดียวกัน แม้ว่าเขาจะแก่ตัวลงแล้ว แต่เขาก็ยังสลัดนิสัยนี้ไม่หลุด ไป๋จื่อมองคุณย่าเซินแล้วกล่าวอย่างพูดไม่ออก “เราต่างก็แก่กันหมดแล้ว ถ้าเขาไม่แก่ เขาคงกลายเป็นปีศาจเฒ่าไปแล้วล่ะมั้ง?” คุณย่าเซินแค่นเสียง “ยัยเด็กแสบ เธอยังเหมือนเดิมเลยนะ เอาแต่เถียงฉัน! ไม่รู้หรือไงว่าพี่สาวคนโตก็เปรียบเสมือนแม่น่ะ?” ไป๋จื่อกอดแขนคุณย่าเซินและซบศีรษะลงบนไหล่ของพี่สาวพร้อมกับรอยยิ้ม “พี่คะ แบบนี้มันดีจริงๆ เลย” “ยัยเด็กโง่!” คุณย่าเซินจิ้มหน้าผากของไป๋จื่อ “ฉันอายุเท่าไหร่แล้ว พี่ทำไมยังเรียกฉันแบบนั้นอีกคะ?!” คุณย่าเซินกรอกตา “ไม่ว่าเธอจะอายุเท่าไหร่ เธอก็ยังเป็นน้องสาวของฉัน! เป็นยัยเด็กแสบอยู่วันยังค่ำนั่นแหละ!” ไป๋จื่ออายุน้อยกว่าคุณย่าเซินสิบกว่าปี ในชีวิตของคุณย่าเซิน น้องสาวก็คือน้องสาวเสมอ แต่น่าเสียดายที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมานางไม่ได้ทำหน้าที่พี่สาวให้ดีพอ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แววตาของคุณย่าเซินก็หม่นแสงลงเล็กน้อย ไป๋จื่อคล้ายจะสังเกตเห็นอารมณ์ในดวงตาของคุณย่าเซิน จึงกล่าวต่อไปว่า “พี่คะ เรื่องที่ผ่านมาก็ให้มันผ่านไปเถอะค่ะ เมื่อก่อนฉันเองก็ดื้อรั้นเกินไป...” คุณย่าเซินตบหลังมือไป๋จื่อเบาๆ ทุกอย่างสื่อถึงกันได้โดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ ทั้งสองพูดคุยและหัวเราะพลางพากันขึ้นรถไป ณ ตระกูลเซิน คุณย่าเซินสั่งให้คนรับใช้นำน้ำชามาเสิร์ฟ ไป๋จื่อถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “แล้วลูกสะใภ้ของพี่ล่ะ?” “นางไม่อยู่บ้านน่ะ” คุณย่าเซินยกถ้วยชาขึ้นมา “นางไปเที่ยวต่างประเทศกับกลุ่มเพื่อนรุ่นน้องตั้งแต่วันที่สองของวันตรุษจีน อีกสองสามวันก็น่าจะกลับแล้วล่ะ” ไป๋จื่อถามว่า “ถ้าอย่างนั้นช่วงนี้พี่ก็อยู่บ้านคนเดียวเหรอ?” “ใช่แล้ว” คุณย่าเซินพยักหน้า “อยู่บ้านคนเดียวไม่เบื่อเหรอคะ?” ไป๋จื่อถาม “ไม่เบื่อหรอก” คุณย่าเซินกล่าวต่อ “ญาติพี่น้องเราเยอะจะตาย เดี๋ยววันนี้ไปสวัสดีปีใหม่บ้านนั้น พรุ่งนี้ไปสวัสดีปีใหม่บ้านนี้! ไม่มีเวลาให้เบื่อหรอก!” ไป๋จื่อพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มแล้วกล่าวต่อ “พี่เปลี่ยนไปมากเลยนะ ไม่ใช่แค่แก่ลง แต่พฤติกรรมของพี่ก็เปลี่ยนไปด้วย!”