บทที่ 1591: 239: จัดการสั่งสอนเขาโดยตรง เสียใจก็สายเกินไปแล้ว! 6 ไป๋ซูโทรหาคุณนายผู้เฒ่าเซินกลางดึก โดยหวังว่าท่านจะช่วยเกลี้ยกล่อมไม่ให้เซินเส้าชิงโกรธเคืองไปมากกว่านี้ คุณนายผู้เฒ่าเซินลอบตบมือให้เซินเส้าชิงอยู่ในใจ นี่แหละคือวิธีที่ควรใช้จัดการกับพวกเมียน้อย “อาซู เธอก็รู้ดีว่าเส้าชิงนิสัยเป็นยังไง เมื่อไม่กี่ปีก่อนเขาถึงขั้นหนีไปบวช ไม่ว่าฉันจะพยายามเกลี้ยกล่อมแค่ไหนก็หยุดเขาไม่ได้ แล้วตอนนี้ลูกสะใภ้สามคนใหม่ของเธอดันไปล่วงเกินคู่หมั้นของเส้าชิงเข้า แบบนี้มันไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรือยังไง? เธอก็รู้ว่าเส้าชิงน่ะรักและปกป้องคู่หมั้นของเขาแค่ไหน ฉันไม่คิดว่าเส้าชิงจะยอมเหยียบเข้าไปในบ้านของเธออีกเลยตลอดชีวิตนี้!” คุณนายผู้เฒ่าเซินไม่ได้พูดเล่น เซินเส้าชิงไม่ชอบผู้ชายประเภทที่นอกใจเมียอยู่แล้ว และตอนนี้เพราะผู้ชายสารเลวที่นอกใจคนนี้ กลับทำให้เย่จั๋วต้องพลอยไม่สบายใจไปด้วย แล้วเซินเส้าชิงจะยอมจบเรื่องง่ายๆ หรือ? ไม่มีทางแน่นอน! เขาสะบัดหน้าจากมาทันทีโดยไม่ไว้หน้าจ้าวเจียตงแม้แต่น้อย ไป๋ซูได้แต่ถอนหายใจยาว คุณนายผู้เฒ่าเซินกล่าวต่อไปว่า “อาซู ถึงแม้เรื่องจะผ่านไปแล้ว แต่ฉันก็ยังอยากจะพูด ยิ่งยิ่งเป็นเด็กดีและเป็นภรรยาที่ดีขนาดนั้น ถ้าตระกูลจ้าวไม่มีเธอ พวกเธอจะมีทุกวันนี้ไหม? เธอยอมปล่อยให้ยัยจิ้งจอกนั่นก้าวเท้าเข้าบ้านเพียงเพราะยิ่งยิ่งไม่มีลูกอย่างนั้นเหรอ?” ตู้ยิ่งยิ่งเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งมากคนหนึ่ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอเป็นเพียงคนเดียวที่คอยดูแลจัดการเรื่องราวในตระกูลจ้าว ในช่วงปีแรกๆ เคยเกิดเรื่องขึ้นกับตระกูลจ้าวเกือบจะประคองตัวไว้ไม่ไหว ถ้าไม่ใช่เพราะตู้ยิ่งยิ่ง ตระกูลจ้าวคงไม่มีหน้ามีตาอย่างทุกวันนี้ ตระกูลจ้าวกลับพลาดลูกสะใภ้ที่ทั้งสวยและฉลาดหลักแหลมเช่นนี้ไป คุณนายผู้เฒ่าเซินรู้สึกเสียดายจากใจจริง! หลังจากพูดจบ คุณนายผู้เฒ่าเซินก็กล่าวสำทับอีกครั้ง “อาซู แยกบ้านกันเถอะ! อย่ารั้งเด็กคนอื่นๆ เอาไว้ด้วยกันเลย ถ้าพวกเธอไม่แยกบ้านกัน ไม่ช้าก็เร็วทุกคนจะต้องพลอยเดือดร้อนเพราะเจ้าลูกชายคนที่สามของเธอ!” “ตกลงค่ะ” ไป๋ซูถอนหายใจ “ฉันเองก็คิดเรื่องนี้มาตลอดหลายวันที่ผ่านมาเหมือนกัน” “ลองคิดดูให้ดีแล้วกัน ฉันยังมีธุระต้องไปทำ ขอวางสายก่อนนะ” คุณนายผู้เฒ่าเซินกล่าว “ค่ะ” หลังจากวางสาย ไป๋ซูบีบนวดศีรษะตัวเองด้วยความรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก เจ้าลูกชายคนที่สามไม่ได้เรื่อง! เป็นความผิดของเจ้าลูกชายตัวดีคนนั้นคนเดียวเลย! พริบตาเดียว วันใหม่ก็มาถึง เย่จั๋วและเซินเส้าชิงเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวง เดิมทีเย่จั๋วเตรียมตัวจะกลับบ้านทันที แต่คุณนายผู้เฒ่าเซินส่งข้อความมาบอกว่าวันนี้คุณอาสะใภ้สามกำลังจะเดินทางกลับบ้านพอดี ดังนั้นเย่จั๋วจึงตามเซินเส้าชิงกลับไปเพื่อร่วมส่งคุณอาสะใภ้สามด้วย ที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลเซิน รถที่จะไปส่งคุณอาสะใภ้สามจอดรออยู่หน้าประตูแล้ว คุณนายผู้เฒ่าเซินกุมมือคุณอาสะใภ้สามเอาไว้พลางกล่าวว่า “อาสะใภ้สาม วันข้างหน้าต้องพาเสี่ยวเทียนมาเยี่ยมเยียนพวกเราบ่อยๆ นะ” “ได้ค่ะ แน่นอนอยู่แล้ว” คุณอาสะใภ้สามกุมมือคุณนายผู้เฒ่าเซินตอบ “แม่ของไห่เฟิง ขอบคุณนะคะที่ไม่รังเกียจญาติจนๆ อย่างฉัน ขอบคุณจริงๆ ค่ะ!” คุณอาสะใภ้สามรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก เธอพักอยู่ที่บ้านตระกูลเซินมาสี่วันแล้ว ตลอดสี่วันนี้ เธอสัมผัสได้ว่าคุณนายผู้เฒ่าเซินไม่ได้รังเกียจพวกเธอเลยแม้แต่น้อย หากเป็นคนอื่น ก็คงยากที่จะทำได้เหมือนที่คุณนายผู้เฒ่าเซินทำ “ดูซิ อาวุโสขนาดนี้แล้วยังจะพูดจาไร้สาระอะไรอีก!” คุณนายผู้เฒ่าเซินกุมมือเธอแน่นขึ้น “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ฉันยินดีต้อนรับเธอให้มาที่บ้านนี้บ่อยๆ เสมอ” “ค่ะ” คุณอาสะใภ้สามพยักหน้า ในตอนนั้นเอง พ่อบ้านก็เดินเข้ามากล่าวว่า “คุณนายครับ ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว เชิญมาตรวจสอบดูหน่อยครับว่ามีอะไรขาดตกบกพร่องไหม?” คุณนายผู้เฒ่าเซินหันไปมองพ่อบ้าน “จัดเตรียมทุกอย่างตามรายการที่ฉันให้ไว้ใช่ไหม?” “ครับ” พ่อบ้านพยักหน้า คุณนายผู้เฒ่าเซินสั่งการต่อ “หลังจากส่งคุณอาสะใภ้สามกลับถึงบ้านแล้ว ให้ส่งของขวัญไปให้ทุกบ้านในหมู่บ้านนั้นด้วย ฝากฝังให้พวกเขาช่วยดูแลคุณอาสะใภ้สาม ในอนาคตตระกูลเซินของเราจะมีการตอบแทนพวกเขาอย่างแน่นอน!” “รับทราบครับ” คุณอาสะใภ้สามมองคุณนายผู้เฒ่าเซินด้วยความตื้นตัน “แม่ของไห่เฟิง คุณให้ทั้งของ ให้ทั้งเงิน และตอนนี้ยังทำเพื่อฉันขนาดนี้ ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี! เทียนซุ่น เทียนซุ่น! เร็วเข้า รีบกราบขอบคุณคุณย่าทวดเร็วลูก!” ปัจจุบันคุณอาสะใภ้สามและครอบครัวมักถูกคนในหมู่บ้านกีดกันและดูแคลน การที่คุณนายผู้เฒ่าเซินส่งคนไปส่งพร้อมประกาศตัวเช่นนี้ก็เพื่อเป็นแบ็คหลังให้คุณอาสะใภ้สาม เพื่อให้ชาวบ้านรู้ว่าครอบครัวของเธอมีที่พึ่งใหญ่ในเมือง หากใครทำดีกับเธอ ในวันข้างหน้าก็จะได้รับผลประโยชน์ไปด้วย ตราบใดที่มีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง คนพวกนั้นย่อมไม่กล้ากีดกันคุณอาสะใภ้สามอีกต่อไป แม้คุณอาสะใภ้สามจะอายุมากแล้ว แต่เธอก็ยังเข้าใจในจุดนี้ดี เสี่ยวเทียนซุ่นรีบคุกเข่าลงโขกศีรษะทันที “ขอบคุณครับคุณย่าทวด” คุณนายผู้เฒ่าเซินรีบดึงตัวเสี่ยวเทียนซุ่นขึ้นมา “เด็กโง่คนนี้ โขกศีรษะจริงๆ เสียด้วย!” คุณอาสะใภ้สามปาดน้ำตาอีกครั้ง ในตอนนั้นเอง เซินเส้าชิงและเย่จั๋วก็เดินเข้ามาจากด้านนอก “คุณย่าสามครับ ไม่พาเสี่ยวเทียนซุ่นอยู่เล่นที่บ้านต่ออีกสักสองสามวันเหรอครับ?” “นี่คือ...?” คุณอาสะใภ้สามเริ่มมีอายุจึงนึกชื่อเซินเส้าชิงและเย่จั๋วไม่ออกชั่วขณะ เธอใช้เวลาครู่หนึ่งก่อนจะนึกได้ “นี่คือจั๋วจั๋วกับเส้าชิงใช่ไหม? ย่ามารบกวนคุณย่าของพวกหลานหลายวันแล้ว ถึงเวลาต้องกลับเสียที!” เย่จั่วย่อตัวลงมองจ้าวเทียนซุ่น “เสี่ยวเทียนซุ่น อาการหวัดดีขึ้นบ้างไหมในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา?” “ดีขึ้นมากเลยครับ ขอบคุณครับพี่สาวคนสวย” เสี่ยวเทียนซุ่นตอบ คุณอาสะใภ้สามรีบปรามทันที “เด็กคนนี้ เรียกพี่สาวไม่ได้ลูก ตามลำดับอาวุโสต้องเรียกว่าคุณอาสิ” “ขอบคุณครับคุณอาคนสวย!” เสี่ยวเทียนซุ่นรีบแก้ไขคำเรียกทันที เย่จั๋อยิ้มละไม “ไม่เป็นไรจ้ะ อย่าลืมมาเที่ยวหาบ่อยๆ นะ” “ครับ” เสี่ยวเทียนซุ่นพยักหน้า คุณนายผู้เฒ่าเซินสั่งความกับพ่อบ้านอีกเล็กน้อยก่อนจะให้คนขับรถออกเดินทางไปส่ง “อาสะใภ้สาม เดินทางปลอดภัยนะ พ่อบ้าน อย่าลืมโทรกลับมาบอกด้วยล่ะเมื่อถึงที่หมายแล้ว” “ครับคุณนาย ผมทราบแล้วครับ” เมื่อมองตามทิศทางที่รถลับตาไป คุณนายผู้เฒ่าเซินก็ถอนหายใจ “คุณอาสะใภ้สามของพวกเธอเป็นคนที่น่าสงสารจริงๆ” เย่จั๋วเข้าไปควงแขนคุณนายผู้เฒ่าเซินแล้วกล่าวปนยิ้ม “โชคดีที่คุณย่าสามได้มาเจอกับคุณย่านะคะ” คุณนายผู้เฒ่าเซินยิ้มหน้าบานเมื่อถูกเย่จั๋วเอาใจ เธอถามต่อว่า “ไปเมืองหนานเฉิงเป็นยังไงบ้าง? ได้ไปหาคุณป้าของพวกเธอหรือเปล่า?” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “ไปมาค่ะ ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านกระตือรือร้นและต้อนรับดีมากเลยค่ะ” “อืม” คุณนายผู้เฒ่าเซินพยักหน้าแล้วหันไปมองเซินเส้าชิง “แกได้บอกอาหญิงกับป้าหญิงของแกหรือเปล่าว่าฉันจะไปเยี่ยมพวเขา?” เซินเส้าชิงพยักหน้าเบาๆ คุณนายผู้เฒ่าเซินถามต่อ “แล้วอาหญิงของแกมีปฏิกิริยายังไงบ้าง?” “เดี๋ยวคุณย่าไปถึงก็รู้เองครับ” เซินเส้าชิงตอบนิ่งๆ คุณนายผู้เฒ่าเซินเตะเข้าที่ขาของเซินเส้าชิงทีหนึ่ง “เจ้าเด็กคนนี้ น่าโมโหจริงๆ ชอบทำให้ย่าต้องค้างคาใจอยู่เรื่อย!” เย่จั๋วรีบประคองแขนคุณนายผู้เฒ่าเซินพลางกล่าวว่า “คุณย่าเซินคะ หลังจากที่คุณอาได้ยินว่าคุณย่าจะไปหา ท่านดีใจมากเลยค่ะ เตรียมของขวัญไว้ให้คุณย่าเยอะมากจนเต็มคันรถไปหมด สุดท้ายท่านยังบ่นเลยค่ะว่ารถของพวกเราพื้นที่น้อยสู้รถไถไม่ได้” คุณนายผู้เฒ่าเซินหัวเราะร่วน “หลานสะใภ้ของฉันดีที่สุดจริงๆ ไม่เหมือนเจ้าเด็กบ้าคนนี้! เห็นหน้าแล้วมันน่าโมโหจริงๆ! รื่อหนี่เซียนเหรินป่านป่าน!” (ตะวันคือกระดานเซียน!) เย่จั๋วไม่ค่อยเข้าใจประโยคสุดท้าย “รื่อหนี่เซียนเหรินป่านป่าน? มันหมายความว่ายังไงเหรอคะ?” คุณนายผู้เฒ่าเซินนึกถึงตอนที่โจวเสียงอธิบายให้เซินอวี่เยี่ยนฟัง ท่านจึงยิ้มแล้วตอบว่า “มันหมายความว่าเหล่านางฟ้ากำลังบินว่อนอยู่เต็มท้องฟ้ายยังไงล่ะจ๊ะ!” “อ๋อ” เย่จั๋วพยักหน้าเข้าใจ เซินเส้าชิง: “...” ทำไมเขาถึงชอบลืมอยู่เรื่อยเลยนะว่าตัวเองเป็นลูกที่ถูกเก็บมาเลี้ยง?