บทที่ 1798: 370: นายน้อยห้าตระกูลเซินผู้ถูกบีบให้บวชเป็นพระ! 3 “หากเกิดอะไรขึ้นกับเสี่ยงเสี่ยง เธอจะยังมีชีวิตอยู่ได้ไหม?” “แน่นอนว่าไม่!” เถียนจือฟางพยักหน้าซ้ำๆ “ใช่! โชคดีที่เด็กสองคนนี้ไม่เป็นไร ไม่อย่างนั้น...” ในตอนท้ายเถียนจือฟางถอนหายใจยาว ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงห้าวันนี้ เถียนจือฟางถือว่าได้สัมผัสกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียครอบครัวเพียงคนเดียวของเธออย่างถ่องแท้! เธอไม่อยากสัมผัสความรู้สึกนี้อีกแล้ว! คุณแม่ทั้งสองคุยกันพลางมองเข้าไปในห้องตรวจ แต่หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ จากห้องตรวจเลย คุณแม่ตระกูลหลี่เริ่มกระวนกระวายใจ เธอเขย่งเท้าพยายามมองเข้าไปข้างใน “พี่สาว ทำไมคนยังไม่ออกมาอีก? การตรวจมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” หลี่เสี่ยงและอวี่จื่อเฟยติดอยู่ในซีกโลกเหนือเป็นเวลาห้าวัน พวกเขาติดเชื้อไวรัสหรือเปล่า? ถ้าไม่มีทางรักษาล่ะ! คุณแม่ของหลี่เสี่ยงเริ่มกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ “ไม่หรอก! ต้องไม่มีปัญหาแน่นอน!” เถียนจือฟางกล่าว “อย่างไรเสียมันก็เป็นการตรวจร่างกายอย่างละเอียด การตรวจทั้งตัวคงไม่เร็วขนาดนั้น อย่าเพิ่งจินตนาการไปไกลเลย” จริงๆ แล้วเถียนจือฟางก็แอบกังวลอยู่บ้าง แต่เธอแสดงออกไม่ได้ เพราะคุณแม่ของหลี่เสี่ยงกังวลมากขนาดนั้นแล้ว ถ้าเธอกังวลไปด้วย คุณแม่ของหลี่เสี่ยงคงจะเครียดจนตายแน่ๆ “คุณนี่มันปากอัปมงคลจริงๆ!” คุณพ่อหลี่มองค้อนคุณแม่หลี่ “ถ้าพูดอะไรดีๆ ไม่เป็นก็เงียบไปเลย! คุณอยากให้ลูกสาวมีปัญหาหรือยังไง?” คุณแม่หลี่รีบถุยน้ำลายไล่สิ่งอัปมงคลทันทีแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก! คิดในแง่ดีเข้าไว้ ต้องไม่เป็นไรแน่นอน” หลังจากพูดแบบนั้น คุณแม่หลี่ก็หันไปหาเถียนจือฟางแล้วพูดต่อ “พี่สาว ไม่ต้องกังวลนะ หัวหน้าทีมอวี่ของคุณก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน! จะว่าไปหัวหน้าทีมอวี่คนนี้ยังต้องมีความคิดแบบผู้นำจริงๆ! อ้อ ปีนี้หัวหน้าทีมอวี่อายุเท่าไหร่แล้ว?” เถียนจือฟางยิ้มแล้วตอบว่า “ลูกชายบ้านเราปีนี้อายุ 29 แล้ว แล้วหลี่เสี่ยงล่ะ?” “25 ค่ะ” คุณแม่หลี่ยิ้มตอบ “เธอเพิ่งจบปริญญาโทมา” “งั้นเธอก็เก่งมากเลยนะ” เถียนจือฟางกล่าว คุณแม่หลี่พูดว่า “หัวหน้าทีมอวี่ของคุณก็เก่งมากเหมือนกัน! แม้จะยังหนุ่มแต่ความกล้าหาญนั้นโดดเด่นมาก! ฉันอ่านรายงานข่าวทั้งหมดเกี่ยวกับหัวหน้าทีมอวี่แล้ว! ตอนนั้นไม่ค่อยมีใครยอมเชื่อมั่นในคุณหนูเย่เลย” อวี่จื่อเฟยเองก็รู้สึกขอบคุณที่เขาติดตามเย่ซ่าว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สามารถโดดเด่นได้จนถึงทุกวันนี้ “คุณหนูเย่นั่นแหละที่สร้างเขาขึ้นมา” เถียนจือฟางกล่าว ในขณะที่คุยกันเรื่องเล็กน้อย ประตูห้องตรวจร่างกายก็เปิดออกในที่สุด อวี่จื่อเฟยและหลี่เสี่ยงเดินออกมาจากข้างใน พ่อแม่ตระกูลหลี่และเถียนจือฟางรีบเข้าไปต้อนรับทันที “เสี่ยงเสี่ยง ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม?” “จื่อเฟย ลูกโอเคไหม?” อวี่จื่อเฟยและหลี่เสี่ยงตอบพร้อมกันว่า “ไม่เป็นไรครับ/ค่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น พ่อแม่ตระกูลหลี่และเถียนจือฟางต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดีแล้วที่ไม่เป็นไร! ถ้าพวกเขาติดเชื้อไวรัสจากดาวอังคารจริงๆ มันคงยุ่งยากมาก! ในตอนนี้ อวี่จื่อเฟยเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้จึงถามต่อว่า “แม่ครับ แล้วพ่อล่ะ?” เถียนจือฟางตอบว่า “พ่อของลูกเป็นลมไป ตอนนี้ยังอยู่ในห้องพักรอ” “เป็นลมเหรอครับ?” อวี่จื่อเฟยชะงักไป เขาถามต่อว่า “เขาไม่เป็นไรใช่ไหม?” “ไม่เป็นไรจ้ะ แค่ยังไม่ฟื้น” เถียนจือฟางกล่าว คุณพ่ออวี่กังวลเรื่องอวี่จื่อเฟยมากเกินไปจนเป็นลมเพราะความวิตกกังวล หลังจากตรวจดูแล้ว หมอบอกว่าเขาไม่เป็นไร แต่เขายังไม่ตื่นขึ้นมา เมื่อได้ยินเช่นนี้ คุณพ่อหลี่ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “พี่ชายอวี่อ่อนแอเกินไปจริงๆ! รับแรงกระแทกไม่ได้เลย ดูผมสิ ผมยังไม่เห็นเป็นไรเลย” คุณแม่หลี่แค่นเสียงหึ “ไม่รู้ว่าเป็นใครนะ แอบไปร้องไห้ในห้องกลางดึก แล้วบอกว่าไม่อยากอยู่ต่อไปแล้ว” แอบไปร้องไห้ในห้องกลางดึก เมื่อได้ยินคำนั้น ใบหน้าของคุณพ่อหลี่ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ “ไม่จริง! คุณพูดเหลวไหล!” หลังจากพูดจบ เขาก็รีบก้าวเท้าเดินนำไปข้างหน้า หลี่เสี่ยงยิ้มแล้วพูดว่า “คุณพ่อของฉันค่อนข้างน่ารักทีเดียวนะคะ” หลังจากอวี่จื่อเฟยทักทายคุณแม่หลี่และหลี่เสี่ยงแล้ว เขาก็ไปที่ห้องพักเพื่อดูคุณพ่ออวี่ คุณพ่ออวี่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียว และมือซ้ายกำหมัดแน่น เมื่อเห็นพ่อเป็นแบบนี้ อวี่จื่อเฟยก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก ในความทรงจำของเขา สุขภาพของพ่อดีมาตลอด แทบจะไม่เคยป่วยเลย แม้แต่หวัดก็ไม่เคยเป็นสักครั้ง แต่ตอนนี้ พ่อของเขาที่แข็งแรงยิ่งกว่าวัวกลับต้องมานอนหมดสติอยู่บนเตียงเพราะเขา อวี่จื่อเฟยไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับพ่อถ้าเขาไม่ได้กลับมา “พ่อครับ” อวี่จื่อเฟยกุมมือคุณพ่ออวี่และกึ่งหมอบกึ่งนั่งอยู่ข้างเตียง “พ่อครับ ตื่นเถอะครับ ผมกลับมาแล้ว” ดวงตาของเถียนจือฟางเริ่มแดงระเรื่อ “คุณคะ จื่อเฟยกลับมาแล้ว จื่อเฟยของเรากลับมาแล้ว” ราวกับว่าเขาได้ยินเสียงของคนทั้งสอง คุณพ่ออวี่ที่หมดสติอยู่ก็ขยับนิ้วมือ เมื่อรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของนิ้วพ่อ อวี่จื่อเฟยก็รีบพูดขึ้นว่า “พ่อครับ ผมกลับมาแล้ว ลืมตาขึ้นมามองผมเถอะครับ”