บทที่ 1800: 370: คุณชายห้าเซินผู้ถูกบีบให้บวช! 5 “ใช่แล้ว” อวี่จื่อเฟยพยักหน้า “แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง” “ดีจัง! แบบนั้นฉันจะได้มีเวลาอยู่กับพ่อแม่บ้าง” อวี่จื่อเฟยพยักหน้าเห็นด้วย หลี่เสียงถามต่อ “ว่าแต่หัวหน้าทีมอวี่ครับ การกลับโลกครั้งนี้หมายความว่ายังไงเหรอครับ?” “พวกเราจะกลับไปในเร็วๆ นี้แหละ!” “รับทราบครับ” ทางด้านนี้ เยี่ยจั๋วได้เรียกประชุมฉุกเฉิน เธอนั่งประจำตำแหน่งประธานและเอ่ยว่า “ทุกคนคะ มีความเป็นไปได้สูงมากที่สิ่งมีชีวิตต่างดาวจะปรากฏตัวขึ้นบนดาวอังคาร เพื่อความปลอดภัยของทุกคน โปรดอย่าออกจากเขตพื้นที่ฐานทัพในตอนนี้โดยเด็ดขาด” เมื่อเธอพูดจบ ที่ประชุมก็ตกอยู่ในความวุ่นวายและมีการถกเถียงกันอย่างเซ็งแซ่ มนุษย์ต่างดาว! ทุกคนคิดขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วว่าเรื่องของอวี่จื่อเฟยต้องเกี่ยวข้องกับมนุษย์ต่างดาวอย่างแน่นอน หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ดาวอังคารไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว ขณะที่พวกเขาถกเถียงกันเรื่องนี้ เสียงพูดคุยก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ท้ายที่สุดแล้ว นอกจากเรื่องความเป็นความตาย ก็ไม่มีเรื่องไหนใหญ่ไปกว่านี้อีก ความปลอดภัยในชีวิตเป็นสิ่งสำคัญที่สุดเสมอไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ตาม “คุณหนูเยี่ย ฐานนี้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ใช่ไหมครับ?” “ใช่ค่ะ” เยี่ยจั๋วพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะขยับริมฝีปากสีแดงเอ่ยตอบ “ก่อนเริ่มการประชุมนี้ ฉันได้เปิดใช้งานระบบป้องกันระดับสูงสุดแล้ว ตราบใดที่พวกคุณไม่ก้าวออกไปนอกเขตของฐาน ก็จะไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน!” อันที่จริง เยี่ยจั๋วเคยเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตต่างดาวมาก่อนแล้ว เพียงแต่ไม่ใช่ที่ดาวอังคาร เธอจึงไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยเมื่อต้องรับมือกับสิ่งมีชีวิตต่างดาวที่มีระดับอารยธรรมสูงกว่า “คุณหนูเยี่ย แล้วถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาล่ะครับ?” เยี่ยจั๋วพลิกหน้าเอกสารและพูดต่อ “ในอีกหนึ่งชั่วโมง จะมีลยานอวกาศที่พาทุกคนกลับโลกได้ หากใครรู้สึกกลัว ก็สามารถตามยานอวกาศลำนั้นกลับไปและออกจากที่นี่ได้เลยค่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนต่างเริ่มลังเล โปรเจกต์โอเอซิสเป็นโครงการระดับนานาชาติ หากมันประสบความสำเร็จ เช่นเดียวกับตอนที่พวกเขาสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินครั้งก่อน สถานะของพวกเขาจะพุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย หากพวกเขาทิ้งไปตอนนี้ ก็จะไม่เหลืออะไรเลย ไม่ พวกเขาจะไปไม่ได้ แต่ถ้าไม่ไป แล้วถ้าถูกมนุษย์ต่างดาวโจมตีล่ะ? ฝั่งหนึ่งคือชื่อเสียงและผลประโยชน์ อีกฝั่งคือความปลอดภัยในชีวิต สิ่งนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกขัดแย้งในใจเป็นอย่างมาก สามนาทีต่อมา ผู้อาวุโสซุนลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า “คุณหนูเยี่ย ช่วยให้เวลาพวกเราคิดสักหน่อยได้ไหมครับ?” เยี่ยจั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “งั้นก่อนห้าโมงเย็นของวันพรุ่งนี้ ฉันจะจัดการเรื่องยานอวกาศที่จะบินกลับโลกอีกครั้ง ถึงตอนนั้นทุกคนต้องตัดสินใจให้ดี โอกาสนี้พลาดไม่ได้อีกแล้วนะคะ” “ตกลงครับ” ทุกคนพยักหน้า เยี่ยจั๋วมองไปที่ทุกคน ครู่หนึ่งเธอก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้และกล่าวว่า “สำหรับตอนนี้พอแค่นี้ เลิกประชุมได้ค่ะ” หลังจากพูดจบ เยี่ยจั๋วก็เดินออกจากห้องประชุมไป เธออยู่ที่ดาวอังคารมาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว ตอนนี้เมื่อหาตัวอวี่จื่อเฟยและหลี่เสียงพบ รวมถึงอัปเกรดระบบป้องกันเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาที่เธอต้องกลับเสียที การเดินทางกลับด้วยยานอวกาศใช้เวลาเพียงประมาณหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น หนึ่งชั่วโมงต่อมา ยานอวกาศก็ลงจอดที่ฐานของตระกูลเซิน ทันทีที่เยี่ยจั๋วก้าวลงจากยาน เซินเส้าชิงก็เดินเข้ามาต้อนรับ “ท่านผู้นำ” “อืม” เยี่ยจั๋วพยักหน้าเล็กน้อย เซินเส้าชิงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าในดวงตาของเธอ “ไหนบอกว่าที่ดาวอังคารไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรไง แล้วทำไมถึงดูเหนื่อยขนาดนี้?” เพราะกลัวว่าเขาจะกังวล เยี่ยจั๋วจึงไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดแก่เซินเส้าชิง “ฉันไม่เหนื่อยหรอกค่ะ แค่หิวขิดหน่อย” เยี่ยจั๋วดื่มแต่น้ำยาเข้มข้นสารอาหารมาห้าวันติดต่อกันแล้ว ตอนนี้เธอเพียงอยากจะกินมื้ออาหารปกติๆ สักมื้อ “ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว มากับฉันสิ” เซินเส้าชิงกุมมือเยี่ยจั๋วไว้แน่น ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องอาหาร บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารจานโปรดของเยี่ยจั๋ว รวมถึงขนมหวานแสนอร่อย เมื่อเห็นดังนั้น ความเหนื่อยล้าในดวงตาของเยี่ยจั๋วก็จางหายไปมากกว่าครึ่ง เธอทรุดตัวลงนั่งและกินอย่างเอร็ดอร่อย ถึงแม้เธอจะไม่ได้กินช้าๆ แต่ท่วงท่าของเธอก็ยังแฝงไปด้วยความสง่างามตามแบบฉบับขุนนางชั้นสูงที่ทำให้ผู้คนนึกถึงเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ อีกทั้งท่วงท่านี้ยังเป็นสิ่งที่เลียนแบบกันไม่ได้ เมื่อเห็นเธอกินอย่างมีความสุข มันก็พลอยทำให้เซินเส้าชิงเจริญอาหารไปด้วย สี่สิบนาทีต่อมา จานบนโต๊ะก็แทบจะว่างเปล่า เซินเส้าชิงเดินเข้ามาถามต่อ “อยากกินอะไรอีกไหม?” “ฉันอิ่มแล้วค่ะ” เยี่ยจั๋วเช็ดปาก เซินเส้าชิงนั่งลงข้างๆ เยี่ยจั๋วและกุมมือเธอไว้ พลางถามด้วยเสียงเบา “เกิดอะไรขึ้นที่ดาวอังคารกันแน่?” เยี่ยจั๋อมองหน้าเซินเส้าชิง “ขอกอดหน่อยสิคะ” พูดจบ เธอก็โอบรอบเอวของเซินเส้าชิงและซบหน้าลงกับแผงอกของเขา ผ่านชั้นเสื้อผ้าที่บางเบา เธอได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นอย่างหนักหน่วงและทรงพลังของเขาได้อย่างชัดเจน ตึก... ตึก... ตึก... จังหวะแล้วจังหวะเล่า กลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์อบอวลอยู่ในจมูก เยี่ยจั๋วสูดดมและรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่สุด ความเหนื่อยล้าและปัญหาทุกอย่างถูกลืมเลือนไปในทันที ก่อนที่เธอจะค่อยๆ หลับตาลง