บทที่ 1151 - ความร่วมมือโดยบังเอิญ นี่มันวิชาเดินทะลุกำแพงในตำนานหรือเปล่า? หรือว่านี่เป็นภาพหลอนที่ผีนั่นสร้างขึ้นกันแน่? ที่นี่ไม่ใช่เต็นท์ของเมิ่งเหยาเลยสักนิด! หรือว่าโชคชะตาลิขิตให้เขาต้องวิ่งวนอยู่ในกำมือของผีร้ายตลอดกาล? ความคิดนั้นทำให้เขาหน้าถอดสี เขาพุ่งตัวออกจากเต็นท์อย่างทุลักทุเลแล้ววิ่งหนีไปทางเต็นท์ของเจี้ยนเหวิน! เขารู้สึกช็อกจนถึงขีดสุด น่าสงสารไท่เจ๋อที่ปกติก็มีปัญหาเรื่องฉี่รดที่นอนอยู่แล้ว งานนี้เลยทำให้อาการกำเริบหนักกว่าเดิม! เขาฉี่ราดกางเกงไปเรียบร้อยแล้ว! “ผี! มีผี!!” ไท่เจ๋อโบกไม้โบกมือไปมาขณะวิ่งหนี “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” อวี่ซูหัวเราะร่วนเมื่อเห็นอีกฝ่ายวิ่งหนีออกมา “ดูเหมือนพี่ถังหยุนจะทำได้ดีนะเนี่ย! ซูไท่เจ๋อคงขวัญกระเจิงไปแล้วล่ะ–พี่กับพี่ถังหยุนนี่เป็นคู่หูที่เข้าขากันดีจริงๆ!” เมิ่งเหยาไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ปกติแล้วมักจะเป็นเสี่ยวเสี่ยวที่รวมหัวกับอวี่ซูเพื่อแกล้งคนแบบนี้ แต่คราวนี้กลายเป็นว่าเธอกับถังหยุนกลับมาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดโดยบังเอิญกับอวี่ซูเสียได้! “เอาล่ะ ไปดูถังหยุนกันเถอะ!” เมิ่งเหยาส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วเดินไปทางเต็นท์ของถังหยุน แต่ถังหยุนยังคงงุนงงว่าเกิดบ้าอะไรขึ้น อยู่ๆ ผู้ชายคนนั้นก็กระโจนเข้ามาในเต็นท์แล้วก็กระโดดหนีออกไป ถังหยุนจึงรีบตามออกมาข้างนอก ไท่เจ๋อไม่ทันสังเกตเห็นพวกเธอ แต่ถังหยุนเห็นอวี่ซูกับเมิ่งเหยาเข้า “เหยาเหยา, ซู–พวกเธอมาแล้ว!” ถังหยุนถอนหายใจด้วยความโล่งอก “นั่นซูไท่เจ๋อใช่ไหม? พวกเธอเห็นเขาไหม? ทำไมเขาถึงวิ่งพล่านเหมือนไปเจอผีมาล่ะ?” ความซื่อของถังหยุนทำให้อวี่ซูหัวเราะลั่น! “ฮ่าฮ่า พี่ถังหยุน พี่คิดว่าพวกเราดูเหมือนผีหรือไงคะ?” อวี่ซูยิ้ม “พวกเรา?” ถังหยุนกะพริบตาปริบๆ เธอมองดูเด็กสาวทั้งสองก่อนจะก้มมองตัวเอง “ซู เธอคงไม่ได้จะบอกว่าซูไท่เจ๋อคิดว่าพวกเราสามคนเป็นผีหรอกนะ?” “ใช่ ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นแหละ!” อวี่ซูพยักหน้า “พระเจ้า!” ถังหยุนตบหน้าผากตัวเอง “ทำไมเขาถึงโง่ขนาดนี้นะ?” “ฮิฮิ ไม่รู้เหมือนกัน แต่ขอบคุณที่ร่วมมือกับฉันนะพี่ถังหยุน!” อวี่ซูกล่าว ถังหยุนรู้สึกจนใจเล็กน้อย เธอไม่ใช่ประเภทที่ชอบสร้างปัญหาแบบนี้ และการแกล้งคนอื่นตลอดเวลาเหมือนที่อวี่ซูทำก็ไม่ใช่ตัวตนของเธอเลย มันไม่ใช่ความชอบของเธอหรอก แต่วันนี้เธอดันไปช่วยอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ อย่างไรก็ตาม ถังหยุนไม่ได้คิดมาก เพราะเรื่องนี้ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเธอแน่นแฟ้นขึ้น ซึ่งนับเป็นเรื่องดี เดิมทีเธอเป็นคนประเภทชอบเก็บตัว เลยไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ นอกจากซินเหวินและเฟิน ด้านนี้ของเธอค่อนข้างคล้ายกับคุณหนูเมิ่งเหยาเลยทีเดียว! ด้วยเหตุนี้ ถังหยุน เมิ่งเหยา และอวี่ซูจึงเริ่มเข้ากันได้ดี เธอหวังว่าความสัมพันธ์ของพวกเธอจะดำเนินต่อไป เพราะมิตรภาพแบบนี้เป็นสิ่งที่หายาก หลังจากที่เข้าสู่สังคมแล้ว การจะหาเพื่อนที่ไม่หวังผลประโยชน์หรืออะไรทำนองนั้นมันยากเหลือเกิน ในขณะเดียวกัน เจี้ยนเหวินก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเฝ้ารอให้ไท่เจ๋อหลอกหลอนเมิ่งเหยาจนกลัว แล้วเขาจะได้โผล่ไปเป็นฮีโร่! แผนของเขามันสมบูรณ์แบบมาก หลินอี้กับเสี่ยวเสี่ยวกำลังจู๋จี๋กันอยู่ในเต็นท์ คงไม่มีเวลามาสนใจเมิ่งเหยาหรอก! นี่คือโอกาสที่เขาจะได้แสดงความเป็นชาย และถึงแม้จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเมิ่งเหยากับเขา แต่มิตรภาพของพวกเขาก็ต้องลึกซึ้งขึ้นอย่างแน่นอน! แต่หมอนั่นกลับเอาแต่แหกปากร้องตะโกนเรื่องผีอยู่ข้างนอก นั่นทำให้เจี้ยนเหวินหงุดหงิดไม่น้อย นี่มันวิญญาณประสาอะไรถึงได้ร้องตะโกนเรื่องปีศาจแบบนั้น? แบบนี้ใครจะไปกลัวเขากันล่ะ! ด้วยความหัวเสีย เขาจึงก้าวออกจากเต็นท์แล้ววิ่งไปทางเต็นท์ของเมิ่งเหยา เขากำลังโกรธที่ไท่เจ๋อทำลายแผนของเขาทุกอย่าง! ทว่าเขายังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ไท่เจ๋อก็พุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วสูงจนเขาตั้งตัวไม่ติดและชนเข้าเต็มแรง! “คุณอัน ผี! มีผีวาร์ปได้อยู่ข้างนอกนั่น!!” ไท่เจ๋อกอดเจี้ยนเหวินแน่นไม่ยอมปล่อย ราวกับว่าเขาเจอฮีโร่ที่จะมาช่วยชีวิตเขาแล้ว “ทำ-ทำบ้าอะไรของแกเนี่ย! แกจะทำฉันหายใจไม่ออกแล้ว!” เจี้ยนเหวินคำรามพลางพยายามผลักไท่เจ๋อออก เมิ่งเหยา อวี่ซู และถังหยุนเดินตามมาหลังจากได้ยินเสียงวุ่นวาย รวมถึงหลินอี้และเสี่ยวเสี่ยวที่เพิ่งเดินออกมาจากเต็นท์ด้วยเช่นกัน “คุณอัน มีผีที่นี่ มีผีที่นี่! หนีไปกันเถอะ!” ไท่เจ๋อยังคงแผดเสียงร้องไม่หยุด “ผี? ผีอะไรของแก ฉันบอกให้แกไปเป็นผีไม่ใช่เหรอ! แกจะแหกปากร้องเหมือนคนโง่แบบนั้นทำไมกัน??” เจี้ยนเหวินโพล่งด้วยความโมโห “ผมก็ทำอยู่ครับ แต่ผมดันไปทำผีตัวจริงโกรธเข้า! ผมเจอผีระหว่างทาง หน้าซีดเผือดใส่ชุดขาว แลบลิ้นออกมาด้วย มันเป็นผีจริงๆ น่ากลัวมาก!!” ไท่เจ๋อกล่าว “มันยังวาร์ปไปมาได้ด้วย อยู่ดีๆ ก็โผล่มาข้างหลังผม แล้วก็แวบไปอยู่ข้างหน้าผมอีก! น่ากลัวสุดๆ เลยครับ!!” “แกพูดบ้าอะไรของแก? ไม่มีผีหรอก!” เจี้ยนเหวินเริ่มฉุนขาดกับเรื่องเพ้อเจ้อพวกนี้เต็มทน “มีครับคุณอัน มีจริงๆ! ผมหนีมันมาแล้วก็พุ่งเข้าไปในเต็นท์ของฉู่เมิ่งเหยา คิดว่าอย่างน้อยถ้าพวกเธอจะหัวเราะเยาะผมก็ช่างเถอะ ผมแค่ต้องการรอดชีวิต! ผมเลยวิ่งเข้าเต็นท์ฉู่เมิ่งเหยาไป แต่ในนั้นก็มีผีอยู่ด้วย!!” ไท่เจ๋อเล่าต่อ “ในเต็นท์ของเธอมีผีตัวหนึ่งนั่งอยู่! เธออยู่ในเต็นท์ แล้วผมจำได้แม่นว่าตอนวิ่งเข้าไปมันยังอยู่ข้างหลังผมอยู่เลย! มันเป็นผีจริงๆ ผมกลัวมาก!!” ทันทีที่ไท่เจ๋อพูดจบ เสียงหัวเราะก็ดังขึ้น เป็นเสียงของอวี่ซูกับเสี่ยวเสี่ยวนั่นเอง!