Chapter 1157 - Lin Yi Messed Up

เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 21:08

บทที่ 1157 - หลินอี้พลาดท่า “นั่น... พวกคุณควรจะเลือกก่อนสิคะ...” ถังอวิ๋นรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้วของพวกนี้เหมิงเหยาและอวี่ซูเป็นคนซื้อมาทั้งนั้น “พวกนี้เป็นแบบที่ฉันกับซูชอบอยู่แล้ว และเราคงไม่ซื้ออันที่ไม่ชอบหรอกค่ะ อะไรที่เธอไม่เลือก ก็คือสไตล์ของเราเหมือนกันนั่นแหละ” เหมิงเหยาอธิบายพร้อมรอยยิ้ม “ตกลงค่ะ งั้นก็ได้!” ถังอวิ๋นไม่ดื้อรั้น เธอและเสี่ยวเซียวจึงเลือกไปคนละชุด แต่ทว่า ตอนที่ต้องเปลี่ยนชุด สถานการณ์กลับน่ากระอักกระอ่วนขึ้นมาก แม้พวกเธอจะเคยเห็นกันและกันตอนเปลี่ยนชุดนอนตอนกลางคืนมาบ้างแล้ว แต่นั่นมันมืดเกินกว่าจะเห็นอะไรนอกจากความขาวนวล เลยไม่ได้รู้สึกขัดเขินเท่าไหร่ แต่ตอนนี้แสงแดดส่องทะลุผ่านเต็นท์เข้ามา ทำให้ข้างในสว่างเพียงพอที่จะมองเห็นได้ชัดเจน! คุณหนูรู้สึกเกร็งๆ ส่วนถังอวิ๋นเองก็รู้สึกประหม่าเช่นกัน แต่อวี่ซูไม่ได้สนใจอะไร เธอถอดเสื้อผ้าออกทันทีและเตรียมจะสวมชุดว่ายน้ำ “ว้าว ซู หน้าอกเธอใหญ่จัง!” เสี่ยวเซียวมองหน้าอกของอวี่ซูแล้วกระโดดเข้าหาด้วยความประหลาดใจ พร้อมกับยื่นมือออกไป “ให้ฉันจับหน่อยสิ!” “อ๊าย!!” อวี่ซูร้องลั่นและรีบกระโดดหนีทันที “หึ ยัยขี้งก เอะอะจะทำ 3p อยู่นั่นแหละ แค่จะให้จับยังไม่ยอมเลย แล้วฉันจะไปทำ 3p กับเธอทำไม!” เสี่ยวเซียวส่งเสียงฮึดฮัด “งั้นไว้ฉันจะยอมให้จับแล้วกัน แต่ไม่ใช่ตอนนี้” อวี่ซูรีบสวมชุดว่ายน้ำ “ตอนนี้ฉันจะให้แค่พี่ชายโล่จับเท่านั้น!” เหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ระหว่างอวี่ซูและเสี่ยวเซียวช่วยคลายบรรยากาศตึงเครียดในเต็นท์ลงได้บ้าง เหมิงเหยาและอวี่ซูจึงถอดเสื้อผ้าของพวกเธอออกเช่นกัน ทว่าเสี่ยวเซียวเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมา ถึงอย่างไรสามสาวที่เหลือต่างก็เคยนอนและเปลี่ยนชุดด้วยกันมาตลอดจนคุ้นเคยกันไปบ้างแล้ว แต่สำหรับเสี่ยวเซียวนี่เป็นครั้งแรก “เสี่ยวเซียว ทำไมเธอช้านักล่ะ? ไม่ใช่เพราะว่าหน้าอกเธอเล็กเกินไปจนไม่กล้าโชว์ต่อหน้าฉันหรอกนะ?” อวี่ซูหัวเราะเยาะ “หึ ไม่ใช่สักหน่อย! ของเธอมันเป็นภาระ แต่ของฉันน่ะขนาดกำลังดี!” เสี่ยวเซียวรีบถอดเสื้อผ้าและเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว “ดูเหมือนจะใหญ่กว่าของเหยาเหยาหน่อยนะ? เหยาเหยา เธอต้องพยายามหน่อยแล้วล่ะ!” อวี่ซูพึมพำกับตัวเอง “ซู มากเกินไปแล้วนะ!” เหมิงเหยาหน้าแดงก่ำก่อนจะพุ่งไปที่ริมฝีปากของอวี่ซู “ฉันจะไปว่ายน้ำแล้ว บ๊ายบาย!” อวี่ซูรีบมุดตัวออกจากเต็นท์ไป ทิ้งให้เหมิงเหยาอยู่ข้างใน หลินอี้ที่เพิ่งเปลี่ยนชุดเสร็จเดินออกมาพอดี เขาเห็นอวี่ซูวิ่งออกมา ตอนนี้ไม่มีอะไรปกปิดด้านหน้าของอวี่ซูแล้ว หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการวิ่ง ทำเอาลมหายใจของหลินอี้ติดขัดขึ้นมาทันที! นี่มันฉากคลาสสิกที่เห็นได้ทั่วไปในเน็ตชัดๆ! “ว้าว พี่ชายโล่ คุณดูมีกล้ามเนื้อจัง!” อวี่ซูไม่รู้ตัวว่าการวิ่งของเธอมันผิดปกติอย่างไร แต่เธอกลับจดจ่ออยู่กับซิกแพ็กของหลินอี้ “เอ่อ... เธอก็ดูอวบอิ่มเหมือนกันนะ...” หลินอี้พูดออกมาโดยสัญชาตญาณ แต่เสี้ยววินาทีต่อมาเขาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง! “โอ้??” อวี่ซูเองก็ไม่คาดคิดมาก่อน แต่มันทำให้เธอมีความสุขมาก! หลินอี้มักจะตามใจเธอเสมอ แต่เขาไม่เคยชมเธอแบบนี้มาก่อน! “พี่ชายโล่ ในที่สุดคุณก็มองเห็นข้อดีของฉันแล้วเหรอ?” หลินอี้ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ดูเหมือนว่าเขาไม่มีทางหลีกเลี่ยงที่จะคิดเรื่องทำนองนี้ได้เลยหากต้องใช้ชีวิตอยู่กับเหยาเหยาและซูไปนานๆ! “ทั้งเธอและเหยาเหยาก็ดีทั้งคู่นั่นแหละ!” ใบหน้าของหลินอี้กลับมาเป็นปกติขณะที่พูดขึ้นเบาๆ อวี่ซูรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อหลินอี้กลับมาทำตัวเหมือนเดิม แต่เมื่อลองคิดดูอีกที หลินอี้ก็ได้พูดออกมาชัดเจนแล้ว ดูเหมือนว่าสุดท้ายเขาก็ชอบเธอเข้าจริงๆ! ใช่แล้ว ซูต้องพยายามให้หนักกว่านี้! เหมิงเหยาและเสี่ยวเซียวเดินตามออกมาทีหลัง พวกเธอไม่ได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สิ่งที่เห็นมีเพียงอวี่ซูที่ยิ้มกว้างอย่างบ้าคลั่ง เหมิงเหยารู้สึกหงุดหงิดกับท่าทีนั้นเล็กน้อย “ซู หน้าอกเล็กๆ ของฉันทำให้เธอมีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ? ยิ้มไม่หยุดเลยนะ! คนที่ควรจะโดนเรียกว่าเฉินเสี่ยวเซียวมันเธอนั่นแหละ!” “เปล่า... ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย...” อวี่ซูส่ายหัวด้วยความเขินอาย “แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ?” เหมิงเหยาถามอย่างงุนงง “อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ฉันกำลังขำที่เจี้ยนเหวินจะไปจับฉลามน่ะ เจ้าโง่นั่น!” อวี่ซูพูดแก้ตัว เหมิงเหยาไม่เชื่อคำพูดของอวี่ซูนัก แต่เธอก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ เจี้ยนเหวินและไท่เจ่ากำลังเดินอยู่ในทะเล เขารีบโบกมือเมื่อเห็นเหมิงเหยาและคนอื่นๆ เดินออกมา “เหยาเหยา รีบมาเร็ว! น้ำทะเลสดชื่นมากเลยนะ!” พระอาทิตย์ขึ้นเรียบร้อยแล้ว หากยืนอยู่บนพื้นทรายคงจะร้อนมาก แต่น้ำทะเลยังไม่ทันได้ดูดซับความร้อนจากแสงอาทิตย์ไปเต็มที่ ช่วงเวลานี้จึงถือเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการลงเล่นน้ำ “พี่เจี้ยนเหวิน ทำไมไม่ไปล่าฉลามล่ะคะ?” อวี่ซูถามหลังจากเดินลงน้ำไป “ฮ่าๆ ผมกำลังวางแผนอยู่น่ะ เรามาเล่นกันก่อนดีไหม? ไม่อย่างนั้นถ้าเลือดเต็มทะเลแล้วเราจะเล่นสนุกกันยังไง?” เจี้ยนเหวินหัวเราะ “เอาไว้เล่นกันเสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน!” “โอ้ งั้นก็ได้ค่ะ!” อวี่ซูพูด เธอคิดว่าคงจะน่าหงุดหงิดถ้าฉลามโผล่มาตอนที่เธอยังไม่ทันได้สนุก อย่างไรก็ตามถ้าเธอรบเร้า เจี้ยนเหวินก็ต้องทำตามสัญญาอยู่ดี ในเขตน้ำตื้นไม่มีสัตว์ทะเลขนาดใหญ่ว่ายผ่านนัก แต่หลินอี้ก็ยังคงระมัดระวังตัว เขาคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของน้ำทะเลอย่างใจจดใจจ่อพร้อมจู่โจมทุกเมื่อ “ว้าว มีหอยเป๋าฮื้ออยู่บนโขดหินนี้ด้วยล่ะ!!” เสี่ยวเซียวพูดด้วยความตื่นเต้นพร้อมชี้ไปที่โขดหินกลางทะเล “จริงเหรอ? หอยเป๋าฮื้อเหรอ?” ดวงตาของอวี่ซูเป็นประกาย “พี่เจี้ยนเหวิน มีหอยเป๋าฮื้ออยู่ตรงนี้! มาจับหน่อยสิ ถือเป็นโบนัสสำหรับมื้อเที่ยงนะ!” “ไม่มีปัญหา!” เจี้ยนเหวินตอบรับโดยไม่ลังเล ตราบใดที่ไม่ใช่ฉลามเขาก็สบายใจ! เขาเคยผ่านการจับหอยเป๋าฮื้อมาแล้ว มันก็แค่สัตว์มีเปลือกธรรมดา ไม่เห็นจะมีอันตรายอะไรเลย! เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปพร้อมกับไท่เจ่าทันที

React

พูดคุย