บทที่ 265 - ความประทับใจที่เปลี่ยนไป มีรอยอาเจียนอยู่บนพื้น แต่เจ้าของร้านกลับไม่ได้เอ่ยปากต่อว่าแม้แต่คำเดียว เพราะนี่ถือว่าดีกว่าการที่มีคนมาตายในร้านของเขามาก โดยเฉพาะถ้าเป็นเพราะอาหารที่เขาเสิร์ฟ “ไม่ว่ายังไง ผมก็ยังต้องขอบคุณคุณ! ผมเป็นคนที่ไม่ชอบติดค้างบุญคุณใคร วันหนึ่งผมจะตอบแทนคุณแน่!” เจี้ยนเหวินประกาศกร้าวโดยไม่สนใจสิ่งที่หลินอี้พูดก่อนหน้านี้ ทั้งสองเคยเป็นศัตรูกัน การที่หลินอี้ช่วยเขาไว้นั้นเป็นเพราะเหมิงเหยาล้วนๆ และเจี้ยนเหวินก็ตระหนักในเรื่องนั้นดี จากนั้นเขาก็หันไปทางเหมิงเหยาด้วยความซาบซึ้ง “พี่เหยาเหยา ผมไม่ได้ทำดีกับพี่ไปเปล่าๆ จริงๆ ด้วย!” ส่วนอวี่ซู่… เจี้ยนเหวินไม่มีอะไรจะพูด เพราะนิสัยของเด็กสาวเป็นแบบนั้นมาตลอด เธอชอบกลั่นแกล้งใครก็ตามที่ทำให้เธอขัดใจ เจี้ยนเหวินไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ชอบหน้าเขาเอามากๆ “ไม่เป็นไรหรอก แค่เธอปลอดภัยก็พอแล้ว” เหมิงเหยาถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากเห็นเจี้ยนเหวินปลอดภัยดี “แต่เธอก็ควรไปโรงพยาบาลเพื่อทำตามที่หลินอี้บอกนะ จะได้ไม่มีปัญหาอะไรตามมา” ตอนนี้เหมิงเหยาปฏิบัติต่อหลินอี้ราวกับเป็นสารานุกรมเคลื่อนที่ คำพูดของหลินอี้เริ่มมีอิทธิพลต่อความคิดของเหมิงเหยาอย่างมากในบางจังหวะ “แน่นอนครับ……” เจี้ยนเหวินยิ้มทั้งที่หัวใจเจ็บแปลบ เขานึกถึงวันเก่าๆ ที่เหมิงเหยามักจะเชื่อฟังเขาเหมือนน้องสาวตัวน้อยที่น่ารัก มักจะมองคำพูดของพี่ชายเป็นคำสั่งที่เด็ดขาด ใครก็ตามที่พูดจาขัดใจเขาจะถูกเหมิงเหยาจัดการทันที แต่ในปัจจุบันเธอมีผู้ชายคนใหม่เข้ามาในชีวิตแล้ว…… มันเป็นพัฒนาการที่น่าเสียดาย เจี้ยนเหวินเคยคิดว่าเขาจะสามารถเริ่มคบกับเหมิงเหยาอย่างเป็นทางการหลังจากกลับมาที่ซ่งซาน ตระกูลฉูคงไม่มีทางยอมให้เหมิงเหยามีความสัมพันธ์เร็วขนาดนี้ ซึ่งนั่นทำให้เจี้ยนเหวินมั่นใจเต็มร้อย นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงไปพบซูไท่จ่าว ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่นายน้อย โดยที่ยังไม่ได้ไปเยี่ยมหรือถามไถ่เหมิงเหยาเลยแม้แต่น้อย เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะบังเอิญมาเจอเหมิงเหยาที่ร้านอาหารในสวนสนุก และพบว่าเธอมีแฟนเสียแล้ว…… ผู้ชายที่ดูธรรมดาจนเจี้ยนเหวินสงสัยว่าเธออาจจะอยู่ในช่วงวัยต่อต้าน เลยคว้าเอาผู้ชายจนๆ มาเป็นแฟนด้วยอารมณ์ชั่ววูบของวัยรุ่น แต่สิ่งที่หลินอี้เพิ่งเปิดเผยออกมาทำให้ความประทับใจนั้นเปลี่ยนไปในทันที! แค่เหลือบมองซุปของเขาก็สามารถระบุปัญหาได้ และยังบังคับให้อาหารทั้งหมดที่เขากินเข้าไปออกมาได้ด้วยการกดที่แผ่นหลังเพียงไม่กี่ครั้ง! แบบนี้เรียกว่าคนธรรมดาที่ไหนกัน! บทสนทนาระหว่างเหมิงเหยากับหลินอี้ตอกย้ำความจริงข้อนั้น เจี้ยนเหวินเพิ่งเข้าใจว่าที่ผ่านมาเขาตาบอด หลินอี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็น ‘หลินอี้ คุณช่วยพี่เจี้ยนเหวินได้ไหม?’ ‘อ้อ ก็ทำได้นะ แต่ผมไม่อยากทำ’ คำพูดง่ายๆ เหล่านั้นบ่งบอกว่าหลินอี้มีฝีมือเหนือกว่าที่เห็น! เขาทำอะไรได้อีกเยอะ การช่วยชีวิตคนคงเป็นเพียงแค่เรื่องจิ๊บจ๊อยสำหรับเขาเท่านั้น!! สิ่งนี้ทำให้เจี้ยนเหวินต้องประเมินระดับความสามารถของคู่แข่งใหม่ทันที เขาละทิ้งความดูแคลนและความมั่นใจเดิมๆ ทิ้งไป แล้วแทนที่ด้วยความยอมรับ เสียงไซเรนของรถพยาบาลดังมาจากไกลๆ แม้จะอยู่ในสวนสนุกก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคแต่อย่างใด แต่มันก็มาถึงช้ากว่าที่ควรจะเป็นเพราะระยะทางระหว่างโรงพยาบาลกับสวนสนุกที่ค่อนข้างไกล เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลสองสามคนเดินลงจากรถพยาบาลแล้วตรงเข้ามา “ผู้ป่วยอยู่ไหนครับ?” “ทางนี้!” ไท่จ่าวโบกมือ “อาหารเป็นพิษครับ แต่เขาอาเจียนออกมาหมดแล้ว เขาจำเป็นต้องล้างท้อง!” “ตกลงครับ คุณเป็นเพื่อนหรือญาติของผู้ป่วยครับ?” เจ้าหน้าที่กำลังจะวางตัวเจี้ยนเหวินลงบนเปลสนาม แต่เขากลับโบกมือห้ามไว้ เขาขอยอมทนเจ็บดีกว่าต้องมาขายหน้าต่อหน้าคู่แข่งหัวใจ “ผมเป็นเพื่อนเขาครับ” ไท่จ่าวกล่าว “ไม่ต้องใช้เปลหรอก ผมจะประคองเขาไปเอง” ไท่จ่าวช่วยพยุงเจี้ยนเหวินเดินออกจากร้านอาหารก่อนที่เจ้าของร้านจะเรียกคนมาทำความสะอาดรอยอาเจียนนั้น ถึงกระนั้น ลูกค้าในร้านหลายคนก็ตัดสินใจเช็คบิลออกจากร้านไป เพราะภาพที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นชวนคลื่นเหียนเกินไป เหมิงเหยากับอวี่ซู่เองก็หมดความอยากอาหารเช่นกัน พวกเธอกำลังจะเรียกหลินอี้ให้ไปจากที่นี่ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเขายังคงตักอาหารเข้าปากอย่างไม่สะทกสะท้าน เหมิงเหยาไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เขาไม่รู้สึกขยะแขยงบ้างเลยหรือไง? หลินอี้ไม่ได้รู้สึกรังเกียจแม้แต่น้อย เขาเคยเจออะไรที่แย่กว่านี้มามาก และเขาก็ยังต้องกินมันเข้าไปไม่ว่าจะมีอารมณ์อยากอาหารหรือไม่ก็ตาม เรื่องนี้ทำให้เจ้าของร้านรู้สึกเกรงใจ เขาจึงคืนเงินค่าอาหารให้หลินอี้ เพราะชายหนุ่มคนนี้ช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้เขา และเขาก็รู้สึกผิดที่เหมิงเหยากับอวี่ซู่ต้องพลอยหมดความอยากอาหารไปด้วย เหมิงเหยาไม่ได้ตำหนิหลินอี้ที่นั่งเพลิดเพลินกับมื้ออาหาร เธอเพียงแค่นั่งมองเขาเงียบๆ จนกระทั่งเขาจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ยิ่งลึกลับมากขึ้นทุกครั้งที่ได้รู้จัก เขาดูเหมือนคนที่ไม่มีอะไรเลย แต่ในขณะเดียวกันก็ดูเหมือนคนที่รู้ทุกสิ่งทุกอย่าง เขาดูเป็นคนหน้าไม่อายและลามก แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นคนที่มีหลักการที่เข้มแข็งมาก เหมิงเหยาไม่ใช่คนโง่ ไม่ใช่ทุกคนที่จะรักษาเกรดให้อยู่ในสิบอันดับแรกของโรงเรียนอย่างโรงเรียนมัธยมหนึ่งซ่งซานได้ เธอเคยต่อต้านหลินอี้และโกรธเขาในตอนที่คุณพ่อส่งเขามาให้เธอในตอนแรก เธอหงุดหงิดมากว่าทำไมคุณพ่อถึงส่งชาวนามาให้เธอ แต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอก็เริ่มตระหนักว่าหลินอี้เป็นคนที่มีความสามารถ เธอไม่อยากจะยอมรับ แต่นั่นคือความจริงที่เธอสัมผัสได้ “พวกเธอไม่อิ่มกันแล้วเหรอ? งั้นฉันจัดการที่เหลือนะ?” หลินอี้ถามพลางมองชุดอาหารที่เหลืออีกสองชุด “อืม กินให้หมดเลย” เหมิงเหยาพยักหน้า และหลินอี้ก็กวาดทุกอย่างเข้าปากจนเกลี้ยง “ว้าว พี่เกราะป้องกัน!!” อวี่ซู่กระพริบตาปริบๆ อย่างประหลาดใจขณะเฝ้าดูหลินอี้จัดการชามอาหารจนสะอาดหมดจด “ไปเล่นบันจี้จัมพ์กันเถอะ” เหมิงเหยาไม่อยากปล่อยให้อารมณ์เสียเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เจี้ยนเหวินดูเหมือนคนแปลกหน้าไปเลยในตอนนี้ โดยเฉพาะท่าทางที่เขาแสดงออก ยิ่งเขามีท่าทีเป็นศัตรูกับหลินอี้ เหมิงเหยาก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ภาพลักษณ์พี่ชายที่เจี้ยนเหวินสร้างขึ้นมาพังทลายลงในวันนั้นเอง “อ่า…… โอเค” หลินอี้เดินออกไปพร้อมกับเหมิงเหยาและอวี่ซู่ เขาเหลือบมองชายหนุ่มที่มีใบหน้าบวมเป่งด้วยรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะจากไป “พี่อวี่ซู่ พวกนั้นไปเล่นบันจี้จัมพ์กันแล้ว!” อาหม่าพูดขณะนวดแก้มที่ถูกอวี่ซู่จัดการมา เขาถึงกับพูดให้ชัดเจนไม่ได้เลยในตอนนี้...