Chapter 278 - Shield Bro Is So Badass

เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 20:09

Chapter 278 - พี่โล่สุดยอดไปเลย หลิงซานตั้งใจจะพูดปลอบโยนอวี่ซู่สักสองสามคำ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยถูกชะตากับพี่ชายของอวี่ซู่เท่าไรนัก แต่นั่นก็เป็นเรื่องส่วนตัว ในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจ เธอจำเป็นต้องปลอบประโลมและทำให้เหยื่อรู้สึกมั่นคง ทว่าเมื่อเหลือบไปเห็นปราสาททรายนั้น หลิงซานก็ต้องปิดปากสนิท ดูเหมือนว่าคำปลอบโยนจะไม่มีความหมายอะไรเลยในสถานการณ์นี้... ยิ่งคำแรกที่อวี่ซู่พูดกับเธอยิ่งทำให้หลิงซานพูดไม่ออกเข้าไปใหญ่ “ทำไมถึงมาเร็วจังคะ พี่หลิงซาน! ปราสาทของหนูยังไม่เสร็จเลยนะ...” อวี่ซู่จ้องมองปราสาททรายที่เธอต้องจำใจทิ้งไว้อย่างอาลัยอาวรณ์ขณะเดินเข้ามาหา หลิงซานแทบจะสวนกลับไปทันที เพียงแค่มองแววตาของอวี่ซู่ เธอก็รู้ได้ทันทีว่ายัยเด็กนี่แกล้งทำเป็นแน่! เด็กคนนี้ไม่เคยชอบเธอมาตั้งแต่เด็กแล้ว ไม่ใช่เพราะว่าเธอปฏิเสธพี่ชายของเขาหรอกหรือ? แค่เพราะปฏิเสธผู้ชายที่ไม่ชอบเนี่ยนะถึงต้องมาทำแบบนี้? หลิงซานไม่เข้าใจความคิดของเด็กสาวสมัยนี้เลยจริงๆ ทำไมเธอถึงไม่หาแฟนที่ไม่ใช่พี่ชายของอวี่ซู่กันล่ะ? แถมพี่ชายคนนั้นยังอ่อนแอกว่าเธออีกต่างหาก! ทำไมหลิงซานต้องหาแฟนที่อ่อนแอกว่าตัวเองด้วย? แล้วถ้าอนาคตมีเรื่องเดือดร้อน เธอต้องมาคอยปกป้องเขาหรือยังไง? “ขอโทรศัพท์หน่อย!” หลิงซานกำลังอยู่ในอารมณ์หงุดหงิดตอนที่หลินอี้เอ่ยปากขอยืมโทรศัพท์ “หืม?? ทำไม?” หลิงซานชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังยื่นโทรศัพท์ให้หลินอี้ เธอคิดเอาเองว่าหลินอี้คงมีธุระต้องโทรหาใครสักคน เพราะโทรศัพท์ของเขาแบตเตอรี่คงหมดไปแล้ว ทว่าหลินอี้กลับไม่ได้กดเบอร์โทรศัพท์ เขาเปิดกล้องแล้วเดินตรงไปยังปราสาททรายของอวี่ซู่ พร้อมกับวนรอบและถ่ายรูปเก็บไว้ทุกมุม “โอ้โห เจ๋งมากพี่โล่! นั่นจะเป็นความทรงจำที่ดีมากๆ เลย!” อวี่ซู่พูดอย่างตื่นเต้นขณะวิ่งไปที่ปราสาทของเธอ “พี่โล่ ถ่ายรูปหนูกับปราสาทให้หน่อยสิ!” “นี่... จะถ่ายรูปปราสาททรายไปทำไมกัน?” หลิงซานไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าหลินอี้จะใช้โทรศัพท์ของเธอทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ ตอนนี้เธอเริ่มโกรธจนควันออกหูแล้ว “หลินอี้! นายเอาจริงเหรอเนี่ย?” “อย่าลืมอีเมลพวกนี้มาให้ฉันตอนถึงบ้านนะ ส่งข้อความมาก็ได้” หลินอี้คืนโทรศัพท์ให้โดยไม่ตอบคำถามนั้น “ไม่มีเวลาหรอกนะ!!” หลิงซานแทบไม่เชื่อหูตัวเอง นอกจากไอ้หมอนี่จะเต็มไปด้วยรูปปราสาททรายในโทรศัพท์เธอแล้ว ยังจะให้เธอส่งให้เขาอีก! เขาคิดว่าเธอเป็นใครกัน? ซ่งหลิงซานคนนี้มีภาพลักษณ์ที่ทรงพลัง เป็นดั่งเจ้าหญิงผู้หยิ่งทะนงไม่ว่าต้องเผชิญหน้ากับใคร! ยิ่งมีความตึงเครียดระหว่างเธอกับอวี่ซู่เพราะเรื่องของอวี่เทียนพี่ชายเขาด้วยแล้ว หลิงซานจะส่งรูปพวกนี้ให้อวี่ซู่ได้ยังไงกัน เธอคงต้องเสียหน้าตายแน่! “ไม่มีเวลาเหรอ? งั้นก็จำไว้ให้ดีล่ะ คราวหน้าถ้าจะเรียกฉันไปช่วยงาน ก็ลองถามดูแล้วกันว่าฉันมีเวลาหรือเปล่า” หลินอี้ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ หลิงซานขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน กระทืบเท้าลงบนผืนทรายอย่างแรงก่อนจะเค้นคำพูดออกมา “ก็ได้! ฉันจะส่งให้!!” “ฮะ...” หลินอี้อมยิ้ม รู้ดีว่ายัยแม่เสือสาวคนนี้ต้องยอมจำนนในที่สุด ในทางกลับกัน อวี่ซู่เบิกตากว้างจ้องมองหลินอี้และหลิงซานอย่างเหลือเชื่อ เธอขอให้หลินอี้ถ่ายรูปให้เพราะแค่อยากแกล้งให้หลิงซานหงุดหงิดเท่านั้นแหละ เธอไม่คิดเลยว่าคนอารมณ์ร้อนอย่างหลิงซานจะยอมส่งรูปให้จริงๆ! หากเธอเป็นคนขอหลิงซานคงบอกว่าลบรูปไปหมดแล้วแน่ๆ ประโยค ‘ไม่มีเวลาหรอกนะ’ ของหลิงซานก็อยู่ในสิ่งที่อวี่ซู่คาดการณ์ไว้เช่นกัน เธอรู้สึกภูมิใจมากที่หลินอี้สามารถยึดโทรศัพท์ของหลิงซานมาและอัดแน่นไปด้วยรูปปราสาททรายของเธอได้สำเร็จ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีผู้ชายคนไหนรอบตัวซ่งหลิงซานที่กล้าใช้โทรศัพท์เธอทำเรื่องงี่เง่าแบบนี้หรอก! แม้แต่เฉินอวี่เทียน หนุ่มใหญ่ผู้มีอิทธิพลแห่งเมืองซ่งซาน ก็ยังไม่กล้าทำอะไรแบบนั้น ในแง่หนึ่ง หลินอี้คือคนที่สุดยอดจริงๆ แค่การที่หลิงซานยอมพูดว่าไม่มีเวลาโดยไม่ดุด่าหรือลงไม้ลงมือ ก็ถือว่าเป็นการไว้หน้าหลินอี้มากแล้ว! อวี่ซู่กำลังจะเรียกหลินอี้ว่าสุดยอด แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น หลิงซานยอมตกลงว่าจะส่งรูปให้จริงๆ! เพียงแค่คำพูดประโยคเดียวจากหลินอี้เท่านั้น!! “พี่โล่ พี่สุดยอดไปเลย!!” อวี่ซู่อยากจะกระโดดกอดและหอมแก้มหลินอี้สักที ความอัดอั้นตันใจที่เธอมีต่อหลิงซานมาตลอดถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น! เธอไม่คิดเลยว่าจะมีผู้ชายคนไหนรับมือหลิงซานได้ แต่ดูสิ พี่โล่คนนี้จัดการเธอได้อย่างง่ายดาย! ข่าวลือเรื่องที่หลิงซานยอมทำบางอย่างให้หลินอี้ในโรงพยาบาลนั่นอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้...? ต้องใช่แน่ๆ! เป็นไปได้สูงเลยทีเดียว ไม่อย่างนั้นทำไมหลิงซานถึงต้องทำตัวเป็นเด็กดีต่อหน้าหลินอี้ขนาดนี้กันล่ะ? ให้ตายเถอะ พี่ชาย... ดูท่าทางพี่ต้องยอมแพ้แล้วล่ะ... พี่รับมือหลิงซานไม่ได้หรอก สู้ยกให้พี่โล่ไปเสียยังจะดีกว่า ใช่แล้ว ดูเหมาะสมดีเหมือนกัน ถ้าคุณลุงฉู่อยากได้ลูกเขยจริงๆ ล่ะก็ พี่เหยาเหยาจะเป็นภรรยาหลวงของพี่โล่ อวี่ซู่เป็นภรรยารอง ส่วนซ่งหลิงซานก็เป็นแค่อนุภรรยาตัวเล็กๆ ที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร่วมห้องนอนกับพี่โล่ด้วยซ้ำ!! หลิงซานในตอนนี้กำลังโกรธจัด เธอรู้ดีว่าอวี่ซู่กำลังตื่นเต้นและมีความสุขแค่ไหน แต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้เลย! เธอยังต้องพึ่งพาบริการของหลินอี้เวลาติดคดีสำคัญ และเธอจะทำให้เขาโกรธเคืองไม่ได้หากยังต้องการความช่วยเหลือจากเขา! เธอจำต้องอดทนต่อไป “เฮ้ย ยัยแม่เสือ มาช่วยฉันย้ายฉลามตัวนี้หน่อย” หลินอี้สั่งอย่างเป็นกันเอง “ย-ยัยแม่เสือ...?” หลิงซานคิดว่าหูของเธอต้องมีปัญหาแน่ๆ มีคนกล้าเรียกเธอว่ายัยแม่เสืออย่างนั้นเหรอ?? “วะ-อะไรนะ?!!” อวี่ซู่เองก็ตกใจเช่นกัน พี่โล่ พี่มันเกินไปแล้ว... หลิวหวังลี่พยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิต แต่ก็อดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งให้หลินอี้ในใจ เขาไม่รู้หรอกว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลินอี้กับหลิงซานเป็นแบบไหน แต่การที่เขาฉกโทรศัพท์เธอไปถ่ายรูปปราสาททรายเล่น แถมยังเรียกเธอว่า ‘ยัยแม่เสือ’ อีกเนี่ยนะ! “เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ หลินอี้?!” หลิงซานโผเข้าหาหลินอี้โดยไม่สามารถระงับโทสะได้อีกต่อไป เธอต้องการสั่งสอนไอ้บ้านี่ให้รู้สำนึก เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงกล้ามาเหยียบจมูกเธอแบบนี้?! เขาคิดจริงๆ เหรอว่าเธอจะไขคดีไม่ได้ถ้าไม่มีเขา? เขาภาคภูมิใจในความสามารถตัวเองมากขนาดนั้นเลยหรือไง?! เธอคือแชมป์การต่อสู้ของกรมตำรวจนะ หลินอี้เป็นใครถึงกล้ามารังแกเธอแบบนี้?! “หัวหน้าซ่ง! หัวหน้าซ่ง! ใจเย็นๆ ครับ..!!” หวังลี่รีบกระโดดเข้ามาด้วยความตกใจ เขารู้ดีว่าหลิงซานเก่งกาจแค่ไหน แม้แต่เจ้าหน้าที่ที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีก็ยังล้มเธอไม่ได้ นับประสาอะไรกับคนธรรมดา! และนั่นก็เป็นเหตุผลจริงๆ ที่ลูกน้องของหลิงซานต่างให้ความเคารพเธอมาก เพราะท้ายที่สุดแล้ว ทหารประเภทไหนกันที่จะยอมติดตามแม่ทัพที่ไร้บารมี?

React

พูดคุย